شحات محمد انور

شحات محمد انور (زادهٔ ۱ ژوئیه ۱۹۵۰ – درگذشتۀ ۱۲ ژانویه ۲۰۰۸) اهل مصر و از قاریان برجستۀ قرآن بود.

شحات محمد انور
زاده۱ ژوئیه ۱۹۵۰
استان دقهلیه، مصر
درگذشت۱۲ ژانویه ۲۰۰۸ (۵۷ سال)
استان دقهلیه، مصر
ملیتمصری
شغلقاری قرآن
دلیل شهرتقرائت قرآن
دیناسلام سنی
فرزندانمحمود شحات محمد انور
انور شحات انور

زندگی‌نامهویرایش

وی در در روستای کفر الوزیر در استان دقهلیه، مصر به دنیا آمد. در ۳ ماهگی پدر خود را از دست داد.

پس از مرگ پدرش با مادر خود به منزل پدربزرگ مادری رفت تا با دایی‌های خود زندگی کند. دایی او شاگرد حلمی محمد مصطفی از قاریان قرآن بود و شحات به تشویق او اقدام به حفظ قرآن نمود و در سن ۸ سالگی حافظ قرآن شد. در سن ۱۰ سالگی دایی‌اش او را نزد سید احمد فرارحی برد تا تجوید قرآن را فراگیرد.

وی در ۱۵ سالگی قرآن را در کل روستاهای شمال مصر با می‌خواند و از این رو به‌شهرت خوبی دست‌یافت.

با گسترش شهرت‌‌‌اش، در سال ۱۹۷۵ همکاری خود را با رادیو مصر آغاز نمود.

وی در طول زندگی خود برای ترویج قرائت قرآن به بسیاری از کشورهای جهان سفر کرد. او در ماه رمضان ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۶ به بریتانیا، ایالات متحده آمریکا، آرژانتین، اسپانیا، فرانسه، برزیل، کشورهای حوزۀ خلیج فارس، نیجریه، زئیر، کامرون و بسیاری از کشورهای آسیائی چون ایران سفر کرد و به قرائت قرآن پرداخت.[نیازمند منبع] او یکی از تأثیرگذارترین اساتید مصری بر قاریان ایرانی است و خیلی از قاریان ایرانی از تلاوت‌ها و سبک و هنر وی در تلاوت قرآن تأثیر پذیرفته‌اند.[نیازمند منبع]

می‌توان گفت رمز و راز این تأثیرگذاری در آرامشی است که در تلاوت‌های وی مشهود است. همچنین می‌توان گفت تسلط و آشنایی این استاد بر مبانی و اصول موسیقی و استفاده از بعضی از گوشه‌ها و ردیف‌های موسیقی ایرانی در تلاوت از نکاتی است که باعث شده او در بین قاریان ایرانی محبوب باشد. این محبوبیت وی علاوه بر ایران در بین قاریان جوان مصری نیز مشهود است به طوری که هم‌اکنون خیلی از قاریان مصری از تلاوت‌های شحات تقلید می‌کنند.[نیازمند منبع]

ابداع‌های این استاد در تلاوت، او را به عنوان یک قاری شاخص و ممتاز مطرح کرده‌است.

وی در سال ۱۹۹۱ به اصفهان، ایران سفر کرد و بخشی از سورۀ کهف را تلاوت کرد که که به «قرائت واتل ما اوحی شحات» مشهور شد.[نیازمند منبع]

او در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۸ در حالی که ۵۸ سال سن داشت در روستای زادگاه‌اش درگذشت.[۱]

منابعویرایش