اعتراضات میدان تیان‌آن‌من

(تغییرمسیر از کشتار میدان تیانانمن)

اعتراضات میدان تیان‌آن‌من (نام‌های دیگر: کشتار میدان تیان‌آن‌من یا قتل‌عام ۴ ژوئن یا واقعهٔ "۴-۶") به مجموعه‌ای تظاهرات اعتراضی در میدان تیان‌آن‌من شهر پکن، جمهوری خلق چین اطلاق می‌شود که به رهبری دانشجویان و از ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ تا ۴ ژوئن همان سال ادامه داشت.[۱] این اعتراضات با حضور بیش از صدهزار نفر برگزار شد. گفته می‌شود بین چندصد نفر تا هزار نفر در این اعتراض‌ها کشته شدند؛ سازمان صلیب سرخ چین آمار ۲۶۰۰ کشته را منتشر کرده است و تخمین سفیر سوئیس ۲۷۰۰ کشته بوده است، ولی اسناد بریتانیا که در تاریخ ۲۴ دسامبر ۲۰۱۷ از طبقه‌بندی خارج شده نشان می‌دهد تخمین بریتانیایی‌ها این بوده حداقل ده هزار معترض چینی در تابستان سال ۱۹۸۹ در میدان تیان‌آنمن پکن کشته شدند. آلن دونالد سفیر وقت بریتانیا در چین خاطر نشان می‌کند که این افراد به دست نیروهای چینی سرکوب شدند. این در حالی است که آمار بیمارستان پکن نشان می‌دهد که ۴۷۸ نفر کشته و ۹۸۰ نفر زخمی شده اند.

اعتراضات میدان تیان‌آن‌من
بخشی از جنبش مردم‌سالاری در چین در ۱۹۸۹
Tiananmen Square, Beijing, China 1988 (1).jpg
میدان تیان‌آنمن
تاریخ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ – ۴ ژوئن ۱۹۸۹
(۱ ماه، ۲ هفته و ۶ روز)
مکانپکن
۴۰۰ شهر در سراسر چین
علت‌ها
هدف‌هاعدالت اجتماعی، «حزب کمونیست چین بدون فساد»، آزادی رسانه، آزادی بیان
روش‌هااعتصاب غذا، تحصن، اشغال میدان‌ها عمومی
نتیجه
  • اعلام حکومت نظامی در بخش‌هایی از پکن از ۳ ژوئن ۱۹۸۹ (از ۲۰ مه ۱۹۸۹ (۱۹۸۹-05-۲۰) – ۱۰ ژانویه ۱۹۹۰ (۱۹۹۰-01-۱۰), ۷ ماه و ۳ هفته)
  • بعد از معترضان (به‌ویژه کارگران) و شورشیان با حمله به مأموران ارتش آزادی‌بخش خلق به روی معترضان آتش گشوده شد و صدها تا هزاران نفر از ساکنان پکن کشته شده، هزاران نفر نیز زخمی گشتند.
  • مرگ تعداد نامعلومی از معترضان در میدان تیان‌آنمن در ۳ ژوئن
  • تعدادی از سربازان در ۴ ژوئن به دست شورشیان کشته‌شدند.
  • رهبران جنبش بعدها زندان یا تبعید شدند
  • برخی شورشیان در ماه‌های بعد اعدام شدند
  • اخراج جائو تسیانگ
  • ترفیع مقامجیانگ زمین
  • تحریم‌های اقتصادی و نظامی از سوی غرب
  • به تعویق افتادن اصلاحات مالی
  • افزایش کنترل بر مطبوعات
  • توقف اصلاحات سیاسی
طرف‌های درگیری مدنی
دانشجوها
کارگران
ساکنان پکن
روشن‌فکران
معترضان خواهان مردم‌سالاری
اصلاح‌طلبان
چهره‌های شاخص
تلفات
کشته(ها)۲۴۱–۲٬۶۰۰
زخمی‌ها۷٬۰۰۰–۱۰٬۰۰۰

