طایفه پبدنی، یکی از طوایف بابادی باب بختیاری است.[۱] [۲]


این طایفه در تقسیم‌بندی اولیهٔ تشکیلات اتحادیه ای بختیاری، یکی از طوایف بزرگ طایفهٔ «بابادی کله[۳]» به‌شمار می‌رفت. بزرگ طایفهٔ کلّه، شامل طوایف گله، پبدنی و احمد محمودی می‌شد. در تقسیم‌بندی گسترده نیز هر کدام از سه تبار نام برده، به صورت جداگانه، جزئی از شاخهٔ بابادی باب به‌شمار می‌رفتند و امروزه نیز هم چون تقسیم‌بندی گسترده، هر کدم جداگانه در رده‌بندی تشکیلات سازمانی بختیاری و بابادی باب جای دارند. در تقسیم‌بندی گسترده، طایفهٔ پبدنی و طوایف گله و احمد محمودی هر کدام به صورت طایفه ای منفرد و جداگانه و خارج از بزرگ طایفهٔ بابادی کله در ساختار تشکیلات بابادی باب قرار گرفتند؛ بنابراین سه طایفهٔ گله، پبدنی و احمد محمودی مستقیماً در زیر گروه بابادی باب و در دستهٔ طوایف شهنی، راکی، ململی، نصیر، گمار، عکاشه و بابادی عالی انور که شامل طوایف اولاد، میرکائد، جلیل، احمدسمالی، حاجی ور، لک، تقی عبداللهی و آرپناهی می‌شوند، قرار گرفتند.

تش و تیره طایفه پبدنی

طایفهٔ پبدنی از ۹ تش تشکیل می‌شود که این ۹ تش در دو تیره قرار می‌گیرند. هر تش نیز از "اولاد" و "کرو بوو"‌های متعددی برخوردار است. تش ابدال، تش باقر، تش باور، تش درویش عالی، تش رمدان، تش سلجوقی، تش عبدالعلی، تش محمدرضا و تش ناصر ۹ تش تشکیل دهندهٔ طایفهٔ پبدنی هستند. بر اساس آیین "هین و چوو" مردم جهت همبستگی و همراهی برای در امان ماندن از تجاوز و تهاجمات بیگانگان و بهره‌گیری از حمایت و مساعدت همه جانبهٔ قومی در درگیری‌ها و بروز بلایای طبیعی و به اقتضای نیازهای روزمره، به بستن پیمان‌های درون طایفه ای روی آوردند و بایکدیگر متفق و همبسته شدند و گروه متحد بزرگتری را تشکیل دادند که در تشکیلات سازمانی "تیره" نام گرفت. در راستای پیمان هین و چوو، مردم طایفهٔ پبدنی در دو تیرهٔ قرار گرفتند. این دو تیره به نام تیرهٔ "سه قُمه" و و تیره "عبداله جون" مشهور شدند.

تیرهٔ عبداله جون

ابدال، عبدالعلی و ناصر فرزندان «عبداله جون» بودند. سه فرزند عبداله جون، هریک گروه جداگانه ای از فرزندان خود را سرپرستی و رهبری کردند و بنیانگذاریک تش گردیدند که فرزندان هریک از به نام آنان خوانده شدند و گروه و تش شکل گرفته به نام هریک از آنان نامیده گردید و سه تش ابدال، عبدالعلی و ناصر به وجود آمد. در گرایش مردم به همبستگی و اتحاد و انجام پیمان «هین و چوو»، مردم سه تش باقر، باور و محمدرضا بنا به خویشاوندی و همدلی به فرزندان عبداله جون پیوستند و با هم، هم پیمان و همبسته شدند و گروه هم پیمان و متحد را تشکیل دادند. بر این اساس شش تش ابدال، باقر، باور، عبدلی، محمدرضا و ناصر، نام عبداله جون، نیا و جد سه تش ابدال، عبدالعلی و ناصر را برای گروه اتحادیه ای و هم پیمانی خود برگزیدند و گروه بسته و دستهٔ خود را با نام تیرهٔ «عبداله جون» آشکار نمودند. پس از آن این شش تش به این نام نامیده و مشهور گردیدند. سه تش باقر، باور و محمدرضا هریک ازیک جد و نیای جداگانه ای بر خوردارند.

