رندان

روستایی در استان تهران

مختصات: ۳۵°۵۳′۲۶″ شمالی ۵۱°۱۶′۵۳″ شرقی / ۳۵٫۸۹۰۵۶°شمالی ۵۱٫۲۸۱۳۹°شرقی / 35.89056; 51.28139

رَندان یکی از روستاهای دهستان سولقان از توابع شهرستان تهران است.

rendan
اطلاعات کلی
کشور ایران
استاننصف در تهران و نصف در البرز
شهرستانتهران
بخشکن و سولقان
دهستانسولقان
نام محلیrendoon
نام‌های دیگرrandoon- randan
نام‌های قدیمیرمدان
سال بنیادنامعلوم
مردم
جمعیت451
رشد جمعیتمتوسط رو به بالا
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا۲۰۲۰ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه۲۴ درجه سانتگراد
روزهای یخبندان سالانه120-=منفی صد و بیست روز
اطلاعات روستایی
وبگاه رسمیhttps://www.instagram.com/rendan_tooristi/

https://l.instagram.com/?u=https%3A%2F%2Ft.me%2Frendan_tooristi&e=ATMZ3Z8uzi_FqShn9uxEdt9wtMKMRLYoS7Jeckj9qJBkgiwLcLsA5mOVEGtg-UWzjj0PSThNEpTskKbU&s=1 https://www.instagram.com/randan_ir/

https://www.instagram.com/beheshte_zamin_rustaye.randan/
روستا

مردم رَندان هنوز به زبان قدیم تهران یعنی تاتی صحبت می‌کنند.[۱] مردم روستا به شغل بیشتر باغداری و در اندک زمانی قبلتر به دامداری مشغول بودند .

منشا و معنی نام رندان :

اسم این روستا برگرفته از لغت کهن فارسی رَمِدان (رَمه دان) گرفته شده‌است که به محل خواباندن گوسفندان اشاره دارد، در واقع این روستا در قدیم و قبل از به وجود امدن شکل کلی روستا محل استراحت و خواباندن گوسفندان بوده و ان محل را رَمِدان (رَمه دان) صدا می‌کردنند و بعدها به دلیل تلفظ سخت حرف میم به مرور به نون تغییر شکل داد و نام امروزی روستا پدید امد.

تلفظ و معانیه مختلف:

در برخی از روایات به رَندانه با کسره به معنای زیرک اشاره می‌شود که صحیح نیست و از قدیم در میان اهالی به رندان با فتحه اشاره شده‌است و در جاهای دیگری به معانی مختلف از قبیل روایت دان و ابرمردان اشاره شده که با وجود جذابیت این اسامی همان رَندان به معنای رَمِدان سندیت محکمتری دارد.

در مورد شکلگیری روستا دو گمانه زنی وجود دارد اول اینکه شکل کلی روستا به احتمالی بعد از زلزله تهران و بخش کن و نابود شدن محله‌ها و روستاهای اطراف کن در زمان تیمورخان حاکم ری بوده که در ان دوران تمامی خانه های بخش کن  بر اثر زلزله نابود شده و عده کمی باقی ماندند و تعدادی که باقی مانده بودند دوباره به ساخت روستای خویش و عده دیگری به جاهای دیگر کوچ کردند که احتمال می رود در این هنگام روستاهای اطراف کن به وجود امده باشند ،

و یا به احتمال دیگر بعلت خوش اب و هوا بودن و وجود آب زیاد در هنگام دامداری و استراحت گله داران که از سلوقان و کن به انجا گله میبردند به مرور ایجاد شده ولی از نحوه چگونه شکل‌گیری روستا اطلاعات خاصی در دسترس نیست.

تاریخ روستای رندان :

از تاریخ مردمان روستا گفتنی است به دلیل پیدا شدن گورهایی که روبه قبله خوابانده نشده بودند(در زبان محلی به ان ، گَبر، گفته می‌شود)و استخوان های مردگانی که دفن شده و بزرگی و پراکندگی قبرستان می‌توان آن را به دوران پیش از اسلام نسبت داد . اما به احتمال زیاد در ان موقع هنوز به شکل کلی روستا نشده بوده و فقط همان رمدان و یا محل عبور کاروانان تجار و مردم به سمت مازندران و دیلمان بوده و هنوز به شکل روستایی کلی در نیامده بود. از سکه ها و وسایل پیدا شده در طالون (چند صد متری روستا و روستای مجاور )و خود روستای رندان به دوران اسلامی اشاره دارد، و ممکن است به دلیل بر سره راه بودن روستا در مسیره کاروانیان مازندران و دیلمان باشد اما از چراغ روغنی که در خود روستا پیدا شده بود، قدمت هفتصد ساله را نشان میداد که سندی محکمتر است اما با قطعیت نمیتوان انرا به شکلگیری روستا نسبت داد و اولین فردی که از تهران به این روستا آمد و زمینی را خرید خانم مهرانگیز نصیری هست.