مختصات: ۳۹°۵۴′۱۲″ شمالی ۱۱۶°۲۳′۳۰″ شرقی / ۳۹٫۹۰۳۳۳°شمالی ۱۱۶٫۳۹۱۶۷°شرقی / 39.90333; 116.39167

مرد تانکی - این عکس مشهور توسط جف وایدنر در ۵ ژوئن ۱۹۸۹ در پکن گرفته شده‌است. تانک‌های ارتش آزادی‌بخش خلق به خاطر یک مرد ناشناس متوقف شده‌اند.[۱]

دانشجویان در این واقعه به ناپایداری اقتصادی چین و سرکوب‌های حزب کمونیست و فساد دولتی اعتراض کردند. جنبش دموکراسی چین در این اعتراضات نقش رهبری داشت.[۲]


عوامل شروع اعتراضاتویرایش

در بهار ۱۹۸۶ تلویزیون چین قسمت هایی از اعتراضات موسوم به " قدرت مردم" در فیلیپین را پخش میکرد که مربوط به فساد و تباهی حزب حاکم و پرزیدنت مارکوس و همسرش و اعمال شیوه های دیکتاتوری تمام عیار آن ها بود و باعث بیداری جنبش های دانشجویی در شرق آسیا و چین بود. از طرفی با آغاز ۱۹۸۵ با گسترش سریع تولید تلویزیون در چین تعداد آن به ۴۰ میلیون دستگاه رسید.  در سپتامبر ۱۹۸۶ نیز در تایوان چیانگ چینگ کو (تلفظ صحیح تر: جیانگ جینگ گئو) مجوز فعالیت یک حزب را صادر کرد. همه این موارد تاثیر برق آسایی به شروع الگوبرداری از جنبش های خارجی و خواستاری دموکراسی به سبک غربی شد. دانشجویان در سال ۱۹۸۶ اولین تظاهرات بزرگ دانشجویی در چین را دانشگاه های شهر هه­ فی مرکز استان آنهوئی جایی که اخترفیزیکدان معروف بین المللی و عضو حزب کمونیست چین بنام فانگ لیژی نایب رییس دانشگاه علوم و تکنولوژی آنجا سخرانی کرده بود شروع کردند. فانگ لیژی سخنران متبحر و مقتدری بود که به توده ها انرژی میداد. برای مثال در دانشگاه تونگجی شانگهای گفته بود "هیچ واحد سوسیالیستی پس از پایان جنگ جهانی دوم موفق نبوده است"، حکومت وقت چین را شکل مدرنی از فئودالیسم میدانست، مائو را بخاطر ستایش خرد بی سوادان مورد استهزاء قرار میداد و مقامات حزب را متهم بی سوادی و عدم نمایندگی از مردم متهم می نمود. در حقیقت بستن دهان روشنفکری ساده و گمنام برای حزب آسان بود اما امثال وی دانشمندان با استعدادی بودند که حکومت چین در تلاش برای جذب آن ها بود. در سالگرد جنبش ۱۹۳۵ یعنی نهم دسامبر ۱۹۸۶ که گرامیداشت تظاهرات دانشجویان وطن دوست آن زمان بر ضد استعمار ژاپن بود، دانشجویان در ووهان، شی آن، و هه بی به خیابان ها ریختند، و سپس تظاهرات به پکن و ۱۵۰ شهر دیگر گسترش یافت. همین مسائل موجب عزل (استعفای اجباری) دبیر کل وقت حزب کمونیست یعنی هو یائوبانگ در ژانویه ۱۹۸۷ بدلیل مسامحت با دانشجویان و نا توانی اش برای کنترل جنبش دانشجویی شد[۳]. دنگ شیائوپینگ مرد اول چین در آن زمان معتقد بود عبارات پر زرق و برق آرمان های غربی چون اومانیسم ، آزادی و دموکراسی تنها ابزاری برای به چالش کشیدن و سرپیچی از فرامین و قدرت فائقه حزبند[۴]. دو سال بعد با مرگ ناگهانی هو یائوبانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹، تظاهرکنندگان عمدتا جوان و دانشجو با سرازیر شدن به خیابان ها در پی ادای احترام به مقام شاخص قهرمانی بودند که دموکراسی در دوران قدرتش پاس داشته شده بود. در ابتدای امر آنها فاقد دستور کار سیاسی بودند ولی با گسترده شدن دامنه اعتراضات، مطالبات رادیکال تری با صدای بلند تر مطرح شد. دنگ شیائوپینگ رهبر ۸۴ ساله و مرد شماره یک چین در آن زمان، به دنبال جلوگیری از وقوع رویدادهای کشور های اروپای شرقی در چین بود که طی آن رهبران سیاسی اروپای شرقی در برابر مطالبات شهروندان تسلیم و قدرت را از دست داده بودند. تا قبل از چهارم ژوئن، هیچ کس از جمله رهبران حزبی یا روشنفکران نتوانست قادر به توقف هرج و مرجی شود که روز به روز گسترده تر می شد. به دلیل کنترل های سختگیرانه سال های منتهی با ۱۹۸۹ که از شکل گیری یک جنبش دانشجویی سازمان یافته جلوگیری کرده بود، دانشجویان معترض فاقد هرگونه تدبیر و تجربه ای در زمینه سازماندهی بودند و عدم دستور کاری مشخص و رویه هایی برای حصول از اطمینان از حاکمیت قانون، همگی باعث شدند تا آنها هیچ مبنای فلسفی برای مذاکره با رهبران سیاسی به نمایندگی از دانشجویان نداشته باشند. شهر نشینان نیز برای مهار معترضان با دولت همراه نشدند چون همصدا با آمال و آرزوهای آنها بودند.

