زبان رسمی به زبانی گفته می‌شود که به‌طور قانونی در کشور یا منطقه‌ای از کشور که از توانایی وضع قوانین خاص آن منطقه برخوردار است، انتخاب شده‌است.

معمولاً زبانی به‌عنوان زبان رسمی انتخاب می‌شود که اکثریت جمعیت به آن سخن گویند (زبان ملی). اما به‌دلیل وجود جامعه‌های چندزبانه یا به‌دلیل حفظ وحدت ملیِ یک کشور ممکن است این دو بر هم منطبق نباشند یا «زبان ملی» یکی از «زبان‌های رسمی» باشد.

همچنین، برخی سازمان‌های جهانی، جهت سامان‌دهی ارتباطات و جلسات، برای امور خود زبان رسمی تعریف می‌کنند. برای نمونه، سازمان ملل متحد، شش زبان (اسپانیایی، انگلیسی بریتانیایی، چینی، روسی، عربی، فرانسوی) به‌عنوان زبان رسمی تعریف کرده‌است.

محتویات

کشورهاویرایش

آمریکاویرایش

از لحاظ قانونی در قانون فدرال هیچ زبان رسمی وجود ندارد، ولی در بیش از ۲۷ ایالت آمریکا زبان انگلیسی برای دادگاه‌ها و اداره‌های رسمی لازم می‌باشد.[۱]

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  1. James M. Inhofe; Cecilia Muñoz. "Should English be declared America's national language?". The New York Times upfront. Scholastic. Retrieved August 25, 2013. 
  • Dictionary of Language Teaching and Applied Linguistics, Jack C. Richards et. al., Longman