سید محمد محقق داماد

روحانی فقیه شیعه در سده چهاردهم هجری قمری

سید محمد محقق داماد (زاده ۱۲۸۶ – درگذشته ۱ اسفند ۱۳۴۷)[پانویس ۱] قمری در احمدآباد اردکان-۲ ذیحجه ۱۳۸۸ (قمری) قمری در قم)، از فقیهان نامدار شیعه در سده چهاردهم قمری است.[۱][۲]

سید محمد محقق داماد
اطلاعات شخصی
زادهحدود ۱۳۲۵ (قمری)
(حدود ۱۲۸۶ خورشیدی)
احمدآباد اردکان، ایران
آرامگاهدر صحن آرامگاه فاطمه معصومه
فرزندانسید علی محقق داماد،
سید مصطفی محقق داماد
دیناسلام

او یکی استادان حوزوی حوزه علمیه قم و داماد عبدالکریم حائری یزدی، مؤسس حوزه علمیه قم بود.[۳] او شاگردان علمی برجسته‌ای تربیت کرد.[۲]

زندگی نامهویرایش

سید محمد محقق داماد در سال ۱۳۲۵ق در احمد آباد اردکان به دنیا آمد. پدر وی قبل از تولد او برای زیارت به عتبات عالیات رفته و در همین سفر درگذشت.[۴] وی در شش سالگی مادرش را نیز از دست داد.

آثار و تالیفاتویرایش

آثار و تألیفات او به شرح زیر است:[۲]

شاگردانویرایش

او شاگردان و رجال علمی برجسته‌ای تربیت کرد.[۲] فهرست زیر از جملهٔ آن‌هاست:[۱]

مرگویرایش

سید محمد محقق داماد چهارشنبه ۲ ذی‌الحجه ۱۳۸۸ق بر اثر سکته قلبی پس از ۷۵ روز بیماری درگذشت و در مقبره‌ای از حرم فاطمه معصومه به خاک سپرده شد.

یادکردویرایش

  1. زادروز او در کتاب گنجینهٔ دانشمندان، از شیخ محمد رازی، جلد ۲، صفحهٔ ۱۴۲، سال ۱۳۲۱ (قمری) بیان شده‌است؛ ولی در پانویس مجله نور علم، مجلد ۱۷، صفحهٔ ۹۷ چنین آمده‌است: «بنا بر اظهارات یکی از نویسندگان آن مرحوم تاریخ تولد ایشان روشن نبوده و خود آن مرحوم با مقایسه به معاصرین خود بین سال ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۵ را حدس می‌زند.» او از دوستان نزدیک و صمیمی سید احمد خوانساری بود و بعد از درگذشت سید حسین بروجردی سعی در مطرح کردن سید احمد خوانساری به عنوان مرجع اول در حوزه را داشتند.

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «محقق داماد، سید محمّد». پایگاه حوزه. دریافت‌شده در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۹.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ «آیت‌الله العظمی حاج آقا سید محمد محقق داماد». سایت امام علی. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ آوریل ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۹.
  3. «بازشناسی کرسی تدریس آیت‌الله سید علی محقق‌داماد: وارث مکتب قم». تورجان. دریافت‌شده در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۹.
  4. مجله نور علم، نشریه جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ش مسلسل ۱۷شهریور۱۳۶۵ص ۹۷.
  5. مجله نور علم، ش ۱۷، ص ۹۸.
  6. مجله درسهایی از مکتب اسلام، سال دهم، شماره ۴، ص ۲۲۶.