باز کردن منو اصلی
کشورهای عضو کنوانسیون مربوط به وضع پناهندگان:
  کشورهای عضو کنوانسیون ۱۹۵۱
  کشورهای عضو معاهده ۱۹۶۷
  عضو هردو
  غیر عضو

کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان سازمان ملل متحد، کنوانسیون بین‌المللی است که تعریف می‌کند پناهنده چه کسی است و حقوق افراد پناهنده و مسئولیت کشورهای عضو را نسبت به پناهجویان مشخص می‌کند. طبق این کنوانسیون تمامی افراد از حق پناهندگی برخوردار نیستند، مثل جنایتکاران جنگی یا افراد نقض‌کننده حقوق بشر که از این حق محروم هستند.

تاریخچهویرایش

این کنوانسیون در جلسه ویژه سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۱ به تصویب رسید و در تاریخ ۲۲ آوریل ۱۹۵۴ به اجرا در آمد. این کنوانسیون در ابتدا به پناهندگان اروپایی پس از جنگ جهانی دوم محدود می‌شد که با به تصویب رسیدن معاهده ۱۹۶۷ محدودیت‌های جغرافیایی و زمانی آن برداشته شد و محدوده فعالیت‌های کنوانسیون توسعه یافت. دانمارک اولین کشوری بود که این معاهده را در تاریخ ۴ دسامبر ۱۹۵۲ به تصویب رساند.

شرایط پناهندهویرایش

مطابق این کنوانسیون شخص پناهنده کسی است که در کشور خود یا مبدأ به یکی از دلایل زیر مورد آزار و اذیت جدی قرار گرفته‌است:

  1. نژاد
  2. مذهب
  3. ملیت
  4. گرایش‌جنسی
  5. تعلق به یک گروه اجتماعی معین
  6. عقاید سیاسی[۱]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

پیوند به بیرونویرایش