هفت کشور یا هفت اقلیم، نوعی تقسیم‌بندی جهان به هفت منطقه برپایه جهان‌بینی ایرانیان قدیم است.

نمودار اقلیم‌های هفتگانه از کتاب مجمل التواریخ و القصص

تقسیم‌بندیویرایش

در اوستا از هفت کشور سخن رفته است. نام این کشورها و جای آن‌ها چنین است:

  • اول: اَرْزه در خاور (شرق)
  • دوم: سَوَه در باختر (غرب)
  • سوم: فِرَدَدَفْش در جنوب
  • چهارم: ویدَدَفْش در جنوب
  • پنجم: وُروبَرِشْن در شمال
  • ششم: وُروجَرِشن در شمال
  • هفتم: خوَنیرَث در میانه

خونیرث برترین این کشورها است که در پهناوری، به تنهایی با آن شش کشور دیگر برابر بوده و بامیک (بامی) به معنای درخشان است. «خونیرث بامی» بهترین کشور از هفت کشور نامبرده بود که مزدا آفرید. هر کدام از این هفت کشور را سروری است و سرور سرزمین خونیرث بامی «زردشت» است.

ابوریحان بیرونی در التفهیم نموداری از هفت کشور را چنین آورده:

در نوشته‌های کهن، منظور از صقلاب یا سقلاب همان اسلاو می‌باشد که در جمع عربی به شکل صقالبه نوشته می‌شده است.

منابعویرایش