پادشاهی انگلستان

پادشاهی انگلستان (به انگلیسی: Kingdom of England) کشوری مستقل در جزیره بریتانیای کبیر بود که در قرن ۱۰ میلادی از به هم پیوستن پادشاهی‌های کوچک‌تر آنگلوساکسون به وجود آمد. این کشور در سال ۱۷۰۷ با پیوستن به پادشاهی اسکاتلند، پادشاهی بریتانیای کبیر را تشکیل داد.

پادشاهی انگلیس

قرن دهم – ۱۷۰۷
نشان ملی پادشاهی انگلستان
نشان ملی
موقعیت انگلیس در سال ۱۷۰۰
موقعیت انگلیس در سال ۱۷۰۰
پایتختوینچستر (تا قرن دوازدهم)
لندن (قرن دوازدهم تا ۱۷۰۷)
˩ وست‌مینستر
    (اداری)
˩ سیتی لندن
    (تجاری)
زبان(های) رایجانگلیسی
نورس باستان (تا قرن یازدهم)
ولزی
کورنی
کامبریک (تا قرن یازدهم)
آنگلو-نورمن (قرن یازدهم تا پانزدهم)
لاتین قرون وسطی (تا قرن پانزدهم)
دین(ها)
مسیحیت
حکومتمتمرکز پارلمانی پادشاهی
پادشاه 
• ۹۲۵ تا ۹۳۹
اتلستن (نخستین)
• ۱۷۰۲ تا ۱۷۰۷
آن (آخرین)
قوه مقننهپارلمان
مجلس اعیان
مجلس عوام
تاریخ 
• اتحاد پادشاهی‌های انگلوساکسون
قرن دهم میلادی
۱۴ اکتبر ۱۰۶۶
• فتح ولز
۱۲۷۷–۱۲۸۳
۱۱ دسامبر ۱۶۸۸
• اتحاد با اسکاتلند
۱ مه ۱۷۰۷
مساحت
۱۲۸۳ تا ۱۵۴۲ (تخمین)۱۴۵٬۰۰۰ کیلومترمربع (۵۶٬۰۰۰مایل‌مربع)
۱۲۸۳۱۴۵٬۰۰۰ کیلومترمربع (۵۶٬۰۰۰مایل‌مربع)
۱۵۴۲۱۴۵٬۰۰۰ کیلومترمربع (۵۶٬۰۰۰مایل‌مربع)
۱۵۴۲ تا ۱۷۰۷ (تخمین)۱۵۱٬۰۰۰ کیلومترمربع (۵۸٬۰۰۰مایل‌مربع)
۱۷۰۷۱۵۱٬۰۰۰ کیلومترمربع (۵۸٬۰۰۰مایل‌مربع)
جمعیت
• ۱۲۸۳
۵۰۰۰۰۰
• ۱۵۴۲
۳۰۰۰۰۰۰
• ۱۷۰۷
۵۷۵۰۰۰۰
واحد پولپوند استرلینگ
پیشین
پسین
وسکس
پادشاهی ساسکس
پادشاهی اسکس
پادشاهی کنت
دومونیا
مرسیا
انگلیای شرقی
نورتامبریا
Arms of Llywelyn.svg امیرنشین ولز
پادشاهی بریتانیای کبیر
امروز بخشی از

از سال ۱۶۰۳ و با شروع سلطنت جیمز یکم (انگلستان)، سلطنت انگلیس هم مانند پادشاهی اسکاتلند و پادشاهی ایرلند در اختیار دودمان استوارت بود. اما این کشورها به صورت مستقل اداره می‌شدند. در نهایت در تاریخ ۱ مه ۱۷۰۷، انگلیس و اسکاتلند تحت نام پادشاهی بریتانیای کبیر با یکدیگر متحد شدند.

منابعویرایش

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Kingdom of England». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۵.