باز کردن منو اصلی

استان آذربایجان یکی از استان‌های ایران به مرکزیت تبریز در دوره خلفای عباسی بود. این استان شامل شهرهای نخچوان (تلفظ با حرف «چ»، نخجوان کنونی)، جلفا، اردوباد، زنگیان، آهر (اهر کنونی)، دزمار، مرند، طروج (تسوج کنونی)، خوی، اردبیل، کلاتتر، سلماس، خلخال، ملکان، سراب، اوجان (بستان آباد کنونی)، تبریز، ازنا، ارومیه، شال، دهچوارقان (آذرشهر کنونی)، مراغه، میانه، خونج، نیلان، همدان، پسوا می‌بود. استان آذربایجان میان استان‌های اران، ارمنیه، جزیره، جبال، مغان، لرستان و گیلان قرار داشت.[۱]

آذربایجان
Azerbajan in Abbasid Caliphate.jpg
مرکزتبریز
مساحت۸۲٬۵۵۰ کیلومترمربع
جمعیت (۱۳۹۵)۷٬۱۷۴٬۸۷۱
پراکندگی۸۷ نفر
تعداد شهرستان‌ها۳۸
منطقه زمانیIRST (گرینویچ+۳:۳۰)
-تابستان (دی‌اس‌تی)IRDT (گرینویچ+۴:۳۰)

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. کتاب جغرافیای تاریخی سرزمین‌های خلافت شرقی، بین‌النهرین، ایران و آسیای مرکزی از زمان فتوحات مسلمین تا ایام تیمور، ۱۳۳۷ خورشیدی، گای لسترنج ترجمه: محمود عرفان، ناشر فارسی: بنگاه ترجمه و نشر کتاب صفحه