پایایی،[۱] پایداری، مانایی یا با عبارت بهتر خودمانایی[نیازمند منبع] و خودپایایی[نیازمند منبع] مفهومی است در مبحث بوم‌شناسی، ساختمان سبز و محیط زیست که اشاره دارد به اعمالی که با ادامهٔ روند حیات و اکوسیستم‌ها در ستیز قرار ندارد. صندوق جهانی طبیعت به بررسی و ارزیابی میزان پایایی سیاست‌های اقتصادی-اجتماعی جوامع می‌پردازد.

دستیابی به پایایی به زمین اجازه خواهد داد که به حمایت از موجودات زنده ادامه دهد

پایایی، ظرفیت یک یا چندین پدیده است برای تحمل. این واژه به توصیف این مسئله می‌پردازد که چگونه سیستم‌های زیستی در طول زمان، متنوع و بارور می‌مانند. زندگی طولانی و سالم جنگل‌ها و تالاب‌های دیرپا نمونه‌هایی از سیستم‌های از نظر زیستی پایا هستند. برای انسان، پایایی عبارت است از پتانسیلی برای کسب رفاه به شکلی طولانی‌مدت؛ رفاهی که ابعاد زیست‌محیطی، اقتصادی و اجتماعی را در بر می‌گیرد.[۲]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. «پایایی» [علوم نظامی] هم‌ارزِ «sustainability»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. جواد میرشکاری، ویراستار. دفتر هفتم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۹۴-۸ (ذیل سرواژهٔ پایایی2)
  2. ویکی‌پدیای انگلیسی