کبرویه یکی از سلسله‌های تصوف در ایران است که در قرن هفتم هجری رواج داشته‌است. این سلسله منسوب به شیخ نجم الدین کبری است. پیروان این طریقت در زمان خوارزمشاهیان و ایلخانان در بیشتر در مناطق شرقی ایران از خراسان تا ماوراءالنهر زندگی می‌کردند اما در مناطق آسیای صغیر و شام نیز پیروانی داشت.[۱] پیروان این طریقت تأکید ویژه‌ای بر شریعت و جدا نساختن ظاهر و باطن، خلوت نشینی، ذکر و تبعیت مطلق از پیر دارند.[۲]

موسس فرقه کبرویه، نجم‌الدین کبری مشهور به شیخ ولی‌تراش است که در سال ۶۱۸ قمری در جنگ با مغولان کشته شد.[۳]

منابعویرایش

  1. «طریقت کبرویه». ویکی فقه. دریافت‌شده در ۲۰۱۷-۰۹-۰۴.
  2. «ذکر در طریقه کبرویه». عرفان اسلامی. دانشگاه آزاد زنجان. ۷ (۲۵): ۶۹ تا ۱۰۶. پاییز ۱۳۸۹. دریافت‌شده در ۱۳ شهریور ۱۳۹۶.
  3. صفا، ذبیح الله (1369 (چاپ دهم)). تاریخ ادبیات در ایران. دوم. تهران: انتشارات فردوس. صص. ۲۲۰. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)