مونو نو آواره

مونو نو آواره یا مونو نو آهاره (به ژاپنی: 物の哀れ,Mono no aware) به معنی ترحم نسبت به چیزها یا احساس همدردی نسبت به چیزها یا حساسیت به فانی بودن است. یک عبارت یا اصطلاح ژاپنی است که برای توصیف آگاهی از ناپایداری امور مادی (یکی از سه اصل اساسی دین بودا)، یا اصل ناپایداری به‌کار می‌رود.

موتواوری نوریناگا

این عبارت در قرن هیجدهم در دوره ادو توسط محقق و پژوهشگر فرهنگی ژاپن موتواوری نوریناگا ابداع شد. او در اصل این عبارت را در نقد ادبی داستان گنجی به‌کار برد ولی بعداً در توصیف آثار مشابه ژاپنی مانند مان‌یوشو نیز به‌کار برده شد و به‌عنوان پایه‌ای از فلسفهٔ ادبی او درآمد و سرانجام این عبارت به یکی از اجزای فرهنگ ژاپن تبدیل شد.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش