شورش‌های ۱۸۵۷ در هند

شورش‌های ۱۸۵۷ در هند (نام‌های دیگر: جنگ اول استقلال هندوستان، شورش کبیر، شورش سربازان هندوستان، شورش ۱۸۵۷، شورش سپاهیان) از سوی سپاهیان هندی شاغل در کمپانی هند شرقی بریتانیا (سیپوی‌ها) در ۱۰ مه ۱۸۵۷ در شهر میروت شروع شد و به سرعت به شورش‌های سربازان و مردم عادی به‌خصوص در فلات گنگ علیا و مرکز هندوستان انجامید.

بهادرشاه دوم در حال جلوس بر تخت سلطنتی هندوستان.
اعدام دو تن از افراد شرکت‌کننده در شورش‌های سال ۱۸۵۷ میلادی در هند توسط «مزدوران هندی» شاغل در ارتش بریتانیا.
بخشی از مقالات مربوط به
تاریخ هند
Ajanta Padmapani.jpg
گاهشماری تاریخ هند
هند باستان
 تمدن دره سند و دوره ودایی 
دین‌های هندی, ورن (هندوئیسم), ماهاجاناپاداها
شاهنشاهی مائوریا
تاریخ اقتصاد هند, Spread of Buddhism,
چاناکیا, Satavahana Empire

امپراتوری گوپتا
Discoveries, آریابهاتا,
رامایانا, مهاباراتا

هند قرون وسطی
The Classical Age
Gurjara-Pratihara
امپراتوری پالا
دودمان راشترکوته
هنر هند, فلسفه هندی, ادبیات هند
اسلام در هند
سلطنت دهلی, امپراتوری ویجایاناگارا,
موسیقی سنتی هندوستانی, گورو نانک

گورکانیان
معماری هندی,
امپراتوری ماراتها

هند نوین
نقش کمپانی هند شرقی در هندوستان
Zamindari system, وارن هستینگز,
مانگال پاندی, شورش‌های سال ۱۸۵۷ میلادی در هند

راج انگلیس
Hindu reforms, رنسانس بنگالی,
جنبش استقلال هند, ماهاتما گاندی سبهاش چندر بوس

سربازان شورشی هندی بهادرشاه دوم را که در آن زمان ۸۲ سال داشت و مقرری ماهانه‌اش را از دولت بریتانیا دریافت می‌کرد را به عنوان «پادشاه و رهبر خود» خواندند. این شورش به سرعت به نواحی دیگر نیز راه یافت و کانپور، لکهنو و به ویژه در بخشهایی از بیهار نیز مردم مخالفت خود را با حضور و نفوذ انگلیسیها اعلام کردند. دو روز بعد بهادرشاه برای هدایت قیام و تنظیم امور سپاه و کنترل شهر فرمانهایی صادر کرد.[۱] وی به خوبی آگاه بود که نیروهای انگلیسی به زودی به سرکوب آنها خواهند آمد؛ از این‌رو برای متحد ساختن امیران، شاه‌زادگان و راجه‌های مناطق دیگر به پا خاست و در تاریخ ۲ مه ۱۸۵۷ اعلام کرد که برای آزادی هندوستان از چنگال انگلیسی‌ها می‌جنگد و پس از آن از دنیای سیاست کناره‌گیری می‌کند. وی همچنین نامه‌هایی به ۳ گروه زمین‌داران، سپاهیان و صنعت‌گران نوشت و یادآوری پایگاه و اهمیت آنان در دورهٔ فرمانروایی بابریان، خواهان اتحاد و حمایتشان از شاه و قیام شد. اما این درخواست بی‌پاسخ ماند و دوران فرمانروایی او بر دهلی بیش از ۴ ماه دوام نیافت. در پی هجوم نیروهای ارتش بریتانیا به شهر دهلی، بهادرشاه به آرامگاه همایون، دومین پادشاه تیموری هند پناه برد. در تاریخ ۲۰ سپتامبر ژنرال ویلسن دهلی را تصرف کرد و با تعقیب شورشیان، بهادرشاه و خانواده‌اش نیز گرفتار شدند.[۱]

تخاصمات اصلی در مناطقی بود که در هند امروز واقع در اوتار پرادش، بیهار، شمال مادیا پرادش و منطقهٔ دهلی هستند. این شورش خطر مهمی در مقابل قدرت بریتانیا در منطقه بود و تنها با سقوط گوالیور در ۲۰ ژوئن ۱۸۵۸ به پایان رسید.

در پیامد این شورش‌ها بود که دوران حکومت مستقیم لندن بر هندوستان و دورهٔ «راج بریتانیا» آغاز شد و تا سال ۱۹۴۷ به طول انجامید.

جستارهای وابستهویرایش

پانویسویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ بهادر گورکانی[پیوند مرده]، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی

پیوند به بیرونویرایش