باز کردن منو اصلی

ابوالحسن علی بن محمد غزوانی لَوکَری شاعر ایرانی هم‌دوره با نوح بن منصور (۳۶۵-۳۸۷ (قمری))، امیر سامانی است. لوکری نخستین شاعر کُردی است که از او اشعاری به جای مانده‌است.[۱] او مدح‌کنندهٔ نوح و وزیرش ابونصر محمد عُتبی (کشته‌شده به سال ۳۷۱ (قمری)) بود.

غزوان -که او را به نام آنجا می‌خواندند- نام کویی در هرات و لوکر هم دهی بزرگ بر کنار مرورود بود که گویا یکی زادگاه و دیگری زیستگاه او بوده‌اند.

شعر زیر از لوکری است:

ز عنبر زره دارد او بر سمنز سنبل گره دارد او بر قمر
برون برد از چشم سودای خوابدرآورد در دل هوای سفر
بتابید سخت و بپیچید سستبه گرد کمرگاه دستار سر
شتابان بیامد سوی کوهساربه‌آهستگی کرد هرسو نظر…

پانویسویرایش

منابعویرایش

محمد دبیرسیاقی. پیشاهنگان شعر پارسی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی

رشید یاسمی، غلامرضا (۱۳۵۴). «سویس». کاوه (مونیخ) (۵۷): ۷۵.