دلایل عمده اعتراضات[۵]:ویرایش

·      دانشجویان معترض خواهان بهبود شرایط زندگی شان بودند و از اینکه در مقایسه با کارآفرینان بی سواد و تحصیل نکرده دریافتی ناچیزی داشتند بسیار ناراحت و خشمگین بودند.

·      دانشجویان حق انتخاب شغل و پیشه مورد علاقه خودشان را نداشته و باید پس از اثبات استعداد و طی کردن آزمون های مختلف و طاقت فرسای ورودی دانشگاه، با نظر مشاوران سیاسی نماینده دولت با عنایت به کمبود فارغ التحصیلان آموزش دیده در صنایع و ادارات دولتی، مشغول به کار تعیین شده توسط دولت می گردیند. گزارش و سوابق محرمانه دانشجویان در دفتر گزارش ها ثبت و ضبط میشد و بعدا منبعی برای قضاوت های آینده قرار میگرفت. مشاوران سیاسی به ندرت تحصیلات خوبی داشتند ولی ریش و قیچی دست آنها بود که منجر به سوء استفاده از قدرت و بازی با آینده دانشجویان میشد.

·      برای عموم مردم تورم اسباب نگرانی بود. کارگران حزبی و دولتی و کارکنان شرکت های دولتی و دیگران با برخورداری از حقوق ثابت از مشاهده تجار و بازرگانان غنی که ثروتشان را به رخ همگان می کشیدند عصبانی بودند.

·      شاخص های رسمی که از میزان واقعی هم کمتر نشان میدادند حاکی از افزایش ۳۰ درصدی قیمت ها در پکن در بین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ بودند.

·      دولت به منظور کاستن از هزینه های جاری شرکت های دولتی فشار بر آنها را آغاز کرده بودند و حتی بعضی اجازه پیدا کرده بودند اعلام ورشکستگی کنند که همین امر موجب افتادن وحشت به جان کارکنان شرکت ها و تشکیلات اقتصادی دولت شده بود.

·      مهاجران بسیاری که در میانه دهه ۸۰ به شهرها سرازیر شده بودند اما سیاست سختگیرانه تنظیم مجدد در اواخر ۱۹۸۸ تعداد زیادی را از شغل محروم کرد ولی آنها حاضر به برگشتن به روستا نبودند.

·      بسیاری از مردم خواهان آزادی بیشتری بودند و از زندگی در ترس و وحشت خسته و به ستوه آمده بودند.


