گویش بندری

گویش هرمزگانی گویشی از زبان فارسی است که در استان هرمزگان به آن تکلم می‌کنند. هرمزگانی یکی از گویشهای زبان فارسی است که ویژگی‌های فارسی کهن را حفظ کرده‌است. گویش مردم بندر عباس و استان هرمزگان آمیزه‌ای از گویش با ریشهٔ پهلوی و زبان‌های دیگر است. زبان‌هایی که با ورود اقوام و مهاجرین از کشورهای مختلف و حتی از نواحی دیگر کشورمان گویش هرمزگانی را تحت تأثیر خود قرار دادند. از مردم عرب گرفته تا آفریقاییها و پرتقالی‌ها و هلندی‌ها و انگلیسی‌ها و چنانچه تاریخ می‌گوید از دیگر نواحی کشور چون لرستان و استان فارس هم مهاجرینی در استان هرمزگان ساکن شده‌اند که هر قومی ویژگی‌های زبان خود را وارد گویش هرمزگانی کرده‌است. به خاطر روابط بازرگانی شماری از واژه‌های اروپایی - پَچ: وصله پینه، تکه (انگلیسی میانه) - تُماته: گوجه فرنگی، انگلیسی (اسپانیایی، مکزیکی) - جوتی: کفش (هندی اردو) - جیک: تاب (دادن) جنبش (انگلیسی) - لیسی: نوعی روسری یا دستمال که زنان روی سر قرار می‌دهند/ انگلیسی (فرانسوی باستان) و عربی نیز در آن دیده می‌شود.[۲]

بندری
زبان بومی درایران
منطقهاستان هرمزگان
فارسی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۳
گلاتولوگband1335[۱]

نمونه‌های از واژگان گویش هرمزگانیویