استقلال اسکاتلند

استقلال اسکاتلند (اسکاتس: Scots unthirldom, گیلی اسکاتلندی: Neo-eisimeileachd na h-Alba) جنبشی سیاسی با هدف سیاسی[۱][۲] از احزاب سیاسی، افراد و گروه‌ های پرنفوذ برای اسکاتلند، یکی از کشورهای پادشاهی متحد(بریتانیا)، است تا دوباره حاکمیتی مستقل شود.

دولت اسکاتلند در سال ۲۰۱۴ (میلادی) یک همه‌ پرسی درباره استقلال برگزار کرد، که در آن از رأی‌ دهندگان پرسیده شده بود: «آیا باید اسکاتلند کشوری مستقل باشد؟»[۳] ۴۵٪ از رأی‌ دهندگان «بله» پاسخ دادند و ۵۵٪ آنان به آن «نه» گفتند. شرکت‌ کنندگان با حضور ۸۵٪ افراد واجد شرایط به این همه‌ پرسی پاسخ می‌ دادند.[۴][۵]

در سال ۲۰۱۶، نیکولا استورجن، نخست وزیر دولت محلی اسکاتلند، آشکارا اعلام کرد که لازم است همه پرسی دیگری برگزار شود. این خواسته با عنوان ایندیرف ۲ معروف شده که خلاصه "رفراندوم دوم استقلال" است.

در میان اعضای حزب ملی‌گرای اسکاتلند هم در مورد استراتژی حزب جهت غلبه بر مشکلات و برگزاری همه پرسی اختلاف نظرهایی وجود دارد.

خانم استورجن پیش بینی کرده است که در صورتیکه در انتخابات محلی ماه آینده احزاب طرفدار استقلال اکثریت بزرگ کرسی ها در پارلمان اسکاتلند را کسب کنند، بریتانیا دست از مخالفت جدی با همه پرسی برخواهد داشت.

اما برخی از نمایندگان پارلمان و اعضای عادی حزب معتقد نیستند که این پیش بینی درست باشد و خانم استورجن و رهبری حزب را متهم کرده اند که با ابراز این نظر که برای برگزاری همه پرسی باید موافقت بریتانیا جلب شود، بیش از اندازه محتاط بوده اند.

احتمالا در تلاش برای جلب نظر مخالفان بوده که هفته پیش حزب ملی‌گرای اسکاتلند "نقشه راه رفراندوم" را در ۱۱ ماده منتشر کرد و گفت که یک "کارگروه ویژه استقلال" را مامور پیگیری این موضوع کرده است.

در نقشه راه آمده است که اگر پس از انتخابات ماه مه، استقلال طلبان اکثریت کرسی ها را در پارلمان اسکاتلند به دست آورند، دولت لایحه همه پرسی را به پارلمان خواهد برد و این همه پرسی پس از پایان همه‌گیری کرونا برگزار خواهد شد.

در این طرح آمده است که حزب "به شدت مخالف" هرگونه چالش قانونی دولت بریتانیا در برابر همه پرسی است هرچند تاکید دارد که همه پرسی فقط در صورتی برگزار خواهد شد که قانونی تشخیص داده شود.

وزیر اول اسکاتلند اعلام کرد یکبار دیگر در سال آتی میلادی مساله استقلال این منطقه از بریتانیا را مطرح می‌کند و هدفش برگزاری همه‌پرسی در ۲۰۲۳ است.

نقل از خبرگزاری آسوشیتدپرس، نیکولا استورجن، وزیر اول اسکاتلند گفت، کارزار استقلال که به دلیل پاندمی کرونا متوقف شده قرار است در اوایل بهار ۲۰۲۲ و اگر پاندمی اجازه دهد، از سر گرفته شود.

وی در یک نشست خبری با حزبش ادامه داد: در سال آتی میلادی، بار دیگر روند از سرگیری کارزار استقلال اسکاتلند از بریتانیا را مطرخ می‌کنم و این همه‌پرسی سال ۲۰۲۳ برگزار می‌شود. حزب ما از نو روند استقلال را مطرح خواهد کرد.

رای دهندگان اسکاتلندی در همه‌پرسی سال ۲۰۱۴ تصمیم گرفتند که بخشی از بریتانیا باقی بمانند. اما حزب استورجن می‌گوید که رویداد بریگزیت در سال گذشته میلادی دورنمای سیاسی و اقتصادی منطقه را دگرگون کرده است.

