باز کردن منو اصلی

طنابداران

شاخه‌ای از دوم‌دهانیان
(تغییرمسیر از طناب‌داران)
طنابداران
محدودهٔ زمانی: ادیاکاران واپسین - امروز
Pristella maxillaris.jpg
ماهی پرتو ایکس (Pristella maxillaris)
آرایه‌شناسی
حوزه: یوکاریوتها
فرمانرو: جانوران
زیرفرمانرو: هوپَس‌زیان
بالاشاخه: پسین‌دهانیان
(طبقه‌بندی‌نشده): دوسوئیان
شاخه: طنابداران
بـِیتسون، ۱۸۸۵
رده‌های معروف

متن را ببینید.

جانوران دو گروه هستند: طنابداران و بی‌مهرگان. طنابداران را مهره داران هم نامیده‌اند.

ویژگی طنابداران داشتن یک طناب کوچک عصبی توخالی در پشت به نام پشت‌مازه (notochord) در مرحله‌ای از زندگی آن‌ها است. این طنابکِ میله‌ای‌شکلِ عصبی به مغز ختم می‌شود.[۱]

نیم‌طنابداران (Hemichordata) را پیش از این به عنوان زیرشاخهٔ چهارم طنابداران می‌دانستند ولی امروزه آن را شاخه‌ای جداگانه به‌شمار می‌آورند. لاروهای دم‌طنابداران دارای یک طنابک و یک طناب عصبی هستند ولی در دوران بلوغ این طناب‌ها را از دست می‌دهند؛ سرطنابداران یک طنابک و یک طناب عصبی دارند ولی مغز یا اندام ویژهٔ حسی ندارند. جمجمه‌داران تنها زیرشاخه‌ای از طنابداران هستند که دارای جمجمه می‌باشند.[۲]

زیرشاخه‌هاویرایش

شاخهٔ طنابداران سه زیرشاخه دارد:

تبارزاییویرایش

منابعویرایش

  1. فرهنگ لغت، بازدید: دسامبر ۲۰۰۸.
  2. Rychel, A.L. , Smith, S.E. , Shimamoto, H.T. , and Swalla, B.J. (2006). "Evolution and Development of the Chordates: Collagen and Pharyngeal Cartilage". Molecular Biology and Evolution 23 (3): 541–549.
  3. Putnam NH, Butts T, Ferrier DE, Furlong RF, Hellsten U, Kawashima T, Robinson-Rechavi M, Shoguchi E, Terry A, Yu JK, Benito-Gutiérrez EL, Dubchak I, Garcia-Fernàndez J, Gibson-Brown JJ, Grigoriev IV, Horton AC, de Jong PJ, Jurka J, Kapitonov VV, Kohara Y, Kuroki Y, Lindquist E, Lucas S, Osoegawa K, Pennacchio LA, Salamov AA, Satou Y, Sauka-Spengler T, Schmutz J, Shin-I T, Toyoda A, Bronner-Fraser M, Fujiyama A, Holland LZ, Holland PW, Satoh N, Rokhsar DS (June 2008). "The amphioxus genome and the evolution of the chordate karyotype". Nature. 453 (7198): 1064&ndash, 71. doi:10.1038/nature06967. PMID 18563158.

عطری، مرتضی، واژه‌نامه علوم زیستی، دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.