شرح ماجرا[۶]ویرایش

در غروب پانزدهم آوریل ۱۹۸۹ ظرف چند ساعت از اعلام خبر درگذشت هو یائوبانگ، دیوار های دانشگاه پکن مملو از پوسترهای عزاداری به مناسبت فوت وی شد[۷]. در روز بعد، حدود ۸۰۰ دانشجو در مقابل بنای یادبود قهرمانان خلق در مرکز میدان تیان آنمن بدون مزاحمت پلیس برای اهدای تاج گل رژه رفتند. صبح روز هجدهم آوریل چندصد دانشجو به سمت تالار بزرگ خلق روانه شدند تا مطالبات خود را به کمیته دائمی ارائه دهند که شامل: صدور مجوز آزادی های بیشتر، پایان دادن به کمپین ضد بورژوازی، نقض احکام مجازات معترضات ۱۹۸۶، شفاف سازی درآمد رهبران حزبی و فرزندانشان میشد. در ساعت ۱۱ همان شب چند هزار معترض عصبانی به سمت دروازه شینهوا در ژونگ نانهای (مقر حزب و دولت) رهسپار شدند که تا ساعت ۴ صبح با مداخله پلیس پایان یافت و به گفته لی پنگ (نخست وزیر وقت)، لحن و آهنگ از سوگواری به اعتراض تغییر شکل یافت[۸]. تا ۲۱ آوریل تظاهرات بسیار گسترده تر شد و روزنامه خلق هشدار داد دانشجویان شکیبایی رژیم را به حساب ضعف آن نگذارند و دچار اشتباه نشوند. در روز ۲۲ آوریل یعنی روز تشییع جنازه هو یائوبانگ تخمین زده شده ۲۰۰ هزار نفر به نطق یادبود در میدان گوش فرا دادند. بعد  از آن ۳ نفر از نمایندگان دانشجویان چندین ساعت در پایین پلکان منتظر لی پنگ برای گفتگو ماندند ولی وی با فرض اینکه هرگونه ملاقات منجر به مشروعیت بخشی به آنها خواهد شد با هرگونه دیدار مخالفت کرد. ژائو زیانگ دبیرکل وقت که مخالف رویارویی با دانشجویان بوده و تاکید کرده بود هیچ واکنش سخت و قاطعانه ای نشان داده نشود در روز ۲۳ آوریل با توصیه دنگ شیائوپینگ عازم سفر از پیش برنامه ریزی شده کره شمالی شد و امور را به لی پنگ نخست وزیر سپرد. ساعت ۱۰ صبح ۲۵ آوریل، دنگ شیائوپینگ برای شنیدن گزارش اوضاع، لی پنگ و یانگ شانگکون را در منزلش به حضور پذیرفت. لی پنگ گفت دانشجویان شخص دنگ را مورد انتقاد قرار میدهند، حدود ۶ هزار دانشجو از حضور در کلاس هایشان سر باز میزنند، دستهای سیاهی میخواهند حزب کمونیست را پایین بکشند و نظام سوسیالیست را زمین بزنند[۹]. برخی ناظران استدلال کردند این دو نفر درباره وخامت اوضاع مبالغه کردند در نتیجه دنگ شیائوپینگ را به اشتباه انداخته به حدی که از آن زمان به بعد دنگ عمیقا در فرایند تصمیم گیری و واکنش در مقابل تظاهر کنندگان درگیر شد. در همان روز دنگ گفت که سرمقاله ای آمرانه و هشدارگونه خطاب به مخاطرات دانشجویی باید فورا منتشر شود، این مقاله تجمعات را غیر قانونی شمرده و خاطیان را مجرم می شناخت[۱۰]؛ لیکن انتشار آن در ۲۶ آوریل، آتش نا آرامی ها را شعله ور تر ساخت. با بازگشت ژائو زیانگ از سفر کره شمالی، تلاش زیادی برای متقاعد کردن مقامات برای عقب نشینی از مقاله مذکور انجام داد حتی در برهه ای قبول کرد که شخصا کل مسئولیت آن را بر عهده بگیرد[۱۱] لیکن موفق نشد. در چهارم می، ژائو زیانگ در نشست بانک توسعه آسیایی، اقدام به ایراد سخنانی بدون هماهنگی قبلی با سایر مقامات نمود که بائو تونگ رییس دفتر او تنظیم کرده بود؛ در این سخنرانی به وجود مسائلی ناشی از عیوب و نقایص جاری در نظام فنی سوسیالیسم و فقدان آزادی دموکراسی اشاره شده و در ادامه دانشجویان را وطن دوست نامیده بود[۱۲]؛ دانشجویان به واسطه همین سخنرانی آرام شدند و از تعداد تظاهر کنندگان به سرعت کاسته شد.

در پانزدهم تا هجدهم می قرار بود اتفاقی تاریخی به وقوع پیوسته و گورباچف برای اولین دیدار رهبران چین و شوروی را پس از سه دهه کدورت از پکن بازدید کند. به همین دلیل عکاسان و گزارشگران زیادی از سراسر جهان برای پوشش خبری این مساله در پکن حاضر شدند. در روز سیزدهم می، دو روز قبل از حضور گورباچف در پکن، رهبران رادیکال دانشجویی با علم عدم امکان دستگیری در ایام این دیدار تاریخی، فرصت را مغتنم شمرده و اعلام شروع یک اعتصاب غذا از عصر آن روز و اجرای رژه یکهزار نفری دانشجویی در میدان تیان آنمن نمودند[۱۳]. همین اعتصاب غذا و از جان گذشتگی که بر اساس آمارهای رسمی موجب بستری شدن ۸۲۰۵ نفر در بیمارستان ها در فاصله ۱۳ تا ۲۴ می شد[۱۴]، موجب همدردی مردم در داخل و خارج چین با دانشجویان معترض گردید. ژائو زیانگ با فرستادن یان مینگ فو رییس دپارتمان جبهه متحد کار برای دیدار با دانشجویان سعی در مجاب کردن آنها برای ترک میدان کرد، لیکن با شکست این تلاش ها، دولت مراسم استقبال در میدان تیان آنمن را لغو نموده و مراسم استقبال مختصری در فرودگاه انجام شده و دیدار دنگ شیائوپینگ و گورباچوف در تالار بزرگ خلق برگزار گردید. خبرنگاران خارجی که جنبش دانشجویی را جذاب تر یافته بودند، دیدار گورباچف را تحت الشعاع اعتراضات قرار داده و شروع به همراهی و مصاحبه با معترضان نمودند؛ هرچند گزارش دادند که در واقع بیشتر دانشجویان اطلاع کمی از دمکراسی و آزادی دارند و چگونگی دستیابی به آن را دارند[۱۵]. وزارت امنیت ملی چین تخمین زد تا روز ۱۸ می، به رغم بارش باران تعداد معترضان به ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده است[۱۶]. با اتمام دیدار گورباچف از چین و عدم امکان استقبال در میدان تیان آنمن، دنگ شیائوپینگ نتیجه گرفت معترضان پایشان را از گلیم خود فراتر گذاشته و برای اعزام نیروی نظامی آماده شد. در ساعت ۴ بعد از ظهر روز ۱۷ می، دنگ شیائوپنگ اعضای کمیته دائمی پولیتبورو را به منظور تصمیم گیری برای گام های بعدی فراخواند و بیان کرد تعداد نیروهای پلیس پکن کافی نیست و به وجود نیرو های نظامی احتیاج است که قاطعانه عمل کنند[۱۷]؛ پس از این جلسه ژائو زیانگ از دستیارش یائوتونگ خواست که متن استعفایش را آماده کند، در جلسه همان شب کمیته دائمی پولیتبرو نیز با اعلام حکومت نظامی مخالفت نمود. وی فردای آن روز در جمع دانشجویان حاضر شده و  در حالی که چهره گریان او در تلویزیون های دنیا سراسر دنیا نمایان بود به دانشجویان اعلام کرد که شما حق چنین کاری را دارید و از آنها خواست از اعتصاب غذا دست بردارند. ژائو دیگر در جلسات حاضر نشده و از روز ۲۸ می وی و دستیارش بائو تونگ تحت بازداشت قرار گرفتند. گورباچف در صبح ۱۹ می پکن را ترک کرد و در فردای همان