باز کردن منو اصلی

مختصات: ۳۵°۵۳′۲۶″ شمالی ۵۱°۱۶′۵۳″ شرقی / ۳۵٫۸۹۰۵۶°شمالی ۵۱٫۲۸۱۳۹°شرقی / 35.89056; 51.28139

رندان
اطلاعات کلی
کشور ایران
استانتهران
شهرستانتهران
بخشکن
دهستانسولقان
نام محلیرندون
نام‌های قدیمیرمدان
سال بنیادنامشخص
مردم
جمعیت۳۲۳ نفر[۱]
رشد جمعیتمتوسط
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا۲۰۲۰ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه۲۴ درجه سانتگراد

رَندان یکی از روستاهای دهستان سولقان از توابع شهرستان تهران است.

مردم رَندان هنوز به زبان قدیم تهران یعنی تاتی صحبت می‌کنند.[۲] مردم روستا به شغل بیشتر باغداری و در اندک زمانی قبلتر به دامداری مشغول بودند .

منشا و معنی نام رندان :

اسم این روستا برگرفته از لغت کهن فارسی رَمِدان (رَمه دان) گرفته شده‌است که به محل خواباندن گوسفندان اشاره دارد، در واقع این روستا در قدیم و قبل از به وجود امدن شکل کلی روستا محل استراحت و خواباندن گوسفندان بوده و ان محل را رَمِدان (رَمه دان) صدا می‌کردنند و بعدها به دلیل تلفظ سخت حرف میم به مرور به نون تغییر شکل داد و نام امروزی روستا پدید امد.

تلفظ و معانیه مختلف:

در برخی از روایات به رَندانه با کسره به معنایه زیرک اشاره می‌شود که صحیح ناست و از قدیم در میان اهالی به رندان با فتحه اشاره شده‌است و در جاهایه دیگری به معانیه مختلف از قبیل روایت دان و ابرمردان اشاره شده که با وجود جذابیت این اسامی همان رَندان به معنایه رَمِدان سندیت محکمتری دارد.

در مورده شکلگیریه روستا دو گمانه زنی وجود دارد اول اینکه شکل کلی روستا به احتمالی بعد از زلزله تهران و بخش کن و نابود شدن محله‌ها و روستاهای اطراف کن در زمان تیمورخان حاکم ری بوده که در ان دوران تمامی خانه هایه بخش کن  بر اثر زلزله نابود شده و عده کمی باقی ماندند و تعدادی که باقی مانده بودند دوباره به ساخت روستا خویش و عده دیگری به جاهای دیگر کوچ کردند که احتمال میرود در این هنگام روستاهای اطراف کن به وجود امده باشند ،

و یا به احتمال دیگر بعلت خوش اب و هوا بودن و وجود ابه زیاد در هنگام دامداری و استراحت گله داران که از سلوقان و کن به انجا گله میبردند به مرور ایجاد شده ولی از نحوه چگونه شکل‌گیری روستا اطلاعات خاصی در دسترس نیست.

تاریخ روستای رندان :

از تاریخ مردمان روستا گفتنی است به دلیل پیدا شدن گورهایی که روبه قبله خوابانده نشده بودند(در زبان محلی به ان ، گَبر، گفته می‌شود)و استخوان هایه مردگانی که دفن شده و بزرگی و پراکندگی قبرستان می‌توان آن را به دوران پیش از اسلام نسبت داد . اما به احتمال زیاد در ان موقع هنوز به شکل کلی روستا نشده بوده و فقط همان رمدان و یا محل عبور کاروانان تجار و مردم به سمت مازندران و دیلمان بوده و هنوز به شکل روستایی کلی در نیامده بوده‌است. از سکه هاو وسایل پیدا شده در طالون (چند صد متری روستا و روستایه مجاور )و خوده روستایه رندان به دوران اسلامی اشاره دارد، و ممکن است به دلیل بر سره راه بودن روستا در مسیره کاروانیان مازندران و دیلمان باشد اما از چراغ روغنی ایکه در خوده روستا پیدا شده بود، قدمت هفتصد ساله را نشان میداد که سندی محکمتر است اما با قطعیت نمیتوان انرا به شکلگیریه روستا نسبت داد.

از اشیا و اماکن باستانی روستا می‌توان به دو قطعه سنگ نوشته به زبان اسلامی در قبرستانه کنونی به احتماله زیاد سنگ قبر، و یا لووها که در واقع کندن حفره یا حفره‌ها در زمین برایه جا کردن گوسفندان در فصول سرد سال بودنند را اشاره کرد، و همچنین خزینه و حمام که متأسفانه امروز خراب و ساختمان سازی شده و تکیه ان که ان هم درحاله فرسایش و بی‌توجهی قرار دارد. 

[لووهایه روستا هنوز به شکل دست نخورده در زیره خانه‌ها و انبارهایه روستا وجود دارد و فقط دهانه هایه ورودی ان بسته شده اند].

تنوع طایفه ای :

مردم این روستا دارای چهار طایفه به اسامی هایه احمدی و عباسی و میرزاحسینی و زینعلی را شامل می‌شود .

زبان مردم روستا:

زبان مردم تاتی یا همان رازی منشعب از پهلوی غرب در دوران باستان را شامل می‌شود که لهجه اصلی تهران قدیم را در بر میگیرد. محصولات این روستا بیشتر شامل گیلاس و گردو آلبالو و شاهتوت سماق و توت ازگیل را شامل می‌شود . از نژاد مردمان روستا اطلاعات موثقی در دست نیست اما عده ای انان را آریایی و عده از سلوکیان و از مردمان یونان باستان میدانند (به علت وجود اسامی از قبیل دره سلوکان و نام روستایه سلوقان که در اصل سلوکان بوده و بعدها به سلوقان تغییر اسم داده)،اما این اسناد قابل اتکا نبوده و می‌توانند دلایل دیگر داشته باشد . اما در اصل اولین مردمان روستا به احتمال زیاد مردمان روستایه سلوقان و کن بوده که به مرور به این مکان بخاطر وجود علوفه برای احشام و اب فراوان برایه باغداری مهاجرت کرده و در انجا ساکن شدند و نژاد مردمان روستا با نژاد مردمان سلوقان گره خورده و یکی است .

موقعیت جغرافیایی: ‌ موقعیته جغرافیایی روستا در شمال غربی تهران و شماله دهستانه سلوقان است و ۲۰۲۰ متر از سطح دریا ارتفاع، جمعیت روستا در فصل زمستان حدود ۲۲۳ نفر و در تابستان حدود ۳۲۳ نفر و تعدادی هم از شهره تهران به صورت موقتی در روزهای تعطیل ساکن می‌شوند. و مسافت ان تا شهره تهران سی کیلومتر است . فرهنگ اهالی روستا فرهنگی کهن و بیشتر دست نخورده از اهالی ری باستان است که امروزه متأسفانه فرهنگ و زبانه مردمان مورده تهاجم و خطر واقع شده‌است.

رودخانه روستایه رندان سرچشمه اصلی رودخانه کن است که از رشته کوه و کوه توچال یا همان (سیاه بند در زبان محلی) جاری می‌شود از جاذبه هایه گردشگری روستا آبشار دره حیدر (بنام ابشار سردور). است که بزرگترین آبشار تهران است و ارتفاعی نزدیک به صد متر دارد.

(البته ابشارهایه فراوان و زیبایی در این منطقه وجود دارد که از جمله می‌توان به ابشاره پس کویک، ابشاره سیگ ،ابشاره دره زرد و ابشارهایه دیگه اشاره کرد ولی همان دو ابشاره دره حیدر  معروفترین آن‌ها بشمار می اید).

این روستا در گذشته در سره راه کاروانان تاجر برنج از مازندران قرار داشت و به همین دلیل در زبان تاتی واژه هایه دیلمی و گیلکی دیده می‌شود. ‌

کارکرد فرهنگی اجتماعی مردمان:

مردمان روستا از قدیم به ساده دلی و خوش صحبتی و طنازی معروف بودند و هستند. این دهستان دارای مردانی سخت کوش و زنانی با هنر و مرتب در خانه داری می‌باشند، زنان روستا بیشتر خانه دار بوده و کاره خارج از خانه بیشتر بر عهده مردان است و زنان در عوض به پختن نان برای مردان، جمع اوری هیزم و برپایی اتش برای غذا و کوره نان (در ایام نچندان دور)، و خانه داری و بزرگ کردن فرزندان مشغول میشدند و بیشتر در جمع اوری محصولات و ذخیره ان کمک میکنند.

پانویسویرایش

  1. [جاده سلوقان بالاتر از دهستان سلوقان ده کیلومتر مانده به امامزاده داوود سمت چپ خروجی خیابان عباسعلی ناطق نوری(خیابان فرعی متصل به روستا) روستایه توریستیه رندان http://www.amar.org.ir/DesktopModules/FTPManager/upload/upload2360/newjkh/newjkh/Q11.xls «نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی بر حسب سواد»] مقدار |نشانی= را بررسی کنید (کمک). وب‌گاه رسمی مرکز آمار ایران. دریافت‌شده در دی ۱۳۸۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  2. دیهیم گیتی، کتاب «بررسی خرده‌گویش‌های منطقه قصران»، فصل قصران خارج، ۱۳۸۴، چاپ اول، نشر فرهنگستان زبان و ادب فارسی