باز کردن منو اصلی

زبان مَندائی نو یا نو-مندایی یکی از زبان‌های سامی رایج در منطقه مرزی ایران با عراق در غرب خوزستان است. این زبان که بازمانده زبان مندائی قدیم است امروزه تنها توسط چند صد نفر از ایرانیان مندائی در خوزستان به‌کار می‌رود. نام دیگر این زبان «رطنه» که از زبان عربی: رطنة‎ (raṭna ) به معنای «زبان نامفهوم و بیگانه» است. امروزه برآورد می‌شود که دست کم بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ گویشور به زبان نو-مندایی در ایران وجود داشته باشد. همه گویشوران نو-مندایی چندزبانه هستند و به زبان‌های پارسی و عربی سخنورند[۱]. از اینرو دستورزبان و واژگان دو زبان یادشده اثرات شدیدی بر نو-مندایی گذاشته است.

نو-مندایی
Mandɔyí
بیانالگو:IPA-mid
زبان بومی درایران, پیشتر در عراق
تعداد گویشوران
100–200  (2014)[۱]
الفبای مندایی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳mid
گلاتولوگnucl1706[۲]
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Mutzafi, Hezy (20 February 2014). Comparative Lexical Studies in Neo-Mandaic. Brill. ISBN 978-90-04-25705-4.
  2. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "مندایی". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Neo-Mandaic»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲ نوامبر ۲۰۰۷).