مین پو-شیان

زبان چینی

پو-شیان (لاتین‌نویسی هینگهوا: Pó-sing-gṳ̂/莆仙語; چینی ساده: 莆仙话; چینی سنتی: 莆仙話; پین‌یین: Púxiānhuà) یکی از زبان‌های چینی از شاخه مین است.

پوشیان
莆仙語/莆仙話/興化話
Pó-sing-gṳ̂/Pó-sing-uā/Hing-hua̍-uā
زبان بومی درچین، مالزی، سنگاپور، اندونزی، تایوان (ووچیوایالات متحده آمریکا (کالیفرنیا)
منطقهفوجیان (پوتیان، بخش‌هایی از فوجو و کوانژو)
قومیتپوشیانی (مردم هان)
شمار گویشوران
۲٫۶ میلیون  (۲۰۰۰)e18
گویش‌ها
نویسه‌های چینی
لاتین‌نویسی هینگهوا(báⁿ-uā-ci̍)
کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹cpx
گلاتولوگpuxi1243[۱]
زبان‌شناسی79-AAA-id
{{{mapalt}}}
  مین پو-شیان
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

این زبان در استان فوجیان به ویژه در شهرهای پوتیان و شیانیو (که نام زبان از این دو شهر ریشه گرفته‌است) و بخش‌هایی از فوجو و کوانژو رایج است.[۲] گروه‌هایی از گویشوران پو-شیان در مالزی، اندونزی و سنگاپور نیز یافت می‌شوند. بین گویش‌های دو شهر پوتیان و شیانیو تفاوت‌های اندکی یافت می‌شود.

منابع

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Pu-Xian Chinese". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. "A Further Study on Puxian Dialect Zone in Aoyao Village,Fuding--《Journal of Longyan University》2013年01期". en.cnki.com.cn.

پیوند به بیرون