باز کردن منو اصلی

بازجویی (به انگلیسی: Interrogation) یا بازپرسی (به انگلیسی: Questioning) مصاحبه‌ای است که معمولاً توسط افسران پلیس، نیروهای اطلاعاتی و نظامی همچنین مأمورین صلاحیت‌دار قضایی (بازپرس، دادیار و...)، با هدف تحقیق و کشف حقیقت از سوی متهم، شاهد یا قربانی انجام می‌شود.[۱] به عبارت دیگر، بازجویی روشی قضایی با رعایت حقوق دفاعی متهم و تشخیص اتهام درست از نادرست است که توسط مقام قضایی یا امنیتی صورت می‌گیرد. به فردی که بازجویی را انجام می‌دهد بازجو یا بازپرس می‌گویند.

اصول بازجوییویرایش

  1. تعیین اهداف
  2. ابتکار (طرح و نقشه ای که بازجو می‌کشد تا مجهولات خود را حل کند)
  3. صحت و درستی: بازجو باید بفهمد کدام مطالب یا جواب با سؤال او مطابقت دارد و کدام ندارد.
  4. تأثیر و برتری شخصیتی، سیاسی و روانی، بر متهم بجای استفاده از زور و فشار
  5. رعایت حفاظت.

مواردی که ابتکار عمل را از بازجو می‌گیردویرایش

  1. عصبانیت
  2. عدم توجه به تناقض گوئی‌های متهم.
  3. دوستی بیش از حد در حین بازجویی با متهم.

مراحل بازجوییویرایش

  1. تهیه طرح (طرح چگونگی انجام بازجویی)
  2. گرفتن تماس (تماس فنی است که بازجو برای نزدیک شدن یا تشویق طرف مقابل جهت گرفتن مطلب مورد نظر بکار می‌برد)
  3. انجام سوالات
  4. مرحله نهائی (شکست متهم و نتیجه‌گیری)
  5. تهیه گزارش

انواع سوالاتویرایش

  1. سوالات معمولی
  2. سوالات کنترلی (یعنی سوالاتی که از قبل جواب آنرا می‌دانیم)
  3. سوالات نامربوط
  4. سوالات مستقیم و هدایت شونده[۲]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  • جعفری لنگرودی، محمد جعفر (۱۳۹۰). ترمینولوژی حقوق. تهران: کتابخانه گنج دانش. شابک ۹۶۴-۵۹۸۶-۰۷-۹. پارامتر |تاریخ بازیابی= نیاز به وارد کردن |پیوند= دارد (کمک)
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Interrogation». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳.

پانویسویرایش

  1. «بازجویی قانونی». سایت حقوقدانان. دریافت‌شده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳.
  2. کتاب اطلاعات دانشگاه امام باقر