باز کردن منو اصلی

ملاکی یا ملاخی(در عبری:מַלְאָכִי، در یونانیΜαλαχίας به معنی «یاری‌رساننده به خدا»)یکی از پیامبران عهد عتیق در انجیل و تنخ عبری بود که نامش در بین انبیای کوچک آمده‌است.[۱] ملاکی از قبیله زبولون بود و پس از آزادی قوم یهود به دست کورش، ولادت یافت. ملاکی با نحمیا[۲] و عزرا[۳] معاصر بوده‌است. نبوت او پس از حجی و زکریا بوده‌است.[۴] در زمان ملاکی، عدم پرداخت هدایا و عشر، شکستن سبت، ازدواج یهودیان با زنان بیگانه و رشوه‌خواری کاهنان در بین بنی‌اسرائیل شایع بود[۵] که ملاکی قوم را برای اجتناب از ازدواج با دیگر اقوام و نگه داشتن حرمت سبت و دیگر قوانین شریعت موسی متقاعد ساخت.[۶] در روایات یهودی آمده است که ملاکی از کاهنین زمان نحمیا بود و پیمان او را برای بازسازی اورشلیم مهر کرد.[۷] یهودیان کتاب ملاکی را وحی الهی می‌دانند؛[۸] متن این کتاب به شکل شعر بلند است. درگذشت ملاکی در اورشلیم اتفاق افتاده است، بسیاری او را آخرین پیامبر عهد عتیق می‌دانند.

پانویسویرایش

  1. ملاکی ۱:۱
  2. ملاکی ۲:۱۱؛ نحمیا ۱۳:۲۱
  3. ملاکی ۳:۱۴؛ عزرا ۸:۲۱
  4. ملاکی ۱:۱۰؛۳:۱۰
  5. ملاکی ۳:۸؛ نحمیا ۱۳:۱۰؛۱۰:۱۰
  6. ملاکی ۱:۶؛۲:۱۴؛۳:۱۱
  7. نحمیا ۴:۸
  8. ملاکی ۱:۳

منابعویرایش

  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، شابک ‎۹۶۴-۳۳۱-۰۶۸-X
  • یاردون سیز (۱۳۸۰دانشنامه کتاب مقدس، ترجمهٔ بهرام محمدیان، تهران: روز نو، ص. ۱۹۱۲
  • جیمز هاکس (۱۳۷۵قاموس کتاب مقدس، ترجمهٔ عبدالله شیبانی، تهران: اساطیر، ص. ۱۱۴

جستارهای وابستهویرایش