باز کردن منو اصلی

توافق شفاهی، موافقت غیررسمی دو طرف برای انجام یک کار است که به صورت اخلاقی برای طرفین لازم‌الاجرا است، اما به صورت حقوقی ضمانت اجرا ندارد. در این نوع توافق، ضمانت اجرا بر مبنای اعتماد، اعتبار و حرمتی که طرفین طبق سابقهٔ یکدیگر دارند اتفاق می‌افتد. توافق شفاهی ممکن است حتی به صورت کلامی هم رد و بدل نشود و تنها بین دو طرف توافق، فهمیده شود.

در فرهنگ ایرانیویرایش

در فرهنگ ایرانی توافق شفاهی جایگاه برجسته‌ای داشته است و رسومی مانند «تار سبیل گرو گذاشتن» و «ریش گرو گذاشتن» یا عبارت‌هایی چون «حرفش حرف است» در فارسی وجود دارد که ناظر به متعهد بودن سفت و سخت طرفین به توافق شفاهی است.[۱][۲]

در اسلامویرایش

در فرهنگ اسلامی توافق شفاهی اعتبار بالایی دارد و متعهد بودن به آن با عنوان «وفای به عهد» شناخته می‌شود. در قران آیات زیادی در مورد وفای به عهد خدا وجود دارد.[۳] همین‌طور در گفتار پیامبر اسلام و امامان شیعه تأکید بر وفای به عهد و متعهد بودن به توافق شفاهی دیده می‌شود.[۴]

در فرهنگ بین‌المللویرایش

در کشورهای انگلیسی‌زبان و در عرف کسب و کار بین‌المللی مفهوم «توافق جنتلمن‌ها» (به انگلیسی: Gentlemen's agreement) که غالباً توافقی شفاهی است، از سال‌ها پیش وجود داشته و امروزه نیز مورد استفاده است.[۵]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. یک تار سبیل چقدر می‌ارزد؟!
  2. ضرب‌المثل ریش گرو گذاشتن
  3. آیات مربوط به وفای به عهد در قرآن کریم
  4. احادیثی در مورد وفای به عهد
  5. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی. «Gentlemen's agreement».