روز ۵۰ هزار نیروی نظامی وارد میدان تیان آنمن شدند؛ ساعت ۹:۳۰ دقیقه صبح نخست وزیر لی پنگ اعلام کرد از راس ساعت ۱۰ صبح حکومت نظامی آغاز خواهد شد[۱۸]. یانگ شانگکون به فرماندهان نظامی دستور داد تا سربازان تحت هیچ عنوان از به سمت معترضان شلیک نکنند و هرگز خشمگین نشوند و حتی به بسیاری از سربازان سلاح داده نشد. راه آهن چین گزارش داده است که ۵۶ هزار دانشجو با قطار بین ساعت ۶ عصر شانزدهم می تا هشت صبح نوزدهم می وارد پکن شده اند[۱۹]. اهالی پکن عملا از حرکت ۵۰ هزار نیروی نظامی از طریق شش ورودی اصلی و سایر راه های فرعی را مختل کردند. در ساعت ۷ صبح دوشنبه ۲۲ می دستور عقب نشینی به سربازان داده شد که موجب شادی و اعلام پیروزی معترضان گردید اما در عین حال دنگ دستور آماده سازی تانک ها و خودروهای زرهی و مردان مسلح را داد که با تلاش مضاعف لی پنگ برای جلب نظر مقامات عالیرتبه در کل کشور و حمایت چن یون همراه شد. در شب ۲۹ می، تندیس دموکراسی مجسمه بزرگی از جنس پلاستیک به سبک مجسمه آزادی آمریکا را روبروی تصویر مائو قرار دادند که توجه زیادی را در داخل و خارج چین به خود جلب کرد[۲۰]. از اوایل صبح ۲۶ می، گروه های کوچک نظامی با لباس شخصی به داخل محلات پکن اعزام شدند که تا روز جمعه  دوم ژوئن افزایش زیادی یافت. در شب دوم ژوئن با شایع شدن ورود نیروهای نظامی به پکن، برخی معترضان خودروهای ارتش آزادی بخش خلق را متوقف، واژگون یا به آتش کشیدند. در ساعت ۲:۵۰ دقیقه عصر روز سوم ژوئن، دنگ شیائوپینگ دستور داد هرچه برای اعاده نظم ضروری است انجام شود. در مجموع ۱۵۰ هزار نیروی نظامی در حومه پکن موضع گرفته بودند[۲۱]. به منظور تامین نیروهای کافی، فرودگاه گوانگ‌ژو در شش روز ابتدایی ماه ژوئن هیچ بلیطی نفروخت. در عصر روز سوم ژوئن، چیائوشی با تشکیل جلسه ای اضطراری از طرح نهایی برای پاکسازی میدان پرده برداشت که بلافاصله به نظر و تایید دنگ شیائوپینگ رسید. لی پنگ اظهار داشت ما در خصوص پایان دادن به این غائله ضد انقلابی در پایتخت کاملا قاطعانه عمل خواهیم کرد... ارتش آزادی بخش خلق و پلیس مسلح مجازند تا در صورت لزوم از هر ابزاری برای برخورد با افرادی که در ماموریت ما ایجاد اختلال می کنند استفاده کنند[۲۲]. در ساعت ۶:۳۰ عصر روز سوم ژوئن شرایط اضطراری از طریق رادیو و تلویزیون اعلام شد و بیانیه اعلام داشت شهروندان به منظور حفظ جانشان باید در خانه بمانند؛ همزمان بلندگو های میدان نیز اطلاعیه شرایط اضطراری را پخش کردند. از آنجایی که دولت پیش از این هم پیام های اخطار آمیز بسیاری صادر و پخش کرده بود بسیاری از افراد توجه لازم به عبارت "تامین و حفاظت از جان و زندگی شما" نکردند. در عصر روز سوم ژوئن و طبق برنامه ریزی ، ابتدا گروه اول ارتش بین ساعت ۵ تا ۶:۳۰ عصر از رینگ سوم و چهارم، گروه دوم بین ساعت ۷ تا ۸ شب و سومین گروه بین ساعت ۹ تا ۱۰:۳۰ شب حرکت کردند، تعدادی کامیون پیشرو بدون تسلیحات و دو گروه سرباز مسلح متعاقب سه گروه قبلی یکی در ساعت ۱۰:۳۰ شب و دومی پس از نیمه شب وارد شده و میدان را قبل از طلوع سپیده دم پاکسازی کردند[۲۳]. بزرگترین مقاومت و بیشترین خشونت در شب سوم ژوئن و اوایل صبح چهارم ژوئن در یکی از خیابان های اصلی چهار کیلومتری غرب میدان تیانآنمن نزدیک پل موشیدی و مجاور برج های مسکونی که مقام های عالیربتبه باز نشسته آنجا ساکن بودند رخ داد. در حدود ساعت ۹:۳۰ شب نیروهایی از گروه سی هشتم ارتش به موشیدی رسیدند جایی که با جمعیت چند هزار نفری شهروندان مواجه شدند؛ ابتدا ارتش کوشید تا با شلیک گاز اشک آور و گلوله های پلاستیکی جمعیت را متفرق کند که با پاسخ سنگ و اشیاء از طرف مردم مواجه شد؛ حدود ساعت ۱۰:۳۰ شب شروع به شلیک تیر هوایی و نارنجک های بی حس کننده  کردند که باز هم اثری نداشت تا اینکه در ساعت ۱۱ شب با بهره گیری از تسلیحات نظامی (اسلحه اتوماتیک AK-47 نوعی کلاشینکف چینی که میتواند ۹۰ گلوله در دقیقه شلیک کند) شروع به گشودن آتش واقعی به روی مردم کردند، خودروهای نظامی با سرعت پیشروی کردند و هرکس در مقابلشان می ایستاد زیر می گرفتند[۲۴]. نیروهای حاضر در خودرو های زرهی و تانک ها نیز شروع به حرکت به سمت میدان کردند و تعدادی تفنگ دار نیز شروع به شلیک نمودند که تیر آنها به پنجره ساختمان هایی برخورد کرد که عکاسان و خبرنگاران خارجی آنجا حضور داشتند. نیروها به آنها هشدار میدادند تا از کنار پنجره ها کنار بروند چون ممکن بود آنها از کشتار نزدیک میدان عکسبرداری کنند.  تخمین زده می شد حدود ۱۰۰ هزار معترض هنگام ورود نیروهای نظامی در میدان حضور داشته باشند. معترضان انتظار نداشتند که سربازان از فشنگ های جنگی برای سرکوب آنها استفاده کنند اما وقتی تعدادی معترض کشته و مجروح شدند افراد باقیمانده به وحشت افتادند. تا ساعت ۲ صبح تنها چند هزار نفر در میدان باقی مانده بودند؛ چای لینگ از رهبران معترضان اعلام کرد کسانی که خواهان ترک میدانند می توانند آنجا را ترک کنند. حدود  ساعت ۳:۳۰ صبح، هئو دجیان خواننده معروف تایوانی که در ۲۷ می وارد میدان شده بود همراه با سه نفر دیگر برای خروج مسالمت آمیز از میدان با سران حکومت نظامی ملاقات کردند که افسر ارتش خلق متقاعد گردید. در ساعت ۴ صبح چراغ های میدان خاموش گردید که حدود سه هزار نفر با شتاب میدان را ترک کردند. در ساعت ۵:۳۰ صبح تنها ۲۰۰ نفر معترض جسور باقیمانده بود که توسط نیروها وادار به خروج شدند. ساعت ۵:۴۰ صبح درست قبل از طلوع آفتاب همانطور که دستور داده شده بود میدان کاملا از معترضان پاکسازی شده بود[۲۵].