تیرهٔ سه قومه

تش درویش عالی، تش رمدان و تش سلگو (سلجوقی) بر اساس پیمان و قرار «هین و چوو» با هم بسته و هین و چوو شدند و تیرهٔ سه قومه «سه قُمه» را بنیاد نهادند و به این نام معروف گشتند. در گویش بختیاری به خویشاوند و فامیل، قُم (قوم) می‌گویند. سه تش درویش عالی، رمدان و سلگو (سلجوقی) به علت وصلت و خویشاوندی‌های متعدد و زیاد به سه خویشاوند و سه قوم، معروف شدند. هر کدام از سه تش سه قمه از جد و نیای جداگانه ای هستند و نسبت‌های خویشاوندی حاصل از وصلت و پیوندهای زناشویی متعدد بین این سه تش، آنان را خویشاوند و منسوب به هم و نزدیک و فامیل ساخت.

وجه تسمیهٔ تش‌های پبدنی

چگونگی نامگذاری و وجه تسمیهٔ اکثر تش‌های طایفهٔ پبدنی، نام جد و نیای آنان است که با نام نیاکان خود نامیده و معروف شده‌اند و گروه نوادگان هر جد و نیا به نام آنان خوانده می‌شوند. ابدال، باور، باقر، عالی، سلجوق (سلگو)، عبدالعلی (عبدلی)، محمدرضا و ناصر هر کدام جد و بانی و بنیانگذار خاندان و تشی هستند که فرزندان و نوادگان هر یک به نام آنان منتسب شده و مشهور گردیده‌اند. فرزندان و نوادگان ابدال به تش ابدال، فرزندان و نوادگان باور به تش باور، فرزندان و نوادگان باقر به تش باقر، فرزندان و نوادگان درویش عالی به تش درویش عالی، فرزندان و نوادگان سلجوق به تش سلجوقی، فرزندان و نوادگان عبدالعلی به تش عبدالعلی، فرزندان و نوادگان محمدرضا به تش محمدرضا و فرزندان و نوادگان ناصر به تش ناصر مشهور و معروف شدند. تش رمدان تنها تش طایفهٔ پبدنی است که فرزندان و نوادگان آن بنابر نوع حرفه و شغل نیاکان خود مشهور و نامیده شده‌اند. برخی بر این عقیده اند که چون مردم تش رمدان بیشتر به پرورش اسب و رمه داری اشتغال داشتند به «رمه دار» معروف شده ا ند و به مرور زمان و در محاورهٔ مردمی رمه دار به «رمه‌دان» تغییر شکل و تلفظ یافته و ماندگار شده‌است. تغییر رمه دار به رمه‌دان و جایگزینی حرف (واج) «ن» به جای واج «ر» منطقی به نظر نمی‌رسد. تغییر و جانشینی برخی واج‌ها مانند «ر» به جای «ل» در کلمه «کار» به معنی کاریدن و کاشتن به «کال»، «ب» به جای «و» در کلمه «آب» به «اَو»، «ن» به جای «م» در کلمه «دنبه» به «دمبه» و . . . در گویش بختیاری متداول و معمول است. اما تغییر و جابجایی حرف «ر» به «ن» در محاوره و نوشتار بختیاری هرگز مشاهده و شنیده نشده‌است. ضمن تأیید نظریهٔ آگاهان و مطلعین طایفه در اشتغال مردم تش رمه‌دان در رمه داری و تربیت و پرورش اسب، از به زین درآوردن نوزین‌ها تا راهوار کردن و آشنایی با نژاد و اصالت اسب و نژادگیری و زاد و پدیدآوردن درست و صحیح نسل، تبحر و تجربهٔ در بیطاری و مداوای اسب از دانسته‌های مردم بختیاری اسب سوار بود که مردم طایفهٔ پبدنی و از جمله تش رمدان بدان آگاهی داشت. اسب از ظریف‌ترین و حساس‌ترین نوع جانوران اهلی به‌شمار می‌رود که با توجه به حساسیت زیادش، این حیوان با هر نوع علوفه و خوراک سازگار نیست. با مصرف آب وعلوفه آلوده و به ویژه پر پرنده به سرعت بیمار می‌شود و از خوراک می‌افتد و تلف می‌گردد. استخوان ظریف اسب، شکننده‌ترین استخوان در حیوانات است و با شکستگی در استخوان به ندرت التیام و بهبودی می‌یابد. شکستگی پای اسب‌ها در مسیر کوچراها اکثراً به مرگ و نابودی این حیوان منجر می‌گردید یا برای درد نکشیدن به دست صاحب خلاص می‌شد؛ بنابراین پرورش این حیوان نجیب و ظریف، به نگهداری و تیمار خاص نیاز داشت و توجه و مراقبت ویژه را می‌طلبید. رمه داران مجبور بودند بیطاری و دامپزشکی زمان خود را بیاموزند و به دانش «رمه‌دانی» دست بیابند تا در پرورش و زاد کره اسب‌های سالم و قوی موفق باشند و بازار فروش اسب را از دست ندهند. پرورش دهندگان اسب با توجه به تجربه و آگاهی، از درمان و تربیت در میان مردم زبانزد می‌شدند و به شهرت می‌رسیدند و مشتریانی فراوان پیدا می‌کردند. «دان» مخفف و کوتاه شدهٔ داننده و صفت فاعلی از دانستن است. بر این اساس رمه‌دان به کسی گفته می‌شود که از خصوصیات فیزیکی، نژادی، زاد و ولد و نژادگیری، راهوار کردن و به زین درآوردن و پرورش و نگهداری رمه آگاهی و اطلاع دارد. در واقع رمه‌دان به کسی گفته می‌شود که از رمه و رمه داری می‌داند. رمه‌دان می‌تواند نام دیگر پرورش دهنده، ستور پزشک و بیطار اسب نیز باشد. بیطاری و ستورپزشکی خاص و منحصر تش رمدان نبود، زیرا مردم اسب سوار بختیاری، از اسب در جنگ‌ها، سواری و سوارکاری و درآمد و اقتصاد بهره می‌بردند و بنابر نیاز و ضرورت همه به دانش بیطاری و پرورش اسب آگاهی نسبی داشتند. مردم تش رمه‌دان با توجه به دانستن و آگاهی‌های مذکور در بارهٔ رمه‌ی، به «رمه‌دان» معروف و به این نام نامیده شدند. بر این اساس نامگذاری رمه‌دان به مردم تشی که به رمه داری اشتغال داشتند و در پرورش و نگهداری اسب از تبحر و تجربه برخوردار بودند منطقی و واقعی به نظر می‌رسد.

همبستگی و پیوستگی ۹ تش طایفهٔ پبدنی

چنان‌که پیشتر اشاره شد، طایفهٔ پبدنی از دو تیرهٔ سه قومه و عبداله جون تشکیل شده‌است که این دوتیره مجموعاً شامل ۹ «تش» هستند. زندگی مسالمت آمیز، اشتراک وجه، اتفاق نظر، وصلت، خویشاوندی و حسن سلوک مردم ۹ تش طایفه را در سرزمین پبده گرد هم آورد. پبده خاستگاه مردم طایفهٔ پبدنی است. نظر و دیدگاه بیشتر افراد آگاه و مطلع و مورد وثوق پبدنی بر این استوار است که نخستین ساکن منطقهٔ پبده، شخصی به نام «عالی» بود. عالی که مردی پاک‌دامن، زاهد و پارسا بود و در مسایل دینی و اجتماعی آگاهی داشت و مردم را ارشاد می‌کرد. او مردی پارسا و وارسته بود و زندگی پاک و بی‌ریایی داشت. بر همین اساس به درویش عالی مشهور گشت. درویش عالی جد و بنیانگذار تش درویش عالی پس از تشرف و زیارت خانه خدا، به حاج عالی معروف گشت اما فرزندان وی در بختیاری هم چنان به تش درویش عالی خوانده می‌شوند و به نام نیای خود مشهورند. افزون بر دیدگاه‌های مردمی مبنی بر این که درویش عالی نخستین ساکن و باشنده در پبده بوده‌است، زیارتگاه حاج عالی و قدمت آن و ورود درویش عالی برای ترمیم و نگهداری آن می‌تواند به عنوان یک منبع موثق و محکم قابل استناد باشد. تاریخ ورود درویش عالی به عنوان اولین فرد تبار پبدنی در سرزمین پبده به درستی مشخص نیست؛ اما با با عنایت به اسناد موجود و رخداد خانه گروی یا تبعید اجباری مردم بختیاری و از جمله مردم طایفهٔ پبدنی در زمان نادرشاه افشار که در فصل یازده کتاب از پوده تا پبده، به آن اشاره شده‌است، تحقیقاً ورود و سکونت وی پیش تر از این واقعه صورت گرفته‌است و به حدود سه قرن پیش می‌رسد. با عنایت به اولین گروگان بری و کوچانیدن اجباری مردم بختیاری توسط نادرشاه در سال ۱۱۴۲ هجری قمری برابر با ۱۷۲۹ و ۱۷۳۰ میلادی و سال وفات درویش عالی در سال ۱۲۷۱ هجری قمری، درویش عالی حدود ۱۲۰ سال باید عمر کرده باشد.

درویش عالی (حاج عالی)

بنا به بازگفت و نقل قول مردمی، درویش عالی، «حاج عالی» بزرگ را در عالم خواب می‌بیند. حاج عالی بزرگ در خواب از درویش عالی می‌خواهد که به سرزمین پبده مهاجرت کند و در آنجا به جستجوی آثار و نشانه‌هایی از زیارتگاه و مسجد که به او داده بود، بپردازد و پس از یافتن مکان مورد نظر، در ترمیم و ساخت و گسترش آن همت نماید. روایت شده‌است که درویش عالی در بدو ورود به منطقهٔ پبده، در محل زیارتگاه، اتراق کرده و جای گرفت. برخی معتقدند، محلی که حاج عالی در خواب برای درویش عالی مشخص کرد، قدمگاه و گذرگاه وی بوده‌است. به هر روی با ساکن شدن درویش عالی در پبده و مرمت و بازسازی مکان مقدس، زیارتگاه حاج عالی پذیرای گروه‌های نیایشگران و زائران گردید و هر روز به زوار و زیارتگاه و مریدان درویش عالی افزوده شد. زیارتگاه حاج عالی در کنار گورخانه ای قرار گرفته‌است که از دوران زرتشتیان به جا مانده‌است. هنوز نشانه و آثار گورخانه در کنار زیارتگاه حاج عالی دیده می‌شود که دارای راه روهای تنگ، باریک و کوتاهی است که با طاق سنگ‌های هلالی ساخته شده‌است. زهد، پارسایی، اخلاق نیک، کردار پسندیده، اعتقادات مذهبی و مردمی بودن درویش عالی، موجب شد تا جایگاهی والا در نزد مردم به دست بیاورد. اولین کسی که به درویش عالی نزدیک شد و به منش و کردار و وارستگی او ایمان آورد و با وی همکار و همنشین گردید، شخصی به نام باور بود. باور در ترمیم و توسعهٔ ساختمان زیارتگاه، درویش عالی را همراهی کرد. باور با همکاری و حمایت بی‌دریغ، ارادت خود را به زیارتگاه و شخص درویش عالی نشان داد و پس از مرمت و بازسازی، خدمت در زیارتگاه حاج عالی را تقبل کرد و خادم و کارگزار این مکان مقدس شد. زیارتگاه حاج عالی، جایگاهی مقدس و محلی برای زیارت مردم منطقهٔ پبده و دیگر مردم طوایف همجوار بختیاری گردید. باور که کار گزار و خادم زیارتگاه شده بود نیز مورد احترام مردم قرار گرفت. باور، در میان مردم به «باورشه» مشهور و معروف گشت که در این باره دیدگاه‌های بسیاری از سوی مردم طایفهٔ پبدنی و نوادگان وی ابراز شد. «شه» در گویش بختیاری به معنی سیاه است. گفته‌اند که نیمی از زبان وی سیاه بود و گیرایی دعا، گفتار، نیت، خواست و نفرین‌های او را، به سیاهی زبانش (زون شه) نسبت دادند؛ گروهی هم او را سبزینه روی دانستند. به هر روی باور پس از درویش عالی، در میان مردم از بزرگداشت و احترام بر خودار و به باورشه مشهور بود. باور شه، جد و بنیانگذار تش باور، پس از درویش عالی، دومین باشنده و مقیم از مردم پبدنی در پبده بود. پس از سکونت درویش عالی و باورشه در سرزمین پبده، هفت تش ابدال، باقر، رمدان، سلجوقی، عبدالعلی، محمدرضا و ناصر به تدریج به آن‌ها پیوستند و طایفهٔ پبدنی را تشکیل دادند. در تقدم و تأخیر پیوستگی هفت تش به جمع تش درویش عالی و تش باورشه، اطلاع دقیق و سند محکم و موثقی در دست نیست. تنها اطلاعی که از بازگفت‌های مردمی و اشخاص معتمد و آگاه به دست آمد این بود که درویش عالی نخستین و باورشه دومین ساکن و باشندهٔ از مردم پبدنی در پبده بودند که پس از گرد آمدن ۷ تش دیگر، طایفهٔ پبدنی تشکیلات اجتماعی خود را سازماندهی کرد.

چگونگی نامگذاری طایفهٔ پبدنی

همچنان که از نام طایفهٔ پبدنی روشن و پیداست، به جهت این که خاستگاه و نخستین زیستگاه این گروه از مردم بختیاری سرزمین پبده بود، به این سرزمین منسوب گردیدند و نام تشکیلات اجتماعی خود را از محل سکونت اولیهٔ خودیعنی پبده گرفتند و به پبدنی نامیده و مشهور گشتند. در برخی کتب که در چند سال اخیر انتشار یافته، دیدگاه‌هایی در بارهٔ نام پبدنی و وجه تسمیهٔ آن ابراز کرده‌اند که بی‌پایه و اساس است و به علت سستی و غیر منطقی وجه تسمیه‌های ذکر شده از ذکر آن خودداری شد. سید محمدعلی امام شوشتری در کتاب خود به نام «جغرافیای خوزستان» به تقسیم‌بندی طوایف بختیاری پرداخته‌است. وی در این تقسیم‌بندی در مقابل نام «پیدنی» و در داخل پرانتز کلمهٔ «بدیتی» را ذکر نمود و هیچ توضیحی هم در بارهٔ آن نداده‌است. اشتباه نگاری در برخی از نام‌ها در این کتاب شاید شامل اشتباه نویسی در نوشتن بدیتی نیز شده باشد! گزیده‌ای از این کتاب در زیر آورده می‌شود: باوادی: شامل عالی انور، کاشه، گاشه (عکاشه) و راکی عالی انور، تقی عبداله، عالیور، ارنپایی (آرپناهی)، پیرقاید (میرقاید) و زهرا [رهزا]. گاشه، مراد، عالونی، جوی، شهروی، کلامویی، گله سن، سله چین. راکی، کلاوند، قاسموند، ارزونی وند و مدملیل. بابادی:شامل گله و ململی. گله، کله، پیدنی (بدیتی) و احمد محمودی. ململی: سله چین، کوروند، لمورچی، حلوایی، شهنی، نصیر و گمار.

نسبت فامیلی بین مردم ۹ تش طایفهٔ پبدنی

مردم طایفهٔ پبدنی با اکثریت طوایف بختیاری وصلت و خویشاوندی و فامیلی دارند. وصلت‌های درون طایفه ای مردم ۹ تش موجب گردید تا آن‌ها از هم بریده و جدا نباشند و به مناسبت فامیلی و خویشاوندی‌ها به هم پیوند بخورند ویک اجتماع همخون، همبسته و وابسته به وجود بیاورند. پیوند و خویشاوندی‌های درون طایفه ای، همزیستی مسالمت آمیز و اتحاد و همبستگی و پیوستگی خونی و ریشه ای، تش‌ها را به هم پیوند داده و با هم خویشاوند و هم خون ساخت. در هیچ‌یک از ۹ تش این طایفه خانواده ای را نمی‌توان‌یافت که با دیگر مردم تش‌های پبدنی، خویشاوندی و فامیلی نداشته باشد. کسی را نمی‌توان‌یافت که با فردی از خانواده ای از دیگر تش‌ها، هالو - خُورزا ویا خُورزمار نباشد. نسبت‌های دایی و خواهر زاده (هالو - خورزایی) و خاله زاده‌ها (خورزماری) نتیجهٔ وصلت‌های درون طایفه ای و برون طایفه ای است. هالو خورزایی و خورزماری نسبت‌هایی هستند که نشان از همخونی و پیوستگی مردم بختیاری را دارا هست. با وصلت‌ها و خویشاوندی‌های بسیار، طایفه به مثابهٔ یک خانوادهٔ بزرگ و به هم پیوسته بر قرار گردید و تمامی افراد طایفه با هم فامیل و همخون شدند و پیکرهٔ بزرگ جامعهٔ خود را شکل دادند.

پیشینه و تاریخ طایفهٔ پبدنی

در بارهٔ زمان ایجاد و پیدایش و پیشینگی طایفهٔ پبدنی اطلاع دقیقی در دست نیست و سندی مشخص و مستدلی هم در این باره به دست نیامد تا گردهمایی و تجمع مردم را در زمان معینی روشن و آشکار نماید. تنها سند و نوشتهٔ در دسترس که از بیشترین قدمت برخوردار است، سند زمینی در سرزمین پبده می‌باشد. این سند در تاریخ ۱۱۹۴ هجری قمری نوشته شده‌است که نزدیک به دو قرن و نیم گذشته را نشان می‌دهد. تحقیقاً سند مذکور نشانگر منشأ و مبدأ گردهمایی و پیدایش مردم پبدنی نیست؛ زیرا می‌توان به حضور سران و سرداران بختیاری در حکومت صفویه تا وقایع و رخدادهایی بیشتر از این زمان استناد کرد که مردم پبدنی به همراه تبار کهن بختیاری در آن شرکت ویا دخالت داشتند و قدمت و پیشینگی طایفه را بیش از این رقم می‌زند. یکی از این رخدادها، «خانه گروی» است که در پایان سلطنت صفویه و آغاز حکومت نادر شاه به وقوع پیوست. در آن رویداد و اجبار نادرشاهی، گروه‌های زیادی از تبار بختیاری به زور و به صورت خانواری به تبعید فرستاده شدند که بنا به روایات گوناگون، مردم پبدنی نیز از به گروگان برده شدگان تبار بختیاری بودند. یکی از روایات که مورد تأیید همگان است، به خانه گروی بردن ۸ تش از ۹ تش است؛ تنها تشی که با گریز از فرمان حکومت نادری و پناه بردن به بلندای کوهستان پبده، از رفتن به گروگان رفتن رهایی یافت، تش سلجوقی بود. یکی از اسناد گویا و موجود، نوشته‌ای است که نخستین گروه به گروگان برده شدهٔ بختیاری در آن آورده شده‌است. این سند تاریخ ۱۱۴۲ هجری قمری، برابر با سال‌های (۱۷۲۹ و ۱۷۳۰ میلادی) را نشان می‌دهد که بیش از سال ۲۸۰ سال پیش تر را نشان می‌دهد که با توجه به آن، بی گمان پیشینهٔ طایفهٔ پبدنی به بیش از سه سده می‌رسید.

پراکندگی جمعیت طایفهٔ پبدنی

محل سکونت و زندگی مردم طایفهٔ پبدنی در وسعتی زیاد و پراکنده در داخل و خارج از کشور واقع شده‌است. جمعیت روستایی طایفه در سردسیر بختیاری در منطقهٔ پرک و تنگ گزی، دشت زری، روستاهای دیمه، قلعه سبزی، قلعهٔ میرستان، قلعه خونکار، حاجی‌آباد، منصورآباد، غلام آباد، مهدی‌آباد، سیلگاه، قلعهٔ علی حسین، روستای گل دره، روستای گردو علیا، امیرآباد و جایگاه عشایر نشین در دشت زرین[۴] و قلعه سنگ و محل عشایر نشین در گردنه حارس و کوه چوبین روستای احمدآباد و در گرمسیر بختیاری و خوزستان در مناطق درکستان، لوند، باریکی وهارونی کلات و زیر کوه، سردار آباد، جنت مکان، کوشک، دره خزینه، بتوند، شاه آباد دزفول، دولتی و منطقهٔ شعیبیه سکونت دارند. جمعیت شهری طایفهٔ پبدنی در استان چهارمحال بختیاری در شهرهای شهرکرد، باباحیدر و فارسان و در استان اصفهان در شهرهای مبارکه، چمگردان، زرین شهر، سده، فولادشهر، مینا دشت، یزدانشهر، امیرآباد، ویلاشهر، فلاورجان و اصفهان و در استان خوزستان در شهرهای اهواز، لالی، شوشتر، دزفول، مسجد سلیمان، شهرک چمران، شهرک شرافت، شهرک رجایی و در استان‌های دیگر مانند تهران، اراک، شیراز، بوشهر مستقرند. تعداد زیادی از مردم طایفه نیز در کشورهای مختلف جهان سکونت دارند و در آن جا زندگی می‌کنند.

جمعیت طایفهٔ پبدنی

آمار جمعیت طایفهٔ پبدنی تا کنون به‌طور دقیق مشخص نبود و قبل از این در هیچ نوشته و منبعی هم ثبت و درج نگردیده‌است. تنها در آمار سازمان عشایر از خانوارهای کوچنده سرشماری شده بود که تعداد بسیار کمی از جمعیت جامعهٔ پبدنی را نشان می‌داد. دکتر بهرام امیر احمدیان در بخشی از کتاب خود بنام «ایل بختیاری» به آمار جمعیت کوچندهٔ طوایف بختیاری پرداخته‌است. وی بر اساس گزارش و نمودار سازمان آمار ایران در سال ۱۳۶۶، جمعیت کوچندهٔ طایفهٔ پبدنی را ۶ مال، ۴۶ خانوار و ۳۴۸ نفر اعلام کرده‌است که از این تعداد، ۲۰۰ نفر مرد و ۱۴۸ نفر زن جمعیت طایفه را تشکیل می‌داد. سرشماری و آمارگیری حضوری از جمعیت پراکنده و گستردهٔ طایفهٔ پبدنی کاری بس مشکل و زمان بر و در نهایت غیرممکن به‌شمار می‌آمد. تنها منبعی که در اختیار بود، شجره نامه‌هایی بود که به وسیلهٔ همتباران از هر تش گردآوری شده بود که آن هم آمار کامل و دقیق را در برنداشت زیرا در این تبار نامه‌ها تنها نام افراد ذکور آورده شده بود و با نبود نام زنان در آن کار آمارگیری کامل و دقیق را دچار نقص و کاستی می‌کرد؛ بنابراین باری دیگر تعدادی از گردآورندگان هم طایفه هایا به یاری آمدند و آمار دقیق و کاملی از زنان و مردان تش مربوط به خود را گردآوری و در اختیار نگارنده گذاشتند. یاری و همت خالصانهٔ چند تن از همتباران گرامی به نتیجه رسید و آمار نسبتاً دقیق و کاملی از چند تش از جمعیت زن و مرد به تفکیک جنسیت گرد آوری شد؛ از بقیه تش‌های هم طایفه ای درخواست شد که شوربختانه با به تعویق انداختن و طولانی شدن نیز ترتیب اثر داده نشد. جمعیت شهرنشین طایفهٔ پبدنی بیشترین آمار جمعیت طایفه را به خود اختصاص می‌دهد و رتبه اول از لحاظ جمعیت را داراست و جمعیت مردم روستا نشین در رتبه دوم و شمار مردم کوچنده در رتبه سوم قرار دارد که دارای کمترین جمعیت تبار پبدنی است. سرشماری جمعیت تبار پبدنی با کمک و یاری همتباران گرامی در سال‌های ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ هجری شمسی از ۴ تش انجام پذیرفت. در نبود آمار دقیق از پنج تش دیگر، برای به دست آوردن آماری از کل جمعیت طایفه، از روش میانگین استفاده شد. برای به دست آوردن آمار تقریبی، از سه تش ابدال، رمدان و عبدالعلی که جمعیتی نزدیک به هم داشتند، میانگین گرفته شد که بر این اساس آمار طایفهٔ پبدنی به تعداد تقریبی ۱۰۳۰۰ نفر به دست آمد.

فامیلی و نام خانوداگی‌های موجود در طایفه پبدنی

این فامیلها در طایفه پبدنی وجود دارند: عبداللهی، احمدی، ابدالی، حیدری، جمشیدی، ناصری، سلجوقی، امیری، گزین زاده، مرادی، عالیپور، باقری و بختیاری.

جستارهای وابسته

منابع

  • حسین عبداللهی پبدنی (۱۳۹۳). «از پوده تا پبده (شابک: 7 - 43 - 7533 - 600 - 978)». وبگاه سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران.
  • حسین ابراهیمی ناغانی (۲ اسفند ۱۳۸۸). «اسامی طوایف و شعب ایل بختیاری». وبگاه انسان‌شناسی و فرهنگ. بایگانی‌شده از اصلی در ۷ اکتبر ۲۰۱۳.
  • شینی، داریوش نگرشی بر ایل بختیاری و طایفه شهنی. اهواز: انتشارات معتبر، ۱۳۸۵
  • تاریخ بختیاری نوشته سردار اسعد بختیاری.
  • عیدیوندی، حافظ. مروری بر تاریخ ایران از سپیده دم تاریخ و نگرشی بر ایل بختیاری. قم: نسیم حیات، ۱۳۸۳.
  • جین راف گارثویت، «تاریخ سیاسی و اجتماعی بختیاری»، ترجمه: مهراب امیری، تهران، انتشارات بهمن، ۱۳۷۳.
  • عیدیوندی، حافظ نگرشی بر ایل بختیاری.
  • کتاب مسافر پایتخت - میرزا امان‌الله خان بختیاری مدملیل.
  • تاریخ ویل دورانت.