باز کردن منو اصلی

مینرالوکورتیکوئیدها (به انگلیسی: mineralocorticoid) به گروهی از استروئیدها [مانند آلدوسترون (۲۱ کربنه)] گفته می‌شود که در بخش قشری غده فوق کلیوی ساخته می‌شوند. استروئیدها ترکیبات چربی با چهار حلقه کربنی هستند. آلدوسترون مهم‌ترین مینرالوکورتیکوئید بدن است. تفاوت اصلی مینرالوکورتیکوئیدها با سایر کورتیکواستروئیدها در رسپتورهای اختصاصیشان و تأثیراتشان بر بدن است.

آلدوسترون
Aldosterone-2D-skeletal.svg
شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس 52-39-1 ✔Y
پاب‌کم 5839
کم‌اسپایدر 5633 ✔Y
UNII 4964P6T9RB ✔Y
دراگ‌بانک DB04630
KEGG C01780 ✔Y
MeSH Aldosterone
ChEBI CHEBI:27584 ✔Y
ChEMBL CHEMBL273453 ✔Y
کد اِی‌تی‌سی H02AA01
جی‌مول-تصاویر سه بعدی Image 1
خصوصیات
فرمول مولکولی C21H28O5
جرم مولی ۳۶۰٫۴۴ g mol−1
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 ✔Y (بررسی) (چیست: ✔Y/N؟)
Infobox references

میزان ترشح آلدوسترون در شبانه روز ۱۵۰ میکروگرم است.

عملکردویرایش

مهمترین عمل آلدوسترون افزایش بازجذب سدیم و ترشح پتاسیم در کلیه‌ است که موجب احتباس آب و سدیم می‌شود. اسپیرونولاکتون با بلوک کردن گیرنده‌های آلدوسترون نوعی داروی ادرارآور است که موجب کاهش فشار خون می‌شود (البته خاصیت ضد آندوژنتیک هم دارد).

اپلرنون نیز کاهش دهنده اثر آلدوسترون است.[نیازمند منبع]

به‌طور خلاصه آلدوسترون دارای اثرات زیر می‌باشد:

۱. کاهش دفع سدیم از ادرار

۲. افزایش دفع پتاسیم و یون هیدروژن در ادرار

۳. افزایش جذب آب در کلیه و جلوگیری از هدر رفتن آب بدن

نگارخانهویرایش

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

ویکی‌پدیای انگلیسی [۱]