باز کردن منو اصلی

نیم‌دلاری یادبود صدسالگی مین

نیم‌دلاری یادبود صدسالگی مین (انگلیسی: Maine Centennial half dollar)، سکهٔ یادبودی است که در ۱۹۲۰ توسط ضرابخانهٔ ایالات متحده ضرب شد. آنتونی دی فرانسیسکی [الف] با طرح‌هایی از هنرمندی گمنام از ایالت مین در آمریکا، این سکه را طراحی کرد.

نیم‌دلاری یادبود صدسالگی مین
ایالات متحده
ارزش۵۰ سنت یا ۰٫۵۰ دلار آمریکا
وزن۱۲٫۵ گرم
قطر۳۰٫۶۱ میلی‌متر
ضخامت۲٫۱۵ میلی‌متر (۰٫۰۸ اینچ)
کنارهتضریس
ترکیبات
  • ۹۰٫۰٪ نقره
  • ۱۰٫۰٪ مس
تقره۰٫۳۶۱۶۹ اونس تروا
سال‌(های) ضرب۱۹۲۰
تعداد ضرب‌شده۵۰٬۰۲۸ قطعه شامل ۲۸ قطعه برای کمیسیون عیارسنجی
نشانه(های) ضربندارد، تمام سکه‌ها بدون نشانهٔ ضرب در ضرب سکه فیلدلفیا ضرب شدند.
روی سکه
Maine centennial half dollar commemorative obverse.jpg
طرحآرمز آو مین
طراحآنتونی دو فرانسیچی، بر اساس طرح‌های یک هنرمند ناشناس
تاریخ طراحی۱۹۲۰
پشت سکه
Maine centennial half dollar commemorative reverse.jpg
طرحتاج گل سوسن
طراحآنتونی دو فرانسیچی، بر اساس طرح‌های یک هنرمند ناشناس
تاریخ طراحی۱۹۲۰

مسئولین مین، یک سکهٔ یادبود با ارزش نیم‌دلار می‌خواستند تا به عنوان گرامیداشت صدمین سال ورود این ایالت به اتحادیه و به عنوان تبلیغی برای جشن‌های برنامه‌ریزی شده به این مناسبت، به گردش درآید. لایحه‌ای برای مجاز ساختن این سکه در کنگره بدون مخالفت تصویب شد، ولی در آن زمان کمیسیون صدسالگی ایالت مین تصمیم گرفت سکه‌ها را ۱ دلار بفروشد، یعنی به دو برابر مقدار ضرب شده بر روی سکه. با توجه به عدم رضایت کمیسیون هنرهای زیبای آمریکا از طراحی پیشنهاد شده، این کمیسیون خواستار تغییراتی شد، ولی مسئولین مین پافشاری کردند و دی فرانسیسکی، طرح‌ها را به مدل‌های گچی تبدیل کرد که از آنها می‌شد سرسکه ساخت.

پنجاه هزار قطعه از این سکه (که نیمی از مقداری بود که مجوز ضرب داشت) برای پخش میان عموم مردم، ضرب شد. این سکه‌ها دیر ضرب شدند و برای فروش در جشن‌های صدساله در پورتلند نرسیدند، ولی نهایتاً همهٔ سکه‌ها فروخته شدند، اگر چه تعداد کمی از آن‌ها به دست کلکسیونرهای سکه رسید. امروزه قیمت این سکه‌ها بسته به شرایط‌شان بین چندصد تا چندین‌هزار دلار است.

ایدهٔ اولیه و قانون‌گذاریویرایش

فرماندار کارل میلیکن[ب] و شورای مین، می‌خواستند که برای گرامیداشت صدمین سالگرد پذیرش این ایالت در سال ۱۸۲۰ به اتحادیه، سکه‌ای نیم‌دلاری ضرب شود. ایدهٔ اولیه این بود که یادبودی در گردش وجود داشته باشد که جشن‌های صدساله در مین را ترویج نماید. بعداً پس از آنکه کنگره قانون فدرال ضرب این سکه را تصویب کرد، کمیسیون صدسالگی تصمیم گرفت به‌جای اینکه سکه‌ها دست به دست در گردش باشند، آن‌ها را به صورت یک یادبود به قیمت ۱ دلار برای هر سکه بفروشد.[۱]

