باز کردن منو اصلی
نوعی پیپ

پیپ وسیله‌ای برای کشیدن دود توتون است. انواع این وسیله در میان بومیان آمریکا رایج بود و پس از کشف آمریکا و آوردن توتون به بر قدیم انواع آن در جاهای دیگر جهان نیز رایج شد. نوعی پیپ در ایران به چپق معروف است که دسته چوبی و کاسه گلی دارد.

برای کشیدن دود توتون آن را در کاسه پیپ می‌ریزند و آتش می‌زنند. با پک زدن به انتهای دسته پیپ دود به داخل دهان می‌رود و معمولاً آن به داخل ریه‌ها نمیدهند.

برای ساختن پیپ از مواد متنوعی استفاده می‌شود. پیپ مرغوب اروپایی معمولاً از چوب بریار درست می‌شود و شکل‌های متنوعی دارد.

پیپ وسیله ای است جهت استعمال توتون مخصوص پیپ. اصالتا از اروپا وارد ایران شده است و در ایران چپق تقریبا معادل آن میباشد با این فرق که نوع دیگری از توتون در آن استعمال میگردد. بر طبق روایات غیر قابل یقین این وسیله اولین بار در اوایل قرن شانزدهم میلادی به وسیله شخصی به نام سید محمد امین قوچانی از اروپا وارد ایران شد و در ایران به شکل چپق ایرانی رواج یافت. روایت دیگر وارد شدن پیپ اروپایی توسط پرتقالی‌ها در سال ۹۱۳ هجری قمری و متحول شدن آن به چپق در ایران است که شکل دسته چوبی و دسته سفالی و با اندازه‌های مختلف طول دسته(لوله دود) رواج دارد.https://aartin.com/%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%ae%da%86%d9%87-%d9%be%db%8c%d9%be/

بر خلاف آنچه باور عمومی مردم درباره پیپ است، شیپ های (قیافه) پیپ ها دارای استاندارد خاصی است و سازندگان حرفه ای از این استاندارد ها تخطی نمی کنند. البته سازندگانی هم هستند که خودشان صاحب سبک هستند ( مانند سزار بارونتینی، بربیا یا تسوگ) که طراحی های منحصر بفرد خودشان را در تعداد محدود عرضه می کنند و قیمت این طراحی های منحصربفرد معمولا قیمت بالایی است ولی هنگام تولید به صورت عمومی از اصول اصلی پیروی می کنند.[۱]