باز کردن منو اصلی

مروانیان (۹۹۰-۱۰۸۵م) نام دودمانی کردتبار بود که در شمال میان‌رودان در حدود یک سده فرمانروایی داشتند.

باذِکُرد،[۱] مؤسس این سلسله یکی از رؤسای طوایف کرد بود که در مرزهای ارمنستان و کردستان دژهایی بدست آورده بود. او از کاهش قدرت آل بویه در این منطقه، که پس از مرگ عضدالدوله پیش آمد، سود جست و دیاربکر را متصرف شد و موصل را برای زمانی به چنگ آورد و حتی بغداد را در سال ۳۷۲ق(۹۸۳م) مورد تهدید قرار داد. نقل است که حکام اردلان ازنسل مروانیان می‌باشند.[۲]

فرمانرواهاویرایش

فرمانروا سال فرمانروایی
باذِکُرد (۹۸۳–۹۹۰)
حسن بن مروان ۳۸۰ق/۹۹۰م
ممهدالدوله أبو منصور سعید ۳۸۷ق/۹۹۷م
نصرالدوله أبونصر احمد (محمدبن مروان) ۴۰۱ق/۱۰۱۱م
نظام‌الدوله نصر ۴۵۳ق/۱۰۶۱م
منصور بن نصر ۴۷۲ق/۱۰۷۹م
چیرگی سلاجقه ۴۷۸ق/۱۰۸۵م

منابعویرایش

  1. باذِکُرد از دانشنامه جهان اسلام
  2. کلیفورد ادموند بوسورث (۱۳۷۱سلسله‌های اسلامی، ترجمهٔ فریدون بدره‌ای، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه)، ص. ص۹۱

ویکی انگلیسی

مقاله باذِکُرد از دانشنامه جهان اسلام