سکاستان

زیستگاه مردمان ایرانی‌تبار سکاها که بیشتر در آسیای میانه و شمال دریای کاسپی قرار داشته‌است
(تغییرمسیر از سکائستان)

سَکاستان یا سرزمین سکاها سرزمینی بود در اوراسیا که از 4000 پ.م. تا سدهٔ ۲ پس از میلاد (به مدت حدود 4200سال) زیستگاه گروهی از مردمان ایرانی‌تبار[۱][۲][۳][۴][۵][۶][۷][۸][۹] سکا بود. مرزهای آن در گذر زمان جابجا شده است ولی معمولاً مرزهای غربی آن گسترده‌تر از آن بود که در نقشهٔ روبرو نشان داده شده است.پس از 4200 سال نام این کشور به مدت300 سال سکستان بود و کم کم به توران تغییر کرد و در دوره قاجار کاملا نابود شد. تنها اسناد و مدارک 4 پادشاه وجود دارد ولی گمان می رود بیش از 130 پادشاه داشته باشد! منطقه ای به نام تخت تپور در حوالی ورودی روستای امامزاده حسن شهر آلاشت در سوادکوه در استان مازندران به عنوان پایتخت قبل از گِلون شناخته می شود که مال دوره ی اولین شاه سکاستان، (سکای کبیر) است. شورشیان اهل بیشکک(ماساگت ها) کوروش کبیر را کشتند ولی شاهان سکائی آنان را قتل عام کرده و انتقام کوروش کبیر را گرفتند. این امپراتوری در4000 سال پیش ازمیلاد تاسیس شد.این امپراتوری چند زیر مجموعه هم دارد! حکومت سکائی هند، اوستیای جنوبی و آرکاییم. گمان می رود اجداد شمال کشور ما و کشورهای حاشیه قفقاز سکاهای باستانی باشد. دین سکائی بسیار شبیه به دین یونان باستان بوده و هیچ ربطی به دین های ایران باستان ندارد. [۱۰]

Scythia قلمرو سکاستان در زمان اشکانیان
تخت تپور

جستارهای وابسته

منابع

  1. "Scythians - Wikipedia". en.m.wikipedia.org. Retrieved 2019-10-05.
  2. Rüdiger Schmitt, “SCYTHIAN LANGUAGE,” Encyclopædia Iranica, online edition, 2018, available at http://www.iranicaonline.org/articles/scythian-language (accessed on 10 April 2018).
  3. دانشنامه بریتانیکا، ذیل Scythian، نسخه آنلاین
  4. Brunner، «Iran v. Peoples of Iran. (2) Pre-Islamic»، ENCYCLOPÆDIA IRANICA.
  5. رضایی باغ‌بیدی، تاریخ زبان‌های ایرانی، 35-37.
  6. Sulimirski، «THE SCYTHS»، Cambridge History of Iran.
  7. شاپور شهبازی، جهانداری داریوش بزرگ، 53-54.
  8. زرشناس، میراث ادبی روایی در ایران باستان، 15.
  9. Szemerényi، Four Old Iranian Ethnic Names.
  10. Giovanni Boccaccio’s Famous Women translated by Virginia Brown 2001, p. 25; Cambridge and London, Harvard University Press; ISBN 0-674-01130-9 " می‌نویسد: "... از دریای سیاه به سوی شمال تا اقیانوس گسترده بود …" در زمان بوکاچیو (Boccaccio) دریای بالتیک را اقیانوس سرمتیان (Oceanus Sarmaticus) می‌نامیدند.