حاکمیت

حکمیت ملی

حاکمیت[۱] حق انحصاری حکومت برای نظارت بر یک قلمروی ارضی معین است.[۲] حاکم، بالاترین مرجع قانون‌گذار است.

«لاسا اُپِن‌هیم» که یکی از مراجع در حقوق بین‌الملل به شمار می‌رود، نوشته‌است که[۳]:

شاید هیچ مفهومی جدال‌انگیزتر از حاکمیت وجود نداشته باشد. این مفهوم، از لحظه‌ای که به علوم سیاسی معرفی شد تا امروز، هرگز معنایی که مورد توافق جهانی قرار گیرد نداشته‌ است.

پانویسویرایش

  1. «حاکمیت» [علوم سیاسی و روابط بین‌الملل] هم‌ارزِ «sovereignty»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. جواد میرشکاری، ویراستار. دفتر پنجم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۷۶-۴ (ذیل سرواژهٔ حاکمیت)
  2. گیدنز، جامعه‌شناسی، ۱۳۸۴، ترجمهٔ منوچهر صبوری، نشر نی، ص ۸۱۱
  3. There exists perhaps no conception the meaning of which is more controversial than that of sovereignty. It is an indisputable fact that this conception, from the moment when it was introduced into political science until the present day, has never had a meaning which was universally agreed upon.

منابعویرایش