لایحهٔ ضرب سکه در روز ۱۱ فوریه ۱۹۲۰ توسط جان ا. پیترز [پ] نمایندهٔ ایالت متن، برای یک نیم‌دلاری یادبود صدسالگی مین، در مجلس نمایندگان ایالتی مطرح شد؛ این لایحه اچ.آر. ۱۲۴۶۰ نام داشت.[۲] این لایحه خطاب به کمیتهٔ ضرب سکه، وزن‌ها و اندازه‌ها، بود که آلبرت وستال، نمایندهٔ ایندیانا در کنگره، ریاست آن را بر عهده داشت. وقتی کمیته در روز ۲۳ فوریه ۱۹۲۰ جلسه برگزار کرد، پیترز تاریخچهٔ ایالت مین و تمایل شهروندان برای جشن گرفتن این صد سال از جمله از طریق سکهٔ یادبود را برای اعضا تعریف کرد. وی گفت که با رئیس ضرابخانه ایالات متحده، ریموند ت. بیکر، صحبت کرده که به پیترز گفته که او و دیوید ف. هیوستون[ت]، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا، تصمیم دارند ظهر لایحه را امضا کنند، لایحه‌ای که متن آن از لایحهٔ تصویب نیم‌دلاری صدسالگی ایلینوی در ۱۹۱۸ الهام گرفته شده بود. ویلیام ا. اشبروک[ث] از اوهایو به یاد آورد که او عضو کمیته‌ای بوده‌است که لایحهٔ ایلینوی را تصویب کرده‌است؛ او از آن لایحه طرفداری کرده بود و حالا از لایحهٔ مین نیز طرفداری می‌کرد. اسکار ای. کلر[ج] از مینه سوتا از پیترز خواست تا تأیید نماید که هیچ هزینه‌ای برای دولت فدرال تراشیده نخواهد شد، که پیترز هم همین کار را کرد.[۳] کلی استون بریگز از تگزاس می‌خواست بداند که آیا مواد لایحهٔ مین مشابه مواد قانون ایلینوی است و پیترز از این موضوع اطمینان حاصل کرد.[۴] در بیستم مارس، وستال گزارشی به نیابت از کمیته‌اش تنظیم کرد و توصیه نمود که مجلس نمایندگان آن را تصویب کند و نامه‌ای از هیوستون تهیه کرد که اظهار می‌داشت خزانه داری هیچ اعتراضی به آن ندارد.[۵]

سه لایحه ضرب سکه – صدساله مین، صدساله آلاباما، و سیصدساله پیلگریم – به ترتیبی که ذکر شد در خانه نمایندگان در روز ۲۱ آوریل ۱۹۲۰ مطرح شدند. پس از آنکه پیترز خانه نمایندگان را به نفع لایحه مین مخاطب قرار داد، جان کیو. تیلسون از کانکتیکات پرسید که آیا سکه پیشنهادی جانشین طرح موجود (نیم‌دلاری Walking Liberty) برای بقیه سال می‌شود یا خیر؛ پیترز توضیح داد که نمی‌شود و اینکه فقط ۱۰۰ هزار سکه این طرح یادبود را خواهند داشت.[۶] جان فرانکلین میلر از ایالت واشینگتن پرسید که چه کسی هزینه‌های سرسکه ضرب سکه را قبول می‌کند و پیترز پاسخ داد که ایالت مین قبول می‌کند. اندرو جکسون مونتگو از ویرجینیا پرسید آیا وزارت خزانه داری ظهر لایحه را امضا کرده یا خیر و پیترز به او اطلاع داد که هم هیوستون و هم بیکر امضا کرده‌اند. وستال خواست که لایحه تصویب شود، ولی وارن گارد از اوهایو سوالاتی داشت دربارهٔ اینکه چه اتفاقی برای سکه‌ها می‌افتد وقتی وارد گردش شوند؛ پیترز اظهار داشت که وقتی ضرب شدند، به عنوان نیم‌دلاری عادی به گردش می‌افتند. در پاسخ به سوالات گارد، پیترز توضیح داد که با آنکه مِین هزینه‌های سرسکه را می‌پردازد، این سکه‌ها جزو اموال دولت فدرال می‌شوند. پیترز اضافه کرد که جشن سراسری در مین برای سالگرد برگزار نمی‌شود، ولی مشاهدات محلی وجود خواهد داشت. گارد هیچ سؤال دیگری دربارهٔ لایحه مین نداشت (وی همچنین از اسپانسرهای لوایح آلاباما و پیلگریم نیز سؤال داشت) و به درخواست وستال، بدون مخالفت ثبت شده، لایحه تصویب شد.[۷]

