باز کردن منو اصلی

صدرالدین، ابراهیم حَمّوئی جُوِینی با لقب ابوالمجامع (به‌معنای: گردآورِ نیکویی‌ها) (۱۲۴۶، جوین –۱۳۲۲م، عراق) (نسب: ابراهیم بن محمد بن مؤید بن حمویه) فقیه شافعی یا شیعه، صوفی و محدث ایرانی و پسر سعدالدین حموی بود. برای فراگیری حدیث به عراق، شام، حجاز، تبریز، آمل، قدس، کربلا و قزوین رفت. سید محسن امین او را از اعیانِ شیعه دانسته و او را حموئی لقب داده، از روی جد بزرگش حمویه. فرائد السمطین فی فضائل المرتضی و البتول والسبطین اثر برجستهٔ اوست. شمس‌الدین ذهبی در مورد او می‌گوید: از امام، روايت کننده، حديث گوى يگانه کامل، فخر اسلام، صدر الدين ابراهيم بن محمد بن المؤيد بن حمويه الخراسانى الجوينى روايت شنيدم ( درس گرفتم )... او بسيار به روايات و به دست آوردن کتب حديثى اهميت مى‌داد، خوش صدا و خوش سيما بود و شخص با هيبت و دين دار و صالحى بود. غازان خان نزد او اسلام آورد.[۱]

صدرالدین جوینی
زادروز ۱۲۴۶م/ ۶۴۴ق
جوین، ولایت جوین
درگذشت ۱۳۲۲م / ۷۲۲ق
؟ ، عراق
پیشه محدث، فقیه
نقش‌های برجسته مسلمان‌گردانیدن غازان خان
آثار فرائد السمطین فی فضائل المرتضی و البتول والسبطین

منابعویرایش

  1. زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). «الجوینی». [[الأعلام]] (PDF). ۱. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۶۳. دریافت‌شده در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶. تداخل پیوند خارجی و ویکی‌پیوند (کمک)