ایرباس ای۳۱۰

ایرباس ای-۳۱۰ (Airbus A310) یک هواپیمای پهن پیکر مسافربری برد متوسط تا بلند ساخته شرکت ایرباس است. این هواپیما دومین محصول تولیدی ایرباس و گونهٔ کوچکتری از هواپیماهای ایرباس آ-۳۰۰ است. ساخت ایرباس ای-۳۱۰ به سفارش شرکت‌های سوئیس ایر و لوفت‌هانزا از سال ۱۹۷۸ آغاز شد و نخستین بار در ۱۴ فروردین ۱۳۶۲ (۳ آوریل ۱۹۸۲) به پرواز درآمد. نخستین نمونه تجاری آن یک سال بعد به شرکت هواپیمایی لوفتهانزا تحویل داده شد.[۱] ساخت این گونه هواپیما در سال 1998 متوقف شد[۲].

ایرباس ای۳۱۰
Airbus A310-325(ET), Biman Bangladesh Airlines JP7325218.jpg
یک فروند ایرباس ای۳۱۰–۳۰۰ متعلق به بیمان بنگلادش ایرلاینز در حال فرود در فرودگاه چانگی سنگاپور در سال ۲۰۱۲
کاربری جت مسافربری پهن‌پیکر
کشور سازنده چند ملیتی
تولیدکننده ایرباس
نخستین پرواز ۳ آوریل ۱۹۸۲
معرفی‌شده در آوریل ۱۹۸۳ با سوئیس‌ایر
وضعیت فعال
کاربر اصلی فدکس اکسپرس
Air Transat
SATA International
هواپیمایی ماهان
ساخته‌شده 1998–1983
تعداد ساخته‌شده ۲۵۵
توسعه‌یافته از ایرباس ای۳۰۰
گونه‌ها ایرباس ای۳۱۰ ام‌آرتی‌تی
ایرباس سی‌سی-۱۵۰ پولاریس
کاربران ایرباس310 در سال2021
شرکت تعداد کشور نوع استفاده تصویر
هواپیمایی ماهان 9 ایران مسافربری
A310 Mahan Air EX-301 THR April 2010.jpg
ایران ایرتور 3 تصویر ندارد
ایران ایر 2
EP-IBL A310 Iran Air ARN.jpg
طوس ایر 1 تصویر ندارد
خطوط هوایی اریانا 2 افغانستان
Airbus A310-304, Ariana Afghan Airlines JP6796410.jpg
هواپیمایی تابان 1 ایران
Taban Airlines, EP-TBH, Airbus A310-304 (21354873782).jpg
رویال اردن 1 اردن کارگو
Royal Jordanian, Airbus A310-304(F), JY-AGR (14467704023).jpg
ترکیش کارگو 3 ترکیه
Airbus A310-304, Turkish Airlines Cargo AN1673260.jpg
uls air 3
ULS Airlines Cargo, TC-LER, Airbus A310-308F (31125226534).jpg
نیروی هوایی فرانسه نامشخص فرانسه نظامی
نیروی هوایی المان 4 المان
Airbus A310 MRTT 2.jpg
نیروی هوایی کانادا 2 کانادا
اپراتور های تشریفاتی 16 کانادا مغولستان اسپانیا پاکستان تایلند ایتالیا تشریفاتی

مشخصات فنی

خصوصیات فنی هواپیمای ایرباس ای 310[۳]
مدل A310-200 A310-300
تعداد خدمه دو نفر
طول ۴۶٫۶۶ متر (153 ft 1 in)
ارتفاع ۱۵٫۸ متر (51 ft 10 in)
فاصله دو بال ۴۳٫۹ متر (144 ft)
مساحت بال ۲۱۹ متر مربع (2,360 sq ft)
Wing sweep ۲۸ °[verification needed]
ظرفیت با دو کلاس ۲۲۰ نفر مسافر (20F + 200Y)
ظرفیت با یک کلاس 237Y 8-abreast 243Y 8-abreast / 265Y 9-abreast
حداکثر بار قابل حمل ۳۲٬۸۳۴ کیلوگرم (72,386 lb) ۳۷٬۲۹۳ کیلوگرم

(82,216 lb)

حداکثر وزن تیک‌آف(MTOW) ۱۴۴٬۰۰۰ کیلوگرم

(317,465 lb)

۱۶۴٬۰۰۰ کیلوگرم

(361 557 lb)

حداکثر وزن فرود MLW ۱۲۲٬۰۰۰ کیلوگرم (268,963 lb) ۱۲۴٬۰۰۰ کیلوگرم

(273,372 lb)

وزن خالی ۱۱۲٬۰۰۰ کیلوگرم (246,917 lb) ۱۱۶٬۵۰۰ کیلوگرم

(256,838 lb)

OEW CF6—80: 79,207 kg (174,619 lb), JT9D: 77,397 kg (170,631 lb), PW4000: 79,166 kg (174,528 lb)
حداکثر سوخت 61,070 L ۱۶٬۱۳۲گالن آمریکایی
سرعت پیمایشی ماخ 0.8 (459 kn)
حداکثر سرعت ماخ 0.84 (482 kn)
ارتفاع مجاز 41 100 ft. (12 530 m)
نیروی پیشران 20,380–25,740 decanewtons (45,800–57,900 lbf)
موتورها JT9D-7R4 / GE CF6-80 JT9D-7R4E1 / PW4000 / CF6-80C2
برد پروازی ۳٬۵۰۰ مایل دریایی (6,500 km)
 
ایرباس310 ماهان
۵٬۱۵۰ مایل دریایی (9,540 km)

جدول تخصیص مدل هواپیما[۴]

مدل تاریخ گواهینامه موتور
A310-203 ۱۱ مارس ۱۹۸۳ General Electric CF6-80A3
A310-203C ۲۷ نوامبر ۱۹۸۴ General Electric CF6-80A3
A310-204 ۲۳ آوریل ۱۹۸۶ General Electric CF6-80C2A2
A310-221 ۱۱ مارس ۱۹۸۳ Pratt & Whitney JT9D-7R4D1
A310-222 ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۳ Pratt & Whitney JT9D-7R4E1
A310-304 ۱۱ مارس ۱۹۸۶ General Electric CF6-80C2A2
A310-308 ۵ ژوئن ۱۹۹۱ General Electric CF6-80C2A8 or CF6-80C2A2
A310-322 ۵ دسامبر ۱۹۸۵ Pratt & Whitney JT9D-7R4E1
A310-324 ۲۷ مه ۱۹۸۷ Pratt & Whitney PW4152
A310-325 ۶ مارس ۱۹۹۲ Pratt & Whitney PW4156A

مدل‌ها

  • A310-200 مدل پایه مسافربری
  • A310-200C مدل مسافربری با امکان تغییر کاربری به ترابری
  • A310-300 با بهینه‌سازی مصرف سوخت و افزایش محدوده پرواز
  • A310-300ER با باک بنزین اضافی برای افزایش طول پرواز

پانویس

  1. Endres, G. & Gething M.J. Aircraft Recognition Guide. New York: Collins, 2005
  2. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Airbus A310». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۰۸.
  3. ""A310 Airplane Characteristics for Airport Planning"" (PDF). Archived from the original (PDF) on 22 December 2014. Retrieved 24 December 2016.
  4. Empty citation (help)

منابع

  • Endres, G. & Gething M.J. Aircraft Recognition Guide. New York: Collins, 2005

پیوند به بیرون