پیپ

ابزاری برای کشیدن دود توتون

پیپ وسیله ای است جهت استعمال توتون مخصوص پیپ. این وسیله شامل یک کاسه حفره دار برای قراردادن تنباکو، و یک دستگیره چوبی نازک که درانتها به یک دهان گیر پلاستیکی ختم میشود، میباشد. پیپ ها در محدوده وسیعی از پیپ های ماشین ساز خیلی ساده تا پیپ های دست ساز و با ارزش هنری و گران قیمت کلکسیونرها ساخته میشوند. پیپ کشی یکی از قدیمی ترین سنت های شناخته شده کشیدن تنباکو میباشد. اصالتاً از اروپا وارد ایران شده است و در ایران چپق تقریباً معادل آن میباشد با این فرق که نوع دیگری از توتون در آن استعمال میگردد.

پیشینهویرایش

بر طبق روایات غیر قابل یقین این وسیله اولین بار در اوایل قرن شانزدهم میلادی به وسیله شخصی به نام «سید محمد امین قوچانی» از اروپا وارد ایران شد و در ایران به شکل چپق ایرانی رواج یافت. روایت دیگر وارد شدن پیپ اروپایی توسط پرتقالی‌ها در سال ۹۱۳ هجری قمری و متحول شدن آن به چپق در ایران است که شکل دسته چوبی و دسته سفالی و با اندازه‌های مختلف طول دسته (لوله دود) رواج دارد.

ستند که خودشان صاحب سبک هستند و طراحی های منحصر بفرد خودشان را در تعداد محدود عرضه می کنند و قیمت این طراحی های منحصربفرد معمولاً قیمت بالایی است ولی هنگام تولید به صورت عمومی از اصول اصلی پیروی می کنند.

مدل های استاندارد بر اساس تیپ می تواند اسموک های متفاوتی داشته باشد و بر همین اساس اسموکر های معمولا پیپ های متعددی میخرند تا آنرا امتحان کنند.

برخی مدل های طراحی های خیلی سختی دارند و برخی برندها آن را تولید می کنند و برخی دیگر عمومی تر هستند.

جنس پیپویرایش

قسمت بدنه و کاسه پیپ معمولاً از جنس چوب بریار؛ مرشام؛ چوب ذرت (کورن) و حتی سفالی میباشد و در ساخت پیپ کمتر از چوب های متراکم آلبالو؛ زیتون؛ چوب افرا؛ چوب کهور و بلوط؛ استفاده می شود. آهن و شیشه از مواد غیر متداول در ساخت پیپ هستند.

قسمت کاسه پیپ گاهی خراطی و گاهی با فلز و سنگ و نگین های جواهر تزئین میشوند .

دسته پیپ باید یک مجرای بلند با قطر مناسب داشته باشد تا دود تنباکوی پیپ بصورت مناسب از آن گذر کند . همچنین مجرای پیپ ها با قطرهای مختلفی (۲میلیمتر، ۴ میلیمتر، ۶ میلیمتر، ۹ میلیمتر) و بصورت بدون فیلتر و یا فیلتردار ساخته میشوند.

قسمت دهانگیر پیپ معمولاً از مواد قالب پذیر نظیر کائوچو و یا پلاستیک نرم ساخته میشود.

در بعضی موارد دسته پیپ از جنس بامبو، نی، یا چوب ساخته میشود. در پیپ های گران قیمت دهانگیر پیپ از جنس کهربا و یا سنگ های جواهر ساخته میشود.

در کتاب The Pipe Book by Alfred Dunhill به این مبحث پرداخته است.

اشاره کلی آن به این قسمت است که در هر نقطه ای از جهان با توجه به وجود منابع طبیعی اجناس مختلفی برای ساخت استفاده شده است:

  • چوب یا بریار:

پیپ چوبی رایج ترین نوع است.

