پزشکی کودکان

پزشکی کودکان یا طب اطفال (به انگلیسی: Pediatrics) از شاخه‌های اصلی پزشکی است که با عناوین دیگری همچون بیماری‌های کودکان، طب کودکان و پزشکی کودکان نیز شناخته می‌شود.

نئوناتولوژی یک شاخهٔ تخصصی از پزشکی کودکان است.

پیشینهویرایش

 
آزمایشگاهی در یک بیمارستان کودکان در تهران در سال ۱۳۵۱

نخستین نوشته اختصاصی راجع به امراض کودکان به زکریای رازی نسبت داده شده‌است و از این رو برخی همانند مورخ انگلیسی سایریل الگود او را پدر طب اطفال قلمداد کرده‌اند.[۱]

ایرانویرایش

آموزش پزشکی کودکان در ایران برای اولین بار در دانشگاه تهران با تشکیل گروه کودکان به همت دکتر محمد قریب آغاز شد. این گروه اولین گروه آموزشی کودکان در سطح دانشگاه‌های کشور می‌باشد که از دهه ۱۳۲۰ تشکیل شده و فعالیتهای آموزشی و پژوهشی خود را در سطح دوره عمومی پزشکی آغاز نموده‌است.

آموزش تخصصی رشته کودکان از سال ۱۳۴۸ با تأسیس اولین بیمارستان تخصصی کودکان (مرکز طبی کودکان) در تهران آغاز شد و اولین گروه فارغ التحصیلان رشته تخصصی کودکان در سال ۱۳۵۰ فارغ‌التحصیل شدند. ازسال ۱۳۵۵ آموزش فوق تخصصی رشته کودکان در بیمارستان مرکز طبی کودکان در رشته بیماریهای کلیه کودکان آغاز شد که با وقوع انقلاب اسلامی برای چند سال متوقف و مجدداً از سال ۱۳۶۵ آغاز گردید.

شاخه‌هاویرایش

رشته‌های فوق تخصصی کودکان که در حال حاضر در ایران وجود دارد شامل بیماری‌های کلیه کودکان (نفرولوژی اطفال)، بیماری‌های خون و سرطان اطفال، بیماری‌های عفونی کودکان، بیماری‌های قلب کودکان، بیماری‌های گوارش کودکان، بیماری‌های غدد و متابولیک کودکان، بیماری‌های ایمونولوژی و آلرژی کودکان، بیماری‌های روماتولوژی کودکان، بیماری‌های ریه کودکان، بیماری‌های اعصاب کودکان و رشته فوق تخصصی نوزادان می‌باشد.[۲]

متخصصان اطفالویرایش

متخصصان اطفال با ارائه مراقبت‌های جسمی، روحی و عاطفی به بیماران خود، با سلامتی نوزادان، کودکان و نوجوانان سروکار دارند. آن‌ها آزمایش‌های تشخیصی را برای به دست آوردن اطلاعات مربوط به وضعیت پزشکی بیمار انجام می‌دهند و برای درمان بیماری‌ها، اختلالات و آسیب‌ها، معالجه و دارو و واکسیناسیون را انجام می‌دهند. آن‌ها همچنین کودکانی را که دچار آسیب‌های جزئی، مشکلات حاد و مزمن سلامت و رشد فیزیولوژیکی و روانی و مشکلات تکاملی هستند، درمان می‌کنند.

تفاوت بین طب بزرگسالان و طب کودکانویرایش

ادعای رایج در عرصه پزشکی این است که “کودکان در حقیقت بزرگ‌سالان کوچک نیستند” به‌عبارت‌دیگر، تفاوت زیادی بین درمان بزرگ‌سالان و کودکان وجود دارد. اندازه کوچک بدن و اندام‌های داخلی کمتر رشد کرده یک نوزاد یا کودک ازلحاظ فیزیولوژیکی متفاوت هستند. این اختلافات می‌تواند مشکلات یا نقص‌های مادرزادی و مسائل مربوط به رشد را که بیشتر مختص بیماران نوزاد است، نشان دهد. تفسیر متخصص اطفال از علائم، تشخیص و تجویز داروها و درمان‌های دیگر همگی تحت تأثیر سن بیمار است. این واقعیت که متخصص اطفال اغلب نمی‌توانند به‌طور مستقل استدلال کننده یا تصمیم‌گیرنده باشند، جنبه دیگری را به کار پزشکی اطفال یعنی ارتباط برقرار کردن با والدین و خانواده، رسیدگی به مشکلات بسیاری از افراد بالقوه و نه فقط بیماران، می‌افزاید. این بخش از کار متخصص اطفال

می‌تواند به‌خصوص در مواجهه با یک روش دردناک یا پیش‌بینی ضعیف مورد نیاز باشد.

مراکز برجسته در ایرانویرایش

بیمارستان کودکان حضرت علی اصغر (ع)

بیمارستان کودکان مفید

در دیگر نقاط جهانویرایش

بهترین بیمارستان های کودکان از لحاظ فناوری‌های پیشرفتهویرایش
  • بیمارستان کودکان فیلادلفیا
  • بیمارستان کودکان سیاتل
  • بیمارستان کودکان آکرون، اوهایو
  • بیمارستان کودکان جانز هاپکینز، بالتیمور
  • بیمارستان تحقیقاتی اطفال سنت جود، ممفیس
  • بیمارستان ییل نیو هیون، کنتیکت
  • بیمارستان کودکان سینسیناتی
  • بیمارستان کودکان گولیسانو، نیویورک
  • بیمارستان کودکان دانشگاه مینه سوتا، مینیاپولیس
  • بیمارستان کودکان یو سی ال ای، لس آنجلس
  • بیمارستان آن اند رابرت اچ لوری شیکاگو
  • بیمارستان کودکان کلرادو
  • بیمارستان کودکان کلیولند
  • مرکز مراقبت از کودکان آتلانتا
  • بیمارستان کودکان پیتزبورگ
  • بیمارستان کودکان ویسکانسین میلواکی
  • بیمارستان کودکان کلمبوس اوهایو
  • بیمارستان کودکان بوستون

جستارهای وابستهویرایش

پیوند به بیرونویرایش

منابعویرایش

  1. Elgood, Cyril (2010). A Medical History of Persia and The Eastern Caliphate (1st ed.). London: Cambridge. p. 202-203. ISBN 978-1-108-01588-2. By writing a monograph on 'Diseases in Children' he may also be looked upon as the father of paediatrics.
  2. Pedbase.org - The Pediatric Database