باز کردن منو اصلی

نام انواع ظروفی که در زبان فارسی برای نوشیدن شراب و برخی دیگر از نوشیدنی‌های الکلی به کار می‌رود:

  • آیلاس: پیاله شراب
  • بشکه:ظرف نسبتاً حجیم
  • پارچ: کاسه‌ای بزرگ که دور می‌گردانند.
  • پیاله: کاسه کوچک بی پایه
  • پیک: لیوان شیشه‌ای عرق خوری
  • پیمانه: لیوان باده خوری، رطل هم می‌گویند
  • تغار: آوند نسبتا کوچک
  • تَکوک: ظرف شرابی که پایه آن یک توتم حیوانی (مثلا بز) بوده‌است. به یونانی آن را ریتون می‌نامند.
  • تُنگ: آوند شیشه‌ای گردن باریک، صراحی هم گفته‌اند.
  • جام: لیوان شیشه‌ای باده خوری
  • چَتوَر: (از واژه روسی че́тверть) بطری به اندازه یک چهارم شیشه‌های معمولی، چتول هم می‌گویند.
  • چمانه: نیم-کدوی تراشیده و نگارینی که با آن می می‌خوردند.
  • خُم: بزرگ‌ترین آوند باده سازی و باده خوری (در اصل خُنب بوده)
  • خمره: همان خم
  • زیغال: جام شکم بزرگ یک نفره، قدح هم گفته‌اند.
  • ساتگین: آوند شیشه‌ای بزرگ و استوار باده خوری
  • ساغر: کاسه پایه دار
  • سبو: کوزه سفالی دسته دار
  • سبوچه: سبوی کوچک
  • سَکره: تنگ سفالین بزرگ (از گویش لارستانی)
  • شرابه: بشکه شراب
  • قرابه: آوند شیشه‌ای شکم بزرگ
  • کوزه: آوند سفالین نسبتا بزرگ
  • گیلاس (جام)
  • هَسی: تشت سفالین (از گویش لارستانی)
  • مینا: شیشه باده خوری
  • نوشین: آیلاس نسبتاً باریک و بلند