 
پیپ بریار

تقریباً تمامی افراد هنگام به یادآوری آن وسیله ای چوبی را به خاطر می آورند. این محصول از انواع مختلفی از ریشه های فراوری شده (بریار) ساخته می شود و ممکن است قیمت هر بلاک فراوری شده برایر به صدها دلار هم برسد. بریار چوبی مناسب برای ساخت پیپ است. مهمترین مشخصه این چوب مقاومت در برابر آتش و مشخصه دیگر آن جذب رطوبت بالاست. سن برخی از بریارها هنگام فراوری مشخص شده اند و برخی برندها مانند بربیا، دانهیل، کستلو و… انتخاب دقیقی از بریارها و کیفیت آنها را دارند. هر قدر از قسمت های بالاتری از ریشه ساخته شوند، کیفیت محصول ساخته شده نازل تر خواهد بود و فینیش پیپ هم نازل تر است.

  • فلزی یا متال:
 
پیپ فلزی با کاسه بریار

این پیپ ها دارای لوله فلزی برای هدایت دود و معمولاً محفظه چوبی برای ریختن و آتش زدن توتون هستند. از آنجایی که درجه حرارت فلز در جای خنک کمتر از درجه حرارت محیط میباشد، استفاده از آن در مناطق کوهستانی و خنک و اماکنی که سرد هستند توصیه می شود. دقیقاً به همین دلیل اکثر محفظه های توتون این مدل ها به صورت دایره تراشیده می شوند و توتون در آنها به سرعت می سوزد.

اگر آن را در مناطق گرم و یا زیر آفتاب استفاده کنید نه تنها لذت کمتر را دارد بلکه ممکن است حتی ناراحت کننده هم باشد.

 
پیپ مرشام با دهانگاه کهربا

این پیپ ها از جنس سنگ مرشام میباشند که گونه ای از سنگ های سیلیکاتی است. خاصیت این پیپ جذب رطوبت بوده و هنگام استعمال، رطوبت خود را به توتون می دهد. برای هر بار استفاده کردن از آن میبایستی حداقل ۲ ساعت از آخرین استفاده گذشته باشد.

  • ذرت یا (کورن کوب):
 
پیپ ذرت

این پیپ از ذرت ساخته می شود و مورد علاقه مارک تواین، روزولت، ژنرال مک آرتور و بسیاری از اسموکرهای دیگر بوده است. در کارتون پاپای (ملوان زبل)، شخصیت اصلی کارتون از کورن استفاده می کند. بزرگترین تولید کننده آن شرکت میسوری مرشام بوده ارزان قیمت ترین پیپ دنیاست. اسموک آن تقریباً نزدیک و شبیه به مرشام است و دلیل آن مقدار رطوبتی است که ذرت می تواند جذب کند.

 
پیپ کالاباش؛ از ترکیب چوب ماهون و مرشام

برخلاف تصور، عمومی پایداری و قدرت آن بسیار خوب است و می تواند اسموک جالبی داشته باشد.

  • کالاباش:

این پیپ ترکیبی از چوب (معمولاً ماهاگونی) و مرشام است. بدنه چوب و آتشگاه مرشام. یک نوع بی نظیر از سلیقه انسانی!

  • سرامیک:
 
پیپ سرامیکی

پیپ های سرامیکی اغلب بدلیل اینکه قبه ی آن زیاد داغ می شود استفاده از آن برای پیپ کش های ماهر سخت و دردسر ساز است ولی یک پیپ سرامیکی خوب یک دود خالص و بدون طعم اضافه را در زمان کشیدن پیپ ارائه می دهد.

  • پیپ های مصنوعی:

پیپ های متنوعی از جنس های (گرافیت ,رزین ,باکلیت , و حتی ترکیب چوب و نایلون و دیگر مواد مصنوعی )در رنگ ها و شکل های مختلف ساخته می شوند که عموما پیپ های حرفه ای و مرغوبی محسوب نمی شوند.

تنباکوی پیپویرایش

توتون پیپ در شکل ها و اندازه ها و عط های مختلف عرضه می شود.اغلب توتون های پیپ از توتون های سیگار ملایم تر و درشت تر و مطلوب تر هستند چون تنباکو های خیلی ریز در پیپ ,مانع جریان هوا شده و  به اصلاح موجب عدم کام گرفتن صحیح از پیپ می شوند و همچنین توتون های خشک نیز به سرعت می سوزند.

