طغرایی

شاعر ایرانی

حسین بن علی بن عبدالصمد اصفهانی با کنیهٔ ابواسماعیل و لقب‌های فخرُ الکُتّاب و مؤیِّدّ الدین، شهرت‌یافته به طغرایی (انتساب به طُرّه یا طغرا) (۱۰۶۱ - ۱۱۲۱) ، کیمیاگر، طبیعت‌شناس، شاعر، زبان‌شناس و ادیب عربی ایرانی بود که به وزارت سجلوقیان رسید و وزیر مسعود سلجوقی، امیر موصل شد.[۱][۲]

طُغرایی
حسین بن علی بن عبدالصمد اصفهانی
زادهٔ۱۰۶۱/ ۴۵۳ق
اصفهان
درگذشت۱۱۲۱/ ۵۱۵ق
در جنگی نزدیک همدان
محل زندگیاصفهان
پیشهادیب، شاعر، زبان‌شناس و شیمی‌دان (کیمیاگری)
کارهای برجستهمنصب‌های گوناگون در دربار سلجوقی

آثار

لامیّةالعجم

طغرایی بیشتر به‌خاطر قصیدهٔ معروفش، لامیّةلعجم، که در ۱۱۱۱–۱۱۱۲ میلادی در بغداد سروده، مشهور است. کتاب‌های مختلفی در باب کیمیا به او منسوب است: کتاب الجوهر النّظیر فی صِناعة الإکسیر، جامع‌الاسرار و تراکیب‌الانوار، مفاتیح‌الرحمة و مصابیح‌الحکمة، حقایق‌الإستشهاد (فی الکیمیا) و غیره. وی عقاید تردیدآمیز ابن‌سینا را دربارهٔ کیمیا مورد مناقشه و طعن قرار داده‌است.

منابع

  1. فروخ، عمر (۱۹۸۴). تاریخ الأدب العربی (PDF). سوم. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۲۳۲.
  2. زرکلی، خیرالدین (۲۰۰۲). الأعلام (به عربی). ۲. بیروت: دارالعلم للملایین. ص. ۲۶۷.