باز کردن منو اصلی

جنوبگان هرگز یک مکان دائمی برای زندگی انسان نبوده و بنابراین فعالیت‌های نظامی محدودی در آن انجام شده‌است. بر اساس سیستم پیمان جنوبگان، از ۲۳ ژوئن ۱۹۶۱ هر گونه فعالیت نظامی در جنوبگان ممنوع است. اما می‌توان از نیروها و تجهیزات نظامی برای اهداف صلح‌آمیز مانند جابجایی لوازم در این قاره استفاده نمود.[۱]

سیستم پیمان جنوبگان به‌طور مشخص، هر گونه فعالیت نظامی و خصوصاً استفاده از جنگ‌افزار هسته‌ای را بر روی خشکی یا یخ‌های پایین‌تر از مدار ۶۰ درجه جنوبی ممنوع می‌کند. این پیمان در مورد فعالیت نیروهای دریایی کشورها در اقیانوس منجمد جنوبی تا زمانی که در محدوده آب‌های آزاد هستند کاربرد ندارد.

فعالیت‌های قابل توجهویرایش

نیروهای نظامی از بسیار از سفرها و کمپ‌های علمی در جنوبگان حمایت کرده‌اند. فعالیت‌ها و سفرهای قابل توجه شامل موارد زیر می‌شوند:

احتمال درگیری در آیندهویرایش

جنوبگان منطقه‌ای مهم از دید اقتصادی و استراتژیک است. اهمیت اقتصادی آن به دلیل وجود منابع طبیعی و نفت خام است. اهمیت استراتژیک آن به خاطر مسیر دماغه هورن است که در زمان جنگ سرد، اهمیتی حیاتی برای آمریکا داشت. زیرا ناوهای هواپیمابر آمریکایی نمی‌توانند از کانال پاناما عبور کنند.[۶]

اگرچه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی اهمیت اقتصادی جنوبگان به خاظر منافع نفتی بر اهمیت استراتژیک آن برتری یافته‌است.[۷]

پانویسویرایش

  1. Wikisource. "Antarctic Treaty". Retrieved 2007-01-21.
  2. Asmussen, John. "Hilfskreuzer (Auxiliary Cruiser) Komet". Retrieved 2007-01-21.
  3. "HMAS Wyatt Earp". Sea Power Centre Australia. Retrieved 2008-09-16.
  4. "RNZAF Orion Lands on Antarctica" (Press release). New Zealand Defence Force. 17 January 2006. Retrieved 2007-01-25.
  5. "Air Force conducts early ice flight" (Press release). New Zealand Defence Force. 2008-10-30. Retrieved 2008-10-31.
  6. Keegan, John; Andrew Wheatcroft (1986). Zones of Conflict: An Atlas of Future Wars. New York: Simon and Schuster. ISBN 0-671-60115-6.
  7. Bergin, Anthony (20 February 2007). "Six reasons Antarctica is crucial". Australian Financial Review. p. 63.