پگاه‌خسرو

سرده‌ای از یوینتاددان

پگاه‌خسرو شاخدار (نام علمی: Eobasileus cornutus) گونه‌ای از پستانداران منقرض‌شده پیشاتاریخی متعلق به راسته سهمگین‌شاخان است. پگاه‌خسرو گیاه‌خواری بزرگ مربوط به دوره ائوسن بود و با وجود شباهت ظاهری به کرگدن‌های امروزی از بستگان نزدیک یا اجداد این جانوران محسوب نمی‌شود. سنگواره‌های پگاه‌خسرو در آمریکای شمالی شناسایی شده‌اند و نخستین بار ادوارد درینکر کوپه دیرینه‌شناس آمریکایی این گونه را در سال ۱۸۷۲ نام‌گذاری و توصیف کرد.

پگاه‌خسرو شاخدار[۱]
محدودهٔ زمانی: ائوسن، ۴۸ تا ۴۲ میلیون سال پیش
Eobasileus.jpg
نگاره خیالی از پگاه‌خسرو اثر چارلز نایت
رده‌بندی علمی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پستانداران
راسته: سهمگین‌شاخان
تیره: یوینتاددان
سرده: †پگاه‌خسرو
گونه: E. cornutus
نام دوبخشی
Eobasileus cornutus
(کوپه، ۱۸۷۲)

ویژگی‌هاویرایش

 
جمجمه پگاه‌خسرو در موزه میدانی تاریخ طبیعی
 
یک نگاره فرضی از چهره پگاه‌خسرو شاخدار

پگاه‌خسرو شاخدار یکی از بزرگ‌ترین انواع سهمگین‌شاخان بود که طول جمجمه آن به ۱ متر می‌رسید و تا شانه حدود ۲٫۱ متر ارتفاع داشت. وزن این جانور حدود ۲۵۰۰ کیلوگرم بود و دارای ۳ جفت شاخ بر روی سر بود که احتمالاً مانند شاخ زرافه پوششی از پوست شاخ‌ها را می‌پوشاندند. آثار چندانی از جفت شاخ جلویی پگاه‌خسرو در سنگواره‌های جمجمه آن موجود نیست و این احتمال وجود دارد که شاخ‌های جلویی مانند شاخ کرگدن از جنس کراتین بوده باشند. زیرا که شاخ‌های کراتینی پس از مرگ جانور تجزیه شده و از بین می‌روند. در نتیجه آثاری از آن‌ها در سنگواره باقی نمی‌ماند.

یکی از ویژگی‌های غیر متعارف پگاه‌خسرو وجود یک جفت دندان نیش بلند و برجسته در فک بالا بود که همانندی بسیاری به دندان‌های نیش گربه‌های دندان‌خنجری داشتند. این جفت دندان نیش احتمالاً در دفاع برابر حمله درندگان و رقابت میان نرها کاربرد داشته‌اند.

منابعویرایش

  1. یوبیسیلیس کورنوتوس

پیوند به بیرونویرایش