خط‌های ایران

خط‌ها ایرانی را بر پایه زمان می‌توان به دو دسته کرد:

  1. پیش از اسلام
  2. پس از اسلام

خط‌ها ایران پیش از اسلامویرایش

کهنترین خط سومری مربوط به ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد است و تاکنون کاملاً رمزگشائی نشده‌است. این خط از نوع تصویرنگاری است و بدون نظام نوشتاری محسوب می‌شود.

خط میخی از ۴ تا ۵ هزار سال پیش از میلاد در نزد سومریان ساکن جنوبی بین النهرین معروف بود. حروف الفبایی میخی ۴۲ حرف بوده‌است و ۳۶ حرف آن را از روی حروف میخی آشوری ساخته‌اند که ۵ حرف آن از حروف صدادار بوده‌است.

این خط از خط آرامی گرفته شده‌است و خط آرامی در اصل منتهی می‌شود به ۲ خط کهن که یکی فنیقی و دیگری عبری است.

خط اوستایی یا «زند» که آن به احتمال زیاد در زمان ساسانیان اختراع شده‌است دارا ۴۴ حرف با صدا و بی صداست و امروز کاملترین خطی است که در جهان موجود می‌باشد، در ظرف چند ساعت با چند درس می‌توان حروف مذکور را فرا گرفت و کلمات ایزدی دین کهن را بدون غلط با همان لهجه و تجوید اصلی تلاوت کرد.

خط‌ها پس از اسلامویرایش

که از اصل خط فنیقی گرفته شده بود و آن را «قلم عبری» می‌نامیدند و بعد از درآمیختگی با آرامیان و واقعهٔ اسارت بابل خط مذکور را تغییر دادند و از گردهٔ خط آرامی اختیار کردند و بعد از تکمیل آن را خط آشوری یا خط مربع نام نهادند.[۱]

که آن هم از خط آرامی گرفته شده‌است و اصلش به خط فنیقی می‌رسد، با تصرفاتی که در آن به عمل آمد اصل و ریشه خط کوفی را به وجود آورد.

که باقی مانده خط آرامی و با خط نبطی نزدیک بوده‌است.[۲]

منابعویرایش

  1. مزینانی، علی. کتابخانه و کتابداری. -تهران: سمت، ۱۳۸۶.
  2. داستان نگارش/ آندرو رابینسون، ترجمه مهردخت وزیرپور کشمیری، زهره میرحسینی. - تهران: نشر کتابدار، ۱۳۸۸.