از اشیا و اماکن باستانی روستا می‌توان به دو قطعه سنگ نوشته به زبان اسلامی در قبرستان کنونی به احتمال زیاد سنگ قبر، و یا لووها که در واقع کندن حفره یا حفره‌ها در زمین برای جا کردن گوسفندان در فصول سرد سال بودنند را اشاره کرد، و همچنین خزینه و حمام که متأسفانه امروز خراب و ساختمان سازی شده و تکیه ان که ان هم درحال فرسایش و بی‌توجهی قرار دارد. 

[لووهایه روستا هنوز به شکل دست نخورده در زیر خانه‌ها و انبارهای روستا وجود دارد و فقط دهانه های ورودی ان بسته شده اند].

تنوع طایفه ای :

مردم این روستا دارای چهار طایفه به اسامی های احمدی و عباسی و میرزاحسینی و زینعلی را شامل می‌شود .

زبان مردم روستا:

زبان مردم تاتی یا همان رازی منشعب از پهلوی غرب در دوران باستان را شامل می‌شود که لهجه اصلی تهران قدیم را در بر میگیرد. محصولات این روستا بیشتر شامل گیلاس و گردو آلبالو و شاهتوت سماق و توت ازگیل را شامل می‌شود . از نژاد مردمان روستا اطلاعات موثقی در دست نیست اما عده ای انان را آریایی و عده از سلوکیان و از مردمان یونان باستان میدانند (به علت وجود اسامی از قبیل دره سلوکان و نام روستای سلوقان که در اصل سلوکان بوده و بعدها به سلوقان تغییر اسم داده)،اما این اسناد قابل اتکا نبوده و می‌توانند دلایل دیگر داشته باشد . اما در اصل اولین مردمان روستا به احتمال زیاد مردمان روستای سلوقان و کن بوده که به مرور به این مکان بخاطر وجود علوفه برای احشام و اب فراوان برای باغداری مهاجرت کرده و در انجا ساکن شدند و نژاد مردمان روستا با نژاد مردمان سلوقان گره خورده و یکی است .

موقعیت جغرافیایی: ‌ موقعیت جغرافیایی روستا در شمال غربی تهران و شمال دهستان سلوقان است و ۲۰۲۰ متر از سطح دریا ارتفاع، جمعیت روستا در فصل زمستان حدود ۲۲۳ نفر و در تابستان حدود ۳۲۳ نفر و تعدادی هم از شهر تهران به صورت موقتی در روزهای تعطیل ساکن می‌شوند. و مسافت ان تا شهر تهران سی کیلومتر است . فرهنگ اهالی روستا فرهنگی کهن و بیشتر دست نخورده از اهالی ری باستان است که امروزه متأسفانه فرهنگ و زبان مردمان مورد تهاجم و خطر واقع شده‌است.

رودخانه روستای رندان سرچشمه اصلی رودخانه کن است که از رشته کوه و کوه توچال یا همان (سیاه بند در زبان محلی) جاری می‌شود از جاذبه های گردشگری روستا آبشار دره حیدر (بنام ابشار سردور). است که بزرگترین آبشار تهران است و ارتفاعی نزدیک به صد متر دارد.

(البته ابشارهای فراوان و زیبایی در این منطقه وجود دارد که از جمله می‌توان به ابشار پس کویک، ابشار سیگ ،ابشار دره زرد و ابشارهای دیگه اشاره کرد ولی همان دو ابشار دره حیدر  معروفترین آن‌ها بشمار می اید).

این روستا در گذشته در سر راه کاروانان تاجر برنج از مازندران قرار داشت و به همین دلیل در زبان تاتی واژه های دیلمی و گیلکی دیده می‌شود. ‌

کارکرد فرهنگی اجتماعی مردمان:

مردمان روستا از قدیم به ساده دلی و خوش صحبتی و طنازی معروف بودند و هستند. این دهستان دارای مردانی سخت کوش و زنانی با هنر و مرتب در خانه داری می‌باشند، زنان روستا بیشتر خانه دار بوده و کار خارج از خانه بیشتر بر عهده مردان است و زنان در عوض به پختن نان برای مردان، جمع اوری هیزم و برپایی اتش برای غذا و کوره نان (در ایام نچندان دور)، و خانه داری و بزرگ کردن فرزندان مشغول میشدند و بیشتر در جمع اوری محصولات و ذخیره ان کمک میکنند.

پانویسویرایش

  1. دیهیم گیتی، کتاب «بررسی خرده‌گویش‌های منطقه قصران»، فصل قصران خارج، ۱۳۸۴، چاپ اول، نشر فرهنگستان زبان و ادب فارسی