در الهیات، علم لَدُنّی علمی است که بدون تعلیم و تعلّم و بی‌واسطه به دست آمده باشد.[۱][۲] به عبارت دیگر علم لدنّی، علمی است که از طریق کشف و الهام بدست می‌آید و نام دیگر آن علم اعلیٰ است. این علم، مختصّ اهل قرب است و تنها با تعلیم و تفهیم ربّانی به دست می‌آید نه با دلایل عقلی و شواهد نقلی.[۳] این تعبیر آیهٔ  ۶۵  سورهٔ کهف است: . . . وَ عَلَّمْنٰاهُ مِنْ لَدُنّٰا عِلْماً. «و او (خضر) را از نزد خود علم بیاموختیم.[۴]

عبدالله فاطمی نیا می‌گوید: «کلمهٔ علم لدنّی از قرآن اقتباس شده است. آنجا که در مورد خضر می‌فرماید: و علمناه من لدنا علما. یعنی نوعی علم و دانش خاصّی دادیم! و لذا هر علمی که بدون واسطهٔ بشر به انسان برسد، علم لدنّی نام دارد».[۵]

منابعویرایش

  1. کریمی، عبدالعظیم (۱۳۹۱). «علم ناآموخته». ادبیات عرفانی و اسطوره شناختی (۲۸): ۶۸–۹۵. دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۰۱-۱۲.
  2. مطهری، مجتبی (۱۳۸۶). «علم لدنی». رهیافت انقلاب اسلامی (۳): ۶۵–۷۸. دریافت‌شده در ۲۰۱۴-۰۱-۱۲.
  3. زمانی، کریم (۱۳۷۸). شرح جامع مثنوی معنوی. اطلاعات. ص. ۲۸۶.
  4. http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=18395&AyeID=2309. دریافت‌شده در =2014-01-۲۰. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازبینی= را بررسی کنید (کمک); پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)
  5. نکته‌ها از گفته‌ها. آیت‌الله فاطمی نیا. بخش فرهنگی الزهرا «سلام الله علیها».1391. مشهد.