در همه‌پرسی ۲۰۱۶ رای دهندگان در کل بریتانیا، از بریگزیت حمایت کردند اما در آن میان ۶۲ درصد از اسکاتلندی‌ها به باقی ماندن در اتحادیه اروپا رای دادند و استورجن می‌گوید که اسکاتلندی‌ها برخلاف میلشان از این اتحادیه بیرون رانده شدند.

استورجن به اعضای حزب همچنین گفت که دولتش در مورد چالش‌هایی که گذار به استقلال ایجاد می‌کند صادقانه خواهد بود و به وضوح بیان می‌کند که چگونه می‌تواند بر آنها غلبه کند.

بریتانیا متشکل از انگلستان، ولز، اسکاتلند و ایرلند شمالی است.

قانونی بودنویرایش

پارلمان پادشاهی بریتانیا بر کل پادشاهی بریتانیا حاکمیت دارد.[۶] ادعای استقلال مورد حمایت لرد بینگهم (Tom Bingham) قاضی کل بریتانیا قرار گرفت.[۷] قانونی بودن اعلام استقلال و جدا شدن کشوری از مجموعه پادشاهی متحد مانند جمهوری ایرلند مشخص نیست.[۸]

مشروعیتویرایش

منشور ملل متحد به انسان‌ها حق تعیین سرنوشت اعطا کرده و اعلامیه جهانی حقوق بشر هم حق انسان در تغییر ملیت را تضمین کرده‌است. پادشاهی متحد هردو این اسناد را امضا کرده‌است.[۹] سیاستمداران در پارلمان‌های بریتانیا و اسکاتلند از جمله نخست‌وزیران پیشین بریتانیا جان میجر و مارگارت تاچر، حق مردم اسکاتلند برای تعیین سرنوشت را به رسمیت شناخته‌اند.[۱۰]

حمایت از استقلالویرایش

سرشناس‌ترین حامی استقلال اسکاتلند حزب ملی اسکاتلند است.

دلایل موافقت با استقلال عبارت اند از:

  • اصل تعیین سرنوشت: مردم اسکاتلند خود برای اسکاتلند تصمیم خواهند گرفت.[۱۱]
  • اعمال کنترل بر دفاع و سیاست خارجی اسکاتلند به این معنا است، که اسکاتلند می‌تواند برگزیند، برای نمونه دیگر در دریاهایش جنگ‌افزارهای هسته‌ای نداشته باشد و دیگر عضوی از ناتو نباشد.[۱۲]
  • دسترسی به بودجه‌های نفتی به معنای بودجه‌های بیش‌تر مستقیم برای اسکاتلند است. در دهه ۱۹۷۰ شعار «این نفت اسکاتلند است» در همین راستا رواج یافته بود.[۱۳]

مخالفت با استقلالویرایش

جریانی مخالف استقلال و مدافع استمرار اتحاد با انگلستان، ویلز و ایرلند شمالی هم وجود دارد. سه حزب سیاسی اصلی بریتانیا از آن جمله‌اند.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. "Brexit: Scots prefer independence to no-deal, poll finds". Retrieved 12 December 2018.
  2. Correspondent, Libby Brooks Scotland (2018-11-15). "Sturgeon: Brexit chaos makes independence case stronger every day". The Guardian. Retrieved 12 December 2018.
  3. "Scotland's Referendum 2014 - Background". Retrieved 8 September 2014.
  4. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام No وارد نشده‌است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  5. "Referendum results: Turnout a record high as Scots vote No to independence". Scotland Now. 19 September 2014. Retrieved 20 September 2014.
  6. «نسخه آرشیو شده» (PDF). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۱۲.
  7. http://www.bailii.org/uk/cases/UKHL/2005/56.html
  8. http://www.jstor.org/pss/1096974
  9. http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2008/jul/29/snp.scotland
  10. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۲ اوت ۲۰۱۲.
  11. "Scotland's future will be in Scotland's hands".
  12. The future of the UK's strategic nuclear deterrent. p. ۱۶۷.
  13. Negotiating Self-Determination. Lexington Books. 2006. p. ۱۶۸. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)

/www.isna.ir/amp/1400090906591/