باز کردن منو اصلی

لارنژیت (انگلیسی: Laryngitis)، به التهاب حنجره گفته می‌شود. لارنژیت می‌تواند موجب بدصدایی یا از دست دادن موقتی صدا به دلیل تحریک تارهای صوتی شود. اگر لارنژیت کمتر از ۳ هفته طول بکشد، لارنژیت حاد نامیده می‌شود و اگر بیشتر از ۳ هفته طول بکشد به آن لارنژیت مزمن می‌گویند. لارنژیت مزمن معمولاً در میان‌سالی رخ می‌دهد و در مردان شایع‌تر از زنان است.

لارنژیت
Laryngitis gastrica.jpg
تصویر آندوسکپی از حنجره‌ای که به دلیل برگشت اسید معده ملتهب شده‌است.
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصصپزشکی ریه
آی‌سی‌دی-۱۰J04.0, J37.0
دادگان بیماری‌ها29347
مدلاین پلاس001385
ئی‌مدیسینent/۳۵۳ ent/۳۵۴
پیشنت پلاسلارنژیت

عواملویرایش

لارنژیت می‌تواند به دلایل عفونی یا غیر عفونی رخ داده باشد:

عوامل غیر عفونیویرایش

عوامل عفونیویرایش

لارنژیت ممکن است گاهی به سینه‌پهلو منجر شود.

تأثیر دود سیگارویرایش

دود سیگار و سایر دخانیات باعث تحریک لارنژیت می‌شود و روند بهبودی و ترمیم این بیماری را نیز مختل می‌کند. دود سیگار موجب متورم و پرخون شدن مخاط حنجره می‌شود و در نتیجه کیفیت صدا نیز تغییر می‌کند.[۱]

نشانه‌های بیماریویرایش

 
ساختار اندام حنجره
  • بدصدایی یا بی‌صدایی
  • خشکی، سوزش و درد گلو
  • سرفه که هم عامل لارنژیت و هم از نشانه‌های آن است.
  • دشواری در بلع
  • احساس تورم در حنجره
  • نشانه‌های سرماخوردگی و آنفلوآنزا، مانند سرفه
  • تورم غدد لنفاوی در گلو، قفسهٔ سینه، یا صورت
  • تب
  • خلط خونی
  • تنگی نفس، به‌ویژه در کودکان
  • افزایش بزاق دهان

علائم بیماریویرایش

در مراحل اولیه، اریتما (سرخ‌شدگی پوست) و تورم در دریچهٔ نای، چین آری‌اپیگلوتیک، غضروف آریتنوئید و چین‌های وستیبولار مشاهده می‌شود. در مراحل بعدی، تارهای صوتی و بخش‌های سابگلوتیک پایین گلو نیز درگیر می‌شوند. ترشحات چسبنده‌ای بین تارها و منطقهٔ آریتنوئیدی وجود دارند. گاهی و به‌ویژه در زمانی که از تارهای صوتی، بیش از حد کار کشیده شده باشد، خونریزی‌های زیرمخاطی دیده می‌شود.

درمانویرایش

  • استراحت دادن به صدا و تارهای صوتی در درمان لارنژیت مهم است.
  • استنشاق بخور روغن کاج یا اوکالیپتوس به نرم شدن ترشحات کمک می‌کند.
  • برای کاهش سرفه‌ها، شربت‌های سینه و مسکن‌های سرفه تجویز می‌شود.
  • برای حنجره‌ای که به‌شدت ملتهب شده‌است، یک مرطوب‌کنندهٔ هوا یا دستگاه بخور برای مرطوب کردن هوایی که توسط بیمار تنفس می‌شود، توصیه می‌شود.
  • چنانچه عامل لارنژیت، بازگشت اسید معده به مری باشد، یک مهارکنندهٔ H2 (مانند رانیتیدین یا مهارکننده‌های پروتون پمپ مانند امپرازول به‌منظور کاهش ترشحات اسید معده تجویز می‌شود.
  • اگر لارنژیت بر اثر سوختگی حرارتی یا شیمیایی به وجود آمده باشد، برای درمان آن از داروهای استروئیدی استفاده می‌شود.
  • در التهاب حنجرهٔ ویروسی، نوشیدن مایعات کافی، مفید و مؤثر است.
  • اگر عامل لارنژیت، عفونت باکتریایی یا قارچی باشد، برای درمان آن از آنتی‌بیوتیک یا داروهای ضد قارچ استفاده می‌شود. در باقی موارد، استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها تأثیری ندارد.
  • چنانچه بدصدایی یا از دست دادن صدای بیمار، به‌دلیل وجود گره در تارهای صوتی باشد، پزشکان معمولاً عمل جراحی یا گفتاردرمانی را پیشنهاد می‌کنند.

جستارهای وابستهویرایش

پانویسویرایش

  1. «علل و درمان بیماری لارنژیت». روزنامهٔ آفرینش. ۱۸ مهر ۱۳۸۸. دریافت‌شده در ۳۰ اوت ۲۰۱۵.

منابعویرایش