باز کردن منو اصلی

سرلشکر حبیب‌الله شیبانی (۱۳۲۸ برلین - ۱۲۶۳ کاشان) فرزند فرج‌الله خان ندیم‌الدوله بود. حبیب‌الله تحصیلات مقدماتی و ابتدایی را در کاشان انجام داد و در تهران وارد مدرسه آلیانس شد. در ۱۲۸۹ برای تحصیل به سوئیس رفته و در دانشکده حقوق ثبت‌نام نمود و یک سال در مدرسه مزبور تحصیل کرد ولی تغییر رشته داد و وارد مدرسه افسری سنسیر پاریس گردید و دوره مدرسه مزبور را به پایان رساند. در ۱۲۹۴ به ایران بازگشت و به استخدام ژاندارمری که توسط سوئدیها اداره می‌شد درآمد. اولین مأموریتش دستگیری و سرکوب نایب حسین کاشی بود. در جریان جنگ بین‌الملل اول جزو ژاندارمهای حامی دولت موقت ملی در مهاجرت بود. سپس مدتی در ارتش عثمانی خدمت کرد از آنجا به اتریش رفت و تا پایان جنگ جهانی اول در آنجا اقامت داشت. پس از آنکه دولت ایران برای افسران و مأمورین دولت موقت قرار منع تعقیب و مجازات صادر کرد، حبیب‌الله شیبانی و عده‌ای از افسران به ایران بازگشتند و با آخرین درجهٔ خود مجدداً در ژاندارمری استخدام شدند. در جریان کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ شیبانی فرمانده هنگ دوم ژاندارمری باغشاه بود. وی از دوستان نزدیک سید ضیاءالدین طباطبایی بود و دلش با کودتاچیان بود. لذا در جریان کودتا بدون هیچ مقاومتی تسلیم شد. پس از کودتا مدتی حاکم نظامی تهران بود. پس از تشکیل قشون متحدالشکل با درجهٔ سرهنگی به معاونت ارکان حرب کل قشون (ستاد ارتش) منصوب شد. در اوایل ۱۳۰۲ مجدداً به فرانسه رفته و دورهٔ دانشگاه جنگ را طی کرد. در ۱۳۰۵ به ایران بازگشت و به ریاست ستاد ارتش منصوب شد. در ۱۳۰۶ چون نمی‌خواست حکم اعدام دوستش محمود پولادین را امضا کند، استعفا کرد. مدتی در ۱۳۰۷ وزیر فوائد عامه کابینهٔ مخبرالسلطنهٔ هدایت بود. در جریان شورش عشایر فارس(بویر احمدیها) با ارتقا به درجهٔ سرلشکری مأمور خواباندن شورش شد. سرانجام پس از دو سال غائله خاتمه یافت. اما رضا شاه که از عملکرد شیبانی ناراضی بود وی را به تهران احضار کرد و به علت خبط نظامی در محاصرهٔ تنگ تامرادی تحویل دادگاه نظامی شد و سه سال محکومیت یافت. پس از ختم دورهٔ محکومیتش به اروپا رفت.

منابعویرایش