روز بعد، ۲۲ آوریل ۱۹۲۰، خانه نمایندگان تصویب لایحه مین را به مجلس سنا گزارش داد.[۸] لایحه به کمیته سنای بانکداری و ارز ارجاع شد؛ در روز ۲۸ آوریل، جورج پی. مک‌لین از کانکتیکات، آن را با توصیه نامه تصویب، گزارش کرد.[۹] در روز سوم مه، مک لین خواست که سه لایحه سکه (مین، آلاباما و پیلگریم) بلافاصله در مجلس سنا مطرح شوند، با این ترس که با آنکه در آن روز، این لوایح در دستور جلسه سنا قرار داشتند، ممکن بود به آنها نرسند، و بر این باور بود که اقدام اضطراری باید صورت می‌گرفت. رید اسموت، سناتور یوتا اعتراض کرد: تلاش اسموت برای مطرح کردن خارج از نوبت برات ارزی ضد قیمت شکنی، مورد اعتراض چارلز اس. توماس از کلرادو قرار گرفت. با این حال، اسموت گفت اگر تا ساعت ۲ بعدازظهر نوبت لوایح سکه نرسد، احتمالاً هیچ اعتراضی نخواهد بود.[۱۰] وقتی مک لین دوباره سعی کرد تا لوایح سکه را پیش بیندازد، چارلز کورتیس از کانزاس پرسید که آیا فوریتی وجود دارد. مک لین پاسخ داد که از آنجائیکه سه لایحه سکه به یاد سالگردهای جاری هستند، نیاز به تصویب آنها و شروع فرایند تولید وجود دارد. هر سه لایحه بدون مخالفت در مجلس سنا تصویب شدند[۱۱] و لایحه مین با امضای وودرو ویلسون، ریاست سنا، در ۱۰ مه ۱۹۲۰، وضع شد.[۲]

آماده‌سازیویرایش

 
آنتونی دفرانسیسکی

در ۱۴ مه ۱۹۲۰، چهار روز پس از ویلسون این لایحه را امضا کرد، مدیر مینت بیکر طرح‌هایی از طراحی پیشنهادی را به رئیس کمیسیون هنرهای زیبا، چارلز مور، برای نظر دادن در مورد شایستگی‌هایش ارسال کرد. این طراحی توسط مقامات مسئول یادبود سدنی تهیه شده بود و به بیکر توسط پترز داده شده بود. مور پیش‌طرحها را به مجسمه‌ساز عضو کمیسیون، جیمز اریل فریسر فرستاد. مور در ۲۶ مه یک تلگرام به فریزر فرستاد که به او گفته بود که مقامات مین این سکه‌ها را تا ۲۸ ژوئن می‌خواستند. فریزر فوراً با تلگراف جواب داد که طراحی آن را «معمولی» نپذیرفت و این یک خطا برای تصویب طرح؛ یک مدل گچ باید توسط مجسمه‌ساز ساخته شود. مور در نامه ای به هوستون در روز بعد افزود: «سکه نقره ای ما به درجه بالایی از کمال رسیده‌است، زیرا توسط مردان صالح طراحی شده‌است. ما نباید به استانداردهای کمتری که پیش از این به آن احترام گذاشته‌ایم، بازگردیم.» [۱۲]

مور در این نامه به تغییر در طراح اشاره کرد و گفت که این طرح اگر روی سکه زده شود، «برای مردم مین آبروریزی است».[۱] با این وجود، مسئولین مین قبول نکردند و بر طرح‌های ارائه شده پافشاری کردند.[۱۳] پس از بحث‌هایی در میان پیترز، مور و چند مسئول دیگر، توافقی حاصل شد که توسط آن طرح‌ها به مدل‌های گچی تبدیل شده و فریزر از شاگرد سابقش، آنتونی دی فرانسیسکی خواست تا این کار را بر عهده بگیرد. این مجسمه‌ساز جوان اوایل ژوئیه کار را تمام کرد و مدل‌ها از سوی کمیسیون در ۹ ژوئیه تصویب شدند.[۱۴] اداره حکاکی در سکه زنی فیلادلفیا، سرسکه‌ها را با استفاده از مدل‌های دی فرانسیسکی خلق کرد.[۱۳] حکاک ارشد، جورج تی. مورگان یا دستیارش، جان آر. سیناک که بعدها حکاک ارشد شد، گوزن شمالی (موس) و درخت کاج روی سکه را از حالت برجسته (همان‌طور که در مدل‌های دی فرانسیسکی بود) تغییر دادند تا در سکه فرورفته شوند. این احتمالاً در تلاش برای بهبود کیفیت ضرب سکه‌ها بود و اگر اینطور بوده، موفقیت آن محدود بود، زیرا جزئیات کامل در بسیاری از سکه‌ها معلوم نمی‌شد.[۱۵]