بیستمین سالگرد اعتراضات

بازخورد بین‌المللیویرایش

اعتراضات میدان تیان آن من پکن باعث آسیب به شهرت چین در سطح بین‌المللی به ویژه در غرب شد.

پانویسویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ فرد، حبیب حسینی (۲۰۱۹-۰۵-۳۰). «تیان آنمن چین؛ سی سال بعد زیر آوار فراموشی». BBC Farsi. دریافت‌شده در ۲۰۱۹-۰۵-۳۱.
  2. «سکوت بیست ساله در میدان صلح آسمانی». صدای المان.
  3. کتاب "دنگ شیائو پینگ؛ اصلاحات در چین". تالیف: ازرا اف. فوگل. ترجمه: میثم مهر متین. نشر ثالث، چاپ اول ۱۳۹۷، ص۷۷۴ تا ۷۷۶.
  4. کتاب "دنگ شیائو پینگ؛ اصلاحات در چین". تالیف: ازرا اف. فوگل. ترجمه: میثم مهر متین. نشر ثالث، چاپ اول ۱۳۹۷، ص786.
  5. کتاب "دنگ شیائو پینگ؛ اصلاحات در چین". تالیف: ازرا اف. فوگل. ترجمه: میثم مهر متین. نشر ثالث، چاپ اول ۱۳۹۷، ص۷۹۲ و ص ۸۰۲ تا ۸۰۵.
  6. مختصر شده از کتاب "دنگ شیائو پینگ؛ اصلاحات در چین". تالیف: ازرا اف. فوگل. ترجمه: میثم مهر متین. نشر ثالث، چاپ اول ۱۳۹۷، ص ۸۰۶ تا ۸۴۴.
  7. Nicholas D. Kristof and Sheryl WuDunn, China Wakes: The Struggle for the Soul of a Rising Power (New York: Times Books, 1994), p. 78.
  8. Li Peng liusi riji (Li Peng’s June 4 Diary), unpublished manuscript, available in the Fairbank Collection, Fung Library, Harvard University, April 18, 1989.
  9. Li Peng liusi riji (Li Peng’s June 4 Diary), unpublished manuscript, available in the Fairbank Collection, Fung Library, Harvard University, April 23, 1989.
  10. Renmin ribao (People’s Daily) editorial, April 26, 1989; Domestic Radio 0930 GMT, FBIS, April 25, 1989, pp. 23–24.
  11. Zhao, Prisoner of the State, pp. 8–14.
  12. Reprinted in Oksenberg, Sullivan, and Lambert, Beijing Spring, 1989, pp. 254–256.
  13. Liang Zhang, comp., and Andrew J. Nathan and Perry Link, eds., The Tiananmen Papers (New York: Public Affairs, 2001) , p. 154. کاراکتر line feed character در |عنوان= در موقعیت 117 (کمک)
  14. Brook, Quelling the People, p. 37.
  15. Discussion with Wang Dan and other leaders of the student movement, August 2007.
  16. Liang Zhang, comp., and Andrew J. Nathan and Perry Link, eds., The Tiananmen Papers (New York: Public Affairs, 2001, p. 194.
  17. Li Peng liusi riji (Li Peng’s June 4 Diary), unpublished manuscript, available in the Fairbank Collection, Fung Library, Harvard University, May 17, 1989, available in the Fairbank Collection, Fung Library, Harvard University.
  18. Li Peng liusi riji (Li Peng’s June 4 Diary), unpublished manuscript, available in the Fairbank Collection, Fung Library, Harvard University, May 18,19 1989.
  19. Liang Zhang, comp., and Andrew J. Nathan and Perry Link, eds., The Tiananmen Papers (New York: Public Affairs, 2001) , p. 222. کاراکتر line feed character در |عنوان= در موقعیت 117 (کمک)
  20. Brook, Quelling the People, pp. 87–88.
  21. Brook, Quelling the People, pp. 73–74, 80.
  22. Liang Zhang, comp., and Andrew J. Nathan and Perry Link, eds., The Tiananmen Papers (New York: Public Affairs, 2001), pp. 368–369.
  23. Brook, Quelling the People, pp. 108–113.
  24. Brook, Quelling the People, pp. 114-130; Liang Zhang, comp.and Andrew J. Nathan and Perry Link, eds., The Tiananmen Papers (New York: Public Affairs, 2001).
  25. Long Bow Group, The Gate of Heavenly Peace, video recording, produced and Notes to Pages 631–644 837 directed by Richard Gordon and Carma Hinton (San Francisco: Distributed by NAATA/CrossCurrent Media, 1996.