زبان‌های دراویدی

دراویدی یک خانواده زبانی شامل حدود ۷۳ زبان[۲] از جمله ۴ زبان نوشتاری تامیلی، تلوگو، کانارا و مالایالم است که اعضای قوم دراویدی به آن سخن می‌گویند. زبان‌های دراویدی به لحاظ واژه‌هایی که در آن برای نهادهای اجتماعی و خویشاوندی وجود دارد، زبان غنی ای به‌شمار می‌روند.[۳]

دراویدی
پراکنش:جنوب آسیا و جنوب شرق آسیا، عمدتاً جنوب هند و سری‌لانکا
تبار:یکی از خانواده‌های زبانی ابتدایی جهان
نیا:نیادراویدی
زیرگروه‌ها:
شمالی
مرکزی
جنوبی-مرکزی
جنوبی
ایزو ۲–۶۳۹ / ۵dra
زبان شناسی۴۹= (phylozone)
گلاتولوگdrav1251[۱]
{{{mapalt}}}
پراکندگی زیرگروه‌های دراویدی:

شمار دراویدی زبان‌ها بیش از ۲۱۵ میلیون نفر است. آن‌ها بیشتر در جنوب هند و شمال شرق سریلانکا ساکنند و در هند زبان‌هایی از این خانواده زبان رسمی ۴ استان آندراپرادش، تامیل نادو، کرالا و کارناتاکا هستند.[۴]

مرکز و شرق هند، بخش‌هایی از بنگلادش، نپال و پاکستان و مناطقی در بلوچستان ایران و افغانستان نقاط دیگری هستند که جمعیت قابل توجهی از این مردم را در خود جای داده‌اند. جمعیت مهاجر دراویدی در کشورهایی چون مالزی و سنگاپور نیز قابل توجه است.

پژوهش‌هایی دربارهٔ ارتباط زبان‌های دراویدی با ایلامی، نورستانی و حتی ژاپنی صورت گرفته‌است. به باور بسیاری از زبان شناسان، زبان دراویدی بازمانده ای از زبان مردم تمدن سند بوده‌است.[۵]

دسته‌بندیویرایش

دراویدی
جنوبی
جنوبی
(Tamil–Tulu)

زبان تامیلی

زبان مالایالم

Kodagu

Kodava

Kurumba

کوتا

Toda

Kannada–Badaga

زبان کانارا

Badaga

Tulu

Koraga

تولو (incl. Bellari?)

Kudiya

جنوب-مرکزی
(Telugu–Kui)
Gondi–Kui
Gondi

گوندی

Maria

Muria

Pardhan

Nagarchal

Khirwar

Konda

Mukha-Dora

Kui

Kuvi

Koya

Manda

Pengo

Telugu

زبان تلوگو

Chenchu

مرکزی
(Kolami–Parji)

Naiki

Kolami

Ollari (Gadaba)

Duruwa

شمالی
Kurukh–Malto

Kurukh (Oraon, Kisan)

Malto

Kumarbhag Paharia

Sauria Paharia

زبان براهویی

پراکندگیویرایش

گویشوران زبان‌های دراویدی، بر پایه زبان

  تلوگو (۳۲٫۶٪)
  تامیلی (۲۹٫۴٪)
  کانارا (۱۶٫۶٪)
  مالایالم (۱۴٫۵٪)
  گوندی (۱٫۲٪)
  براهویی (۰٫۹٪)
  تولو (۰٫۸٪)
  کوروکه (۰٫۸٪)
  بیری (۰٫۷٪)
  سایر (۲٫۵٪)

از سال ۱۹۸۱، در سرشماری‌های هند فقط زبان‌هایی با بیش از ۱۰ هزار گویشور گزارش می‌شود، از جمله ۱۷ زبان دراویدی. در سال ۱۹۸۱، دراویدی‌ها تقریباً ۲۴٪ از جمعیت هند را تشکیل می‌دادند.[۶]

در سرشماری سال ۲۰۰۱، آنها ۲۱۴ میلیون نفر بودند، یعنی حدود ۲۱٪ از جمعیت ۱٫۰۲ میلیارد نفری هند.[۷] به علاوه، بزرگ‌ترین گروه دراویدی‌زبان خارج از هند، تامیلی‌زبانان در سری لانکا، حدود ۴٫۷ میلیون نفر هستند. تعداد کل گویندگان زبان‌های دراویدی حدود ۲۲۷ میلیون نفر است، یعنی حدود ۱۳٪ از جمعیت شبه قاره هند.

بزرگترین گروه زبان‌های دراویدی، زبان‌های دراویدی جنوبی است که تقریباً ۱۵۰ میلیون گوینده دارد. تامیلی، کانارا و مالایالم به ترتیب با داشتن ۷۵ میلیون، ۴۴ میلیون و ۳۷ میلیون نفر گوینده بومی، حدود ۹۸٪ از گویندگان را تشکیل می‌دهند.

بزرگترین شاخه بعدی شاخه جنوب مرکزی است که ۷۸ میلیون نفر گوینده بومی دارد و بیشتر قریب به اتفاق آن‌ها به زبان تلوگو صحبت می‌کنند. تعداد کل گویندگان زبان تلوگو، از جمله کسانی که زبان اول آن‌ها تلوگو نیست، حدود ۸۴ میلیون نفر است. این شاخه همچنین شامل زبان قبیله‌ای گوندی است که در هند مرکزی صحبت می‌شود.

دومین شاخه کوچک شاخه شمالی با حدود ۶٫۳ میلیون گویشور است. این شاخه تنها زیرگروه دراویدی است که در پاکستان تکلم می‌شود (زبان براهویی).

کوچکترین شاخه شاخه مرکزی است که فقط حدود ۲۰۰٬۰۰۰ گویشور دارد. این زبان‌ها بیشتر قبیله‌ای هستند و در هند مرکزی صحبت می‌کنند.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Dravidian". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. نمودار درختی زبان‌های دراویدی در اتنولوگ
  3. محمدرضا, عدلی، (2015-10-23). "سرچشمه‌های فرهنگ هندی: نگاهی به تمدن پیشاآریایی و آریایی نخستین". پژوهشنامه ادیان. 9 (1). ISSN 2008-0476.
  4. دانشنامه بریتانیکا
  5. Krishnamurti, Bhadriraju (2003/01). Phonology: descriptive. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 48–77. doi:10.1017/cbo9780511486876.004. ISBN 9780511486876. Check date values in: |تاریخ= (help)
  6. Ishtiaq, M. (1999). Language Shifts Among the Scheduled Tribes in India: A Geographical Study. Delhi: Motilal Banarsidass Publishers. pp. 26–27. ISBN 978-81-208-1617-6. Retrieved 7 September 2012.
  7. "Abstract of speakers' strength of languages and mother tongues –2001". Census 2001. Office of the Registrar General and Census Commissioner, India. Retrieved 14 October 2017.

پیوند به بیرونویرایش