طراحیویرایش

 
نشان مین

روی سکه نیم‌دلاری یادبود صدسالگی مین، نشان دولتی ایالت مین بر اساس مهر ایالت را نشان می‌دهد. در مرکز آن، سپری با درخت کاج است که به‌صورت چکشی در سکه فرورفته و زیر درخت یک گوزن شمالی است که دراز کشیده‌است. در دو طرف سپر دو مرد هستند، یکی با داس که نماد کشاورزی است و دیگری با یک لنگر که نماد تجارت است. بالای سپر نوشته‌ای است: Dirigo، که به لاتین است و معنایش این است: "من هدایت می‌کنم"، و بالای آن ستاره ای پنج گوشه است. پایین سپر طوماری است با نام ایالت. نزدیک لبه‌ها نوشته شده: ایالات متحده آمریکا و نیم‌دلاری. پشت سکه حلقه ای از برگ‌های سوزنی و مخروط کاج (مین با عنوان ایالت درخت کاج شناخته می‌شود) به دور "صدساله مین ۱۸۲۰–۱۹۲۰" و همچنین شعارهای مختلفی است که طبق قانون باید روی سکه‌ها وجود داشته باشد.[۱۶][۱۷]

دان تاکسای سکه‌شناس، در تاریخ سکه‌های یابودش، نوشته: «دی فرانسیسکی کاملاً با آنها موافق نبود.»[۱۸] به گفته تاکسای، دو مرد روی سکه «زیادی کوچک بودند که بعد از کوچک‌سازی (از مدل‌های گچی به سایز سکه) زیبایی شان را حفظ کنند و پیش پا افتاده به نظر می‌رسیدند. پشت سکه، با حلقه مخروط‌های کاج، کاملاً غیر الهام‌بخش بود».[۱۸] آرلی اسلابا در کتابش دربارهٔ یادبودها اشاره کرده که این نیم‌دلاری به کار دیگر این مجسمه‌ساز برای «دلار صلح» در سال بعد (۱۹۲۱) شباهت ندارد.[۱۹]

کورنلیوس ورمیول تاریخ‌شناس هنر، نیم‌دلاری مین را زشت خواند، ولی دی فرانسیسکی را مقصر ندانست، زیرا این سکه توسط مجسمه‌ساز و طبق مشخصات، مدلسازی شده و بنابراین نماینده هنر او یا هر هنری نبود. ورمیول گفت: «شبیه مدال جایزه نمایشگاه ایالتی یا روز ورزش مدرسه است.»[۲۰] با این وجود با این فکر که دی فرانسیسکی می‌توانست بر طرحی هنری تر پافشاری نماید، ورمیول معتقد بود «سکه صدساله مین، از کارهای برجسته او نبود.»[۲۰]

تولید، توزیع و کلکسیونویرایش

 
دفرانسیسکی دلار صلح را در سال ۱۹۲۱ طراحی کرد.

جشن‌های صدساله ایالت در بزرگترین شهر مین، یعنی پورتلند در روز ۴ ژوئیه ۱۹۲۰ برگزار شد. پیترز امیدوار بود که نیم‌دلاری‌ها در آن زمان برای توزیع آماده باشند، ولی به علت جنجال دربارهٔ طراحی آن، آماده نشدند. وی به معاون رئیس ضرب سکه، مری م. آوریلی، در روز ۱۴ ژوئیه نامه نوشت و ناامیدی اش را دربارهٔ تأخیر در این کار بیان کرد و گفت که با آنکه جشن‌های پورتلند تمام شده‌اند، ایالت هنوز می‌تواند سودی از سکه‌ها ببرد اگر در سال ۱۹۲۰ آنها را دریافت کند. در غیر اینصورت، «شاید بهتر باشد منتظر صدساله بعدی (در ۲۰۲۰) بمانیم که معتقدم مناسبتر خواهد بود و با سرعت کار ما مطابقت خواهد داشت.» وی از سکه زنی خواست که دفعه آینده که مانعی پیش می‌آید زودتر به او خبر دهند. فرماندار میلیکن نیز در روز ۲۰ ژوئیه نامه نوشت و به مسئولین ضرب سکه یادآوری کرد که سکه با قانون ویژه کنگره مجاز شده و پرسیده که چه وقت محموله آماده می‌شود.[۲۱]

اواخر تابستان ۱۹۲۰، مجموعاً ۵۰٬۰۲۸ نیم‌دلاری یادبود صدسالگی مین در سکه زنی فیلادلفیا تولید شد که شامل ۲۸ قطعه بود که برای بازرسی و آزمایش در جلسه کمیسیون عیارگیری سالانه ۱۹۲۱ رزرو شده بودند. در ضرب سکه هیچ مراقبت ویژه‌ای نشد؛ این سکه‌ها داخل سطل انداخته می‌شدند و بسیاری از آنها رد کیسه رویشان هست. سکه‌ها به مین فرستاده شدند و از طریق اداره خزانه‌داری ایالتی به قیمت ۱ دلار به فروش گذاشته‌شدند. سی هزار بلافاصله فروخته شد و سکه‌ها همچنان از اداره خزانه داری در معرض فروش ماندند تا اینکه همه پنجاه هزار سکه فروخته شدند، ولی این حداقل تا ۱۹۲۹ اتفاق نیفتاد. باورز حدس می‌زد که اگر ۱۰۰ هزار سکه مجاز ضرب شده بود، بیشتر مقدار اضافی به ضراب‌خانه مرجوع می‌شد و به علت کمبود خریدار، ذوب می‌شدند. بسیاری از سکه‌ها پس از ۱۹۲۰ خرج شدند و وارد گردش شدند.[۲۲]

نسبتاً تعداد کمی به جامعه کلکسیونرهای سکه فروخته شدند و اکثر گونه‌های باقی‌مانده، آثار استفاده بی‌دقت رویشان معلوم است. نسخه لوکس ۲۰۱۵ از «کتاب راهنمای سکه‌های ایالات متحده» از ریچارد اس. یومان، این سکه را ۱۴۰ تا ۶۸۵ دلار قیمت گذاشته که بسته به شرایط سکه دارد – یک سکه استثنائی در سال ۲۰۱۴ به قیمت ۷۰۵۰ دلار فروخته شد.[۲۳]

یادداشتویرایش

  1. Anthony de Francisci
  2. Carl Milliken
  3. John A. Peters
  4. David F. Houston
  5. William A. Ashbrook
  6. Oscar E. Keller

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Bowers, pp. ۱۳۵–۳۶.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ "Maine Statehood 100th Anniversary 50-Cent Piece". ProQuest Congressional. Retrieved July 30, 2016.
  3. House hearings, pp. ۳–۵.
  4. House hearings, pp. ۲–۴, ۸–۹.
  5. House Committee on Coinage, Weights and Measures (March 20, 1920). "Coinage of 50-Cent Pieces in Commemoration of the Admission of the State of Maine into the Union".
  6. 1920 Congressional Record, Vol. 66, Page 5947 (April 21, 1920) (نیازمند آبونمان)
  7. 1920 Congressional Record, Vol. 66, Page 5947–5950 (April 21, 1920) (نیازمند آبونمان)
  8. 1920 Congressional Record, Vol. 66, Page 5966 (April 22, 1920) (نیازمند آبونمان)
  9. 1920 Congressional Record, Vol. 66, Page 6202 (April 28, 1920) (نیازمند آبونمان)
  10. 1920 Congressional Record, Vol. 66, Page 6443 (May 3, 1920) (نیازمند آبونمان)
  11. 1920 Congressional Record, Vol. 66, Page 6454 (May 3, 1920) (نیازمند آبونمان)
  12. Taxay.
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ Bowers, p. ۱۳۶.
  14. Taxay, pp. ۴۰–۴۲.
  15. Swiatek & Breen, pp. ۱۴۷, ۱۵۰.
  16. Swiatek, pp. 110–11.
  17. Swiatek & Breen, p. ۱۴۷.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ Taxay, p. ۴۲.
  19. Slabaugh, p. ۴۱.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ Vermeule, p. ۱۵۹.
  21. Flynn, pp. ۲۹۶–۹۷.
  22. Flynn, p. ۱۲۰.
  23. Yeoman, p. ۱۱۲۵.

پیوند به بیرونویرایش