تپه یا تُنب واژه‌ای فارسی به‌معنی ارتفاعی نه بس بلند از زمین، تل، تپه، توده، نجد و ربوه است.[۱][۲] در پارسی دری و در برخی گویشهای محلی به‌کار رفته‌است. ازجمله گویش تنگستانی و لارستانی به‌ویژه در گویش کوخِردی و شهرستان بستک هرمزگان به‌کار می‌رود.

واژهٔ فارسیِ تپه شکلی دیگر از واژه‌های قدیمی‌تر پارسیِ تبره و تبرک است.[۳] زبان‌های ترک‌تبار نیز این واژه را از فارسی وام گرفته‌اند.

محتویات

پانویسویرایش

  1. محمدیان، کوخردی، محمد، “ (به یاد کوخرد) “، ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
  2. الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
  3. لغتنامهٔ دهخدا سرواژةٔ «تپه».

نگارخانهویرایش

جستارهای وابستهویرایش

فهرست منابع و مآخذویرایش

  • محمدیان، کوخردی، محمد، “ «به یاد کوخرد» “، ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
  • الکوخردی، محمد، بن یوسف، (کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.