باز کردن منو اصلی

مولانا شیخ محمد سبزواری نگارگر و خوشنویس ایرانی در عصر شاه تهماسب یکم و شاه اسماعیل دوم (نیمه دوم سدۀ شانزدهم میلادی / دهم هجری) بود. در دوران پادشاهی شاه اسماعیل دوم، کتابخانه پادشاهی مرکز تجمع بزرگان نامدار ادب و هنر بود. این پادشاه، کتابخانه سلطنتی را که در زمان شاه تهماسب تعطیل شده بود دوباره بازگشایی کرد و بسیاری از هنرمندان بلندآوازه که پراکنده شده بودند، از جمله محمد سبزواری را در آنجا گرد آورد. اسکندربیک ترکمان در کتاب عالم‌آرای عباسی درباره او می‌نویسد: «در فن تصویر، رنگ‌آمیزی یکه‌صورت، دم از یکتایی می‌زده؛ الحق در آن دعوی، صادق و همه استادان نقش‌پرداز در این ماده با او موافق بودند. نستعلیق بسیار خوب می‌نوشت ...»[۱]

در نگارگری، «او به مشاهدۀ دنیای واقعی و تجسم حالات و سکنات آدمها اهمیت می‌داد. به خصوص، در طراحی‌هایش (مثلاً: جوان نشسته با گل و کتابی در دستانش؛ محتملاً ۱۵۶۰/ ۹۶۸ ق)، نشانه‌هایی از تحول واقع‌گرایی در نقاشی پس از کمال‌الدین بهزاد را می‌توان تشخیص داد.»[۲]

پانویسویرایش

  1. پارسادوست، ۱۶۵.
  2. پاکباز، ۳۳۶.

منابعویرایش

  • پارسادوست، منوچهر (۱۳۸۱). شاه اسماعیل دوم، شجاع تباه‌شده. تهران: شرکت سهامی انتشار.
  • پاکباز، رویین (۱۳۸۵). دائرةالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر. از پارامتر ناشناخته |نوبت چاپ= صرف‌نظر شد (کمک)

جستارهای وابستهویرایش