باز کردن منو اصلی

شالو، یا طایفه شالو؛ یکی از قدیمی‌ترین طوایف ایل بختیاری؛ از شاخه هفت‌لنگ و از باب دینارانی می‌باشد، که در بخش های غربی ایران (ایذه، دهدز،دینارون)زندگی می‌کنند.

تاریخچهویرایش

قدیمی‌ترین سندی که دربارهٔ طایفه شالو بدست آمده‌است، مربوط به قرن هشتم هجری قمری می‌باشد، که بر اثر یک جابجایی منطقه‌ای، به اران و آذربایجان مهاجرت کرده، سپس بخشی از گیلان را به تصرف خود درآوردند. در آخر قرن هشتم، گروهی از آنان به منطقه فعلی کرمانشاه مهاجرت کردند و برای همیشه، در این دیار ماندگار شدند.

در تذکره امامزاده شاهزاده عبدالله، معروف به شاه قطب الدین، که در سال ۸۷۵ قمری نوشته شده، ایل شالو اولین ایل های بختیاری بود، که در شمار مریدان این امامزاده قرار گرفته‌است.

تا اواخر دوران صفوی بخش کوچکی از مناطق بختیاری نشین(دینارون روستای قراب)، توسط ریش سفیدان شالو اداره می‌شد، که معروفترین آنها "محمد خون شالو، عیسی خون و علی نقی خون شالو هستند.

طایفه شالو و مدملیل، دو طایفه بسیار قدیمی هستند، که در طول چند صد سال، به عنوان متحد و همراه هم در عرصه‌های تاریخی حضور و مشارکت فعال داشته‌اند.

طایفه شالو، در بین ایل های بختیاری یکی از اولین طوایفی است، که به مذهب شیعه روی آورد و در شمار یاران و پیروان سید احمد ملقب به شیخ تلغر از علمای مهاجر نجف شده و به همین دلیل چند صد سال است، که خود را مرید سادات هفت شهیدان می‌دانند و به سادات آن احترام و ارج زیادی می‌نهند. بیشترین زائر امامزادگان هفت شهیدان نیز، اعضای طایفه شالو هستند…

آثار تاریخیویرایش

معروف‌ترین آثار تاریخی در مناطق شالو نشین عبارتند از: پل تاریخی شالو، قلعه حیدرخان در رکعت، آثار و گور دخمه‌های دوره الیمایی در باجول، سنگ نبشته دوره صفوی در رکعت، آسیاب‌های بسیار قدیمی که به زیر آب رفتند. گدار بلوطک در منطقه شالو قرار دارد که هر سال عشایر از آن عبور می‌کردند.

آثار برجای مانده از حاکمان شالو عبارتنداز: قلعه شالو و مالو؛ در اندیکا، بناهای مخروبه در عقیلی و تالار و قبرستان قدیمی در عزیزآباد دیناران.

تقسیماتویرایش

تیره‌های طایفه شالو، عبارتند از:

  • تیره راکی ململی
  • تیره فرهادی
  • تیره میوندچهارلنگ
  • تیره عیسی محمد
  • تیره حیدرخانی
  • تیره طاهری
  • تیره کاووسی
  • تیره همدمی
  • تیره ورلی
  • تیره سیف الدین وند
  • تیره محمدآقایی
  • تیره سادات سید احمد
  • تیره صادقی

محل زندگیویرایش

طایفه شالو از قرن هفتم تا اواخر دوران صفویه، بر بخش‌هایی از عقیلی، اندیکا، دیناران تا بهشت آباد، کاج، میانکوه، دنباله رودخانه کارون در پیرامون پل شالو، مالکیت داشته و در آنجا سکونت داشته‌اند.[۱]در کتاب تذکره شوشتر آمده است که باشندگان اصلی مسجدسلیمان در دوران کهن طوایف شالو و مالو بوده اند.

در حال حاضر اعضای طایفه شالو در شهر ایذه و روستاهای چلکی، چهارتنگ، بیدزرد، چهارده، رکعت، باجول، تنگ قاف، گویله، کلمت، زیرکوه و شالو و همچنین شهرهای ایذه و اهواز اصفهان ساکن هستند.

بطور معمول عشایر آنها تابستان‌ها در ارتفاعات کوه سفید، دامنه‌های شمالی و غربی کوه منگشت، در استان خوزستان و سرتنگ، سبزکوه و زمستان‌ها در دنباله رودخانه نزدیک پل شالو، چهارتنگ،بیدزرد و اطراف [رامهرمز]] می‌گذرانند.

جستارهای وابستهویرایش

پانویسویرایش

  1. کتاب «تذکره شوشتر»

منابعویرایش

  • بختیاری، قائد. فرهنگ بختیاری

فرهنگ بختیاری. اسدی فر. رشید