پاپاورین یکی از ترکیبات موجود در تریاک است که برای درمان اسپاسم، وازواسپاسم و گاهی در اختلال نعوظ مردان استفاده می‌شود. پاپاوارین یک آلکالوئید اوپیوئید از مشتقات بنزیل ایزوکینولین است و از نظر ویژگی‌های ساختاری و داروشناختی تفاوت‌های قابل ملاحظه‌ای با آلکالوئیدهای مسکن تریاک از جمله مرفین دارد. پاپاورین نامحلول در آب است و به همین دلیل در شیره تریاک وجود ندارد.

پاپاورین
Papaverine.svg
Papaverine-from-xtal-3D-balls-B.png
داده‌های بالینی
تلفظ‎/pəˈpævərn/‎
نام‌های تجاریPavabid, others
AHFS/Drugs.commonograph
مدلاین پلاسa682707
رده‌بندی داروهای
بارداری
  • AU: A
روش مصرف داروخوراکی، تزریق وریدی، تزریق ماهیچه‌ای، مقعدی، intracavernosal
کد ATC
وضعیت قانونی
وضعیت قانونی
داده‌های فارماکوکینتیک
زیست فراهمی۸۰٪
پیوند پروتئینی~۹۰٪
متابولیسمکبد
نیمه‌عمر حذف۱٫۵–۲ ساعت
دفعکلیه
شناسه‌ها
  • 1-(3,4-Dimethoxybenzyl)-7,8-dimethoxyisoquinoline
شمارهٔ CAS
  • 58-74-2 ✔Y
    61-25-6 (هیدروکلرید)
پاب‌کم CID
دراگ‌بنک
کم‌اسپایدر
UNII
KEGG
ChEBI
ChEMBL
CompTox Dashboard (EPA)
ECHA InfoCard100.000.361 ویرایش در ویکی‌داده
داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیاییC20H21NO4
جرم مولی۳۳۹٫۳۹۱ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول)
  • COc1ccc(cc1OC)Cc2c3cc(c(cc3ccn2)OC)OC
  • InChI=1S/C20H21NO4/c1-22-17-6-5-13(10-18(17)23-2)9-16-15-12-20(25-4)19(24-3)11-14(15)7-8-21-16/h5-8,10-12H,9H2,1-4H3 ✔Y
  • Key:XQYZDYMELSJDRZ-UHFFFAOYSA-N ✔Y
 N✔Y (what is this?)  (verify)

پاپاورین در شکل آمپول در ایران موجود است.

موارد مصرفویرایش

  • درمان ناتوانی جنسی در مردان با تزریق داخل پنیس
  • بهبود کاهش خونرسانی (ایسکمی) مغزی و محیطی ناشی از انقباض (اسپاسم) شریانی و کاهش خونرسانی عضله قلب (ایسکمی میوکارد)، درمان انسداد رگهای قلب (کرونر) و حالات خاص انقباض رگها (آنژیواسپاستیک) مغزی
  • اثر آنتی اسپاسمودیک عضلات صاف مثل عروق خونی، مثانه، مجاری ادراری و اسپاسم‌های روده‌ای

مکانیسم اثرویرایش

پاپاورین آلکالوئید اپیوئیدی است.

عوارض جانبیویرایش

اختلال در بینایی، دل درد، ضعف، زرد شدن پوست یا چشم به صورت نادر، واکنش‌های محل تزریق، تنگی نفس، سردرد، افزایش ضربان قلب و فشار خون، تعریق زیاد، فلاشینگ (گرگرفتگی صورت).پریاپیسم

جستارهای وابستهویرایش

اپیوم

منابعویرایش

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