توتون پیپ برای اینکه خشک نشود باید در یک محفظه ی بسته مثل قوطی فلزی یا شیشه ای درب دار نگهداری شود.

برخی توتون ها به نوار های باریک بلند بریده می شوند. بعضی توتون ها در یک قالب تخت پرس می شوند و سپس قطعه قطعه می شوند ,در روش های حرفه ای تر بسته بندی توتون های پیپ بصورت نوار های بلندی دورهم محکم پیچیده می شوند و سپس به صورت صفحه صفحه بریده می شوند ,در این روش عطر توتون ماندگاری بیشتر را دار می باشد.

توتون Flake را بین انگشتان و کف دست می مالند تا خرد تر شود و به راحتی در پیپ جا بگیرد و بعضی ها هم آن را به قطعات کوچک تر می برند.

روش پر کردن پیپویرایش

پرکردن کاسه پیپ یکباره انجام نمی شود بلکه در چند مرحله انجام می شود:

پر کردن پیپ روش های مختلفی دارد. یکی از این روش ها این است که کاسه پیپ را بسته به مقدار توتونی که می خواهند بکشند را از توتون پر می کنند. در هر مرحله مقداری توتون در کاسه ی پیپ ریخته و با انگشت شصت توتون را به سمت کف کاسه فشرده می کنند و پیپ را به دهان گرفته و به آن پک می زنند و امتحان می کنند که پیپ خوب کام می دهد و هوا براحتی در آن جریان پیدا می کند.

حال اگر میزان فشردگی توتون زیاد بود، می از توتون درون کاسه مقداری برداشت و کم کرد و یا اینکه با ابزار سوزنی شکل پیپ در توتون فشرده شده کمی سوراخ باز کرده تا هوا برای پُک زدن بهتر جریان پیدا کند.

بعد از روشن کردن توتون اگر نیاز به فشرده کردن توتون بود با ابزار کوبه ای پیپ این کار را انجام می شود.

یکی دیگر از روش های پر کردن پیپ و فشرده سازی توتون روش سه مرحله ای است که بدین صورت است :

مرحله اول :مخزن کاسه پیپ را پر از توتون کرده و روی آن را با قدرت فشرده می کنیم تا در ۳/۱ از کاسه ی پیپ جا شود.

مرحله دوم: دوباره کاسه پیپ را پر از توتون کرده و بصورت ملایم فشرده می کنیم تا ۳/۲ پیپ پر شود.

مرحله سوم: دوباره کاسه پیپ را پر کرده و به آرامی و ملایمت فشار می دهند تا پیپ کاملاً پر شود. در این روش توتون موجود در کاسه پیپ سه لایه می شود که لایه پاین فشردگی زیاد و لایه های بالاتر فشردگی کمتری دارد و توتون بصورت مناسبی می سوزد. در این روش معمولاً توتون زیادی در پیپ جا می گیرد. در نتیجه زمان طولانی می توان پیپ را کشید.

یک روش دیگر که به «روش فرانک» نامیده می شود به این صورت است که خورده توتون ها را به آرامی از بالای کاسه ی پیپ رها کرده و داخل کاسه ی پیپ ریخته تا کاملاً پر شود و سپس یکباره توتون را فشرده می نمایند و اگر نیاز به توتون بیشتر بود دوباره یک مرحله دیگر انجام می شود.

منبع

منبع

منبع

 
نوعی پیپ

پیپ وسیله‌ای برای کشیدن دود توتون است. انواع این وسیله در میان بومیان آمریکا رایج بود و پس از کشف آمریکا و آوردن توتون به بر قدیم انواع آن در جاهای دیگر جهان نیز رایج شد. نوعی پیپ در ایران به چپق معروف است که دسته چوبی و کاسه گلی دارد.

برای کشیدن دود توتون آن را در کاسه پیپ می‌ریزند و آتش می‌زنند. با پک زدن به انتهای دسته پیپ دود به داخل دهان می‌رود و معمولاً آن به داخل ریه‌ها نمی‌دهند.

برای ساختن پیپ از مواد متنوعی استفاده می‌شود. پیپ مرغوب اروپایی معمولاً از چوب بریار درست می‌شود و شکل‌های متنوعی دارد.