مسند در دستور زبان فارسی، یکی از نقش‌هایی است که یک کلمه یا گروهی از کلمات می‌توانند در جمله داشته باشند. ساخت جمله‌ای که مسند در آن به کار می‌رود، چنین است: «مسند الیه + مسند+ فعل ربطی». مسند همواره، یا گروه اسمی است یا گروه صفتی یا گروه حرف اضافه‌ای. مثلاً در جملات زیر:

  • هوا سرد است.
  • دانشجویان بسیار خشنود هستند.
  • این انگشتر از طلا است.

عبارات «سرد»، «بسیار خشنود» و «از طلا» نقش مسند دارند که اولی، گروه صفتی، دومی گروه اسمی و سومی گروه حرف اضافه‌ای است.

نکته: مسند، قبل از فعل اسنادی (فعل اسنادی به فعلی می‌گویند که زمان گذشته، حال‌ و آینده نداشته باشد) ظاهر می‌شود.

تعریف مسند: حالت و ویژگی که صفت یا نهاد را بیان می کند.

مسند: حالت یا صفتی است که به نهاد (مسند الیه) می‌دهند. فعل های اسنادی شامل است، بود، شد، گشت، گردید و هم خانواده های آنها ویا حتی حالت منفی آنها فعل اسنادی است.... توجه: فعل بُوَد هم همان فعل بود است و اسنادی است.