بودو Budō (武道؟) اصطلاحی ژاپنی است که به هنرهای رزمی مدرن ژاپن اشاره دارد. معنای تحت‌اللفظی این کلمه «راه رزمی» است و می‌توان آن را «روش نبرد» در نظر گرفت.

بودو
Budo1.jpg
Japanese name
کانجی武道
هیراگاناぶどう

ریشه‌شناسی

بودو ترکیبی است از ریشه «بو» (: ぶ) به معنی "جنگ" یا "رزمی" ؛ و دو (: ど う ؛ دائو در چینی) ، به معنی "راه" یا "روش" (شامل مفهوم کهن درمه‌ای و بودایی هند از "مسیر" ، یا مارگا در سانسکریت ). بودو ایده تدوین گزاره‌ها، قرار دادن آنها در معرض نقد فلسفی و سپس دنبال کردن "راهی" برای تحقق آنها است. دو به معنی "شیوه زندگی" است. دو در بافت ژاپن یک اصطلاح تجربی است به این معنا که روش (شیوه زندگی) هنجاری برای تأیید اعتبار یک رشتهٔ ایجادشده از طریق یک هنر خاص است. در بودوی مدرن، هیچ دشمن خارجی ندارد و تنها یک دشمن داخلی وجود دارد: نفس من که باید با آن مبارزه کرد.

بوجوتسو هم مثل بودو ترکیبی از ریشه های bu (武) و jutsu (術: じ ゅ つ) ، به معنی تکنیک است. [۱] بنابراین ، بودو به عنوان "راه رزمی" ، یا "راه جنگ" ترجمه می شود در حالی که bujutsu به عنوان "علم جنگ" یا "هنر رزمی" ترجمه شده است. با این حال، در انگلیسی اصطلاح "هنرهای رزمی" به هر دوی این مفاهیم اشاره دارد. بودو و بوجوتسو تفاوت بسیار ظریفی دارند. در حالی که بوجوتسو فقط به قسمت فیزیکی نبرد (چگونه می توان دشمن را به بهترین نحو شکست داد) توجه می‌کند، بودو به ذهن و نحوه رشد خود هم توجه می‌کند.

اولین کاربرد کلمه بودو به کویو گونکان (قرن شانزدهم) برمی گردد که برای توصیف شیوه زندگی سامورایی‌ها به جای تمرین تکنیک های رزمی مورد استفاده قرار گرفت. این کلمه بعداً مجدداً نظریه‌پردازی شد و با تعریفی که امروزه می شناسیم بازتعریف شد. این کار ابتدا توسط نیشیکوبو هیرومیچی و دای نیپون بوتوکوکایی انجام شد هنگامی که نام مدرسه حرفه ای هنرهای رزمی آنها از بوجوتسو سنمان گاکو به بودو سنمان گاکو تغییر یافت. ادامهٔ کار توسط جیگورو کانو ، بنیانگذار جودو انجام شد که نام هنر خود را به جای جوجوتسو، جودو گذاشت. [۲]

سبک‌های رایج بودو

بوجوتسو

در تاریخ مدرن ، بوجتسو به عنوان هنر رزمی ، علوم نظامی یا استراتژی نظامی بسته به زمینه ترجمه می‌شود و با استفاده عملی از تکنیک آن در شرایط واقعی یا در صحنه نبرد مشخص می‌شود. بودو، به معنی شیوه رزمی ، تأکید فلسفی بیشتری دارد.

شاید بتوان تفاوت بین بودو و بوجوتسو را مشخص کرد . گاهی اوقات ، تفاوتها تاریخی تلقی می شوند، اما برخی تفاوت‌ها به روش های تربیتی، فلسفه آموزش، یا تأکید بر رشد معنوی مربوط می‌شوند.

غیرنظامی در مقابل نظامی

بسیاری بودو را شیوهٔ غیرنظامی‌ترِ هنرهای رزمی می‌دانند که نوعی تفسیر یا تکامل بوجوتسوی کهن است که به عنوان سبک یا استراتژی نظامی شناخته می‌شود. با توجه به این تمایز ، هنر مدرن غیرنظامی بر عملی بودن و اثربخشی به نفع توسعه شخصی از منظر تناسب اندام یا مسائل معنوی تأکید می کند. تفاوت بین جنبه های "غیرنظامی" در مقابل "نظامی" در نبرد و رشد شخصی است. آنها بودو موسارا و بوجوتسو را نشان دهنده یک استراتژی یا فلسفه خاص در مورد نظام‌های نبرد می دانند ، اما با این حال، این اصطلاحات نسبتاً دارای تسامح هستند و به جای هم به کار می‌روند

هنر در مقابل سبک زندگی

یک نظر این است که بوجوتسو یک هنر رزمی است که می‌توان آن را تمرین کرد، در حالی که بودو شیوه زندگی و مسیری است که با تمرین بوجوتسو طی می کنید. به عنوان مثال ، می توان گفت که جودو و جوجوتسو وقتی به‌عنوان هنر رزمی به کار می‌روند یکسان هستند ، بدین معنا که تمرین هنر جوجوتسو منجر به کسب سبک زندگی جودو می شود (جودو در ابتدا با نام کانو جیگورو ، بنیانگذار جودو به کانو جوجوتسو معروف بود. ) این امر در مورد هنرهایی مانند kenjutsu / kendo و iaijutsu / iaido نیز صادق است .

ورزش تفریحی

بودو در برنامه نمایشی بازیهای المپیک تابستانی در سال 1964 حضور داشت .

پانویس

  1. Henshall, Kenneth G. (1998), A Guide to Remembering Japanese Characters, p. 220 (Tuttle).
  2. Seido - Budo Equipment & Practice in Japan (2017-08-19), [Interview] Alex Bennett - Budo, a modern concept of education (S01E10), retrieved 2018-05-03

منابع

  • بنت، الکساندر (۱۳۹۰). بودو: روش‌های رزمی ژاپن. ترجمهٔ کیوان دهناد. تهران: علم و ورزش. شابک ۹۷۸۹۶۴۴۴۹۰۸۱۱.

پیوند به بیرون