باز کردن منو اصلی

میرزا محمدکاظم صبوری ملقب به ملک الشعرا و متخلص به صبوری (۱۳۲۲-۱۲۷۰)، شاعر دوره مظفرالدین شاه قاجار بود.[۱]

ملک الشعرای صبوری
Saburi
نام اصلی میرزا محمد کاظم
زمینهٔ کاری شاعر
زادروز ۱۲۷۰ ه. ق.
مشهد
پدر و مادر محمدباقر
مرگ ۱۳۲۲ ه. ق.
۱۹۰۴ (میلادی)
مشهد (بیماری وبا)
ملیت  ایران
همسر(ها) دو بار ازدواج کرده
فرزندان چهار پسر، یکی از آنها
محمد تقی بهار

محتویات

زندگینامهویرایش

وی فرزند میرزا محمدباقر کاشانی بود که پس از مهاجرت به خراسان به شغل حریربافی روی آورد.[۲] در کتاب الذریعه، آقابزرگ تهرانی وی را از نوادگان میرزا احمد کاشانی متخلص به صبور برشمرده است.

وی پدر محمد تقی بهار بوده که پس از درگذشتش لقب ملک الشعرایی به فرزندش داده شد و در سال ۱۳۲۲ هجری قمری در سن ۵۲ سالگی در شهر مشهد بر اثر بیماری وبا درگذشت.

ازاشعار صبوریویرایش

حسن بر روی کس اینقدر نکرده ست دوام که بروی تو بت سروقد سیم اندام
حسن بر روی تو خود شیفته گشته ست مگرکه دراستاده بنظاره روی تو مدام
ز رخ خوب تو بر حسن بسی رشک برمکه همه عمر پذیرد ز رخ خوب تو کام
زآن همی ترسم کز چشم بد خلق شودبحجاب اندر آن عارض چون ماه تمام
دیر نامانده که تاری شود آن تافته رویکآفتابست و رسیده است کنون بر لب بام
تیرگی تاختنی کردن خواهد سوی تووز خط سبز کنون سوی تو داده ست پیام
نک خط سبز فراز آمد، هشیار نشینای خط سبز تو را سبزه نورسته غلام

منابعویرایش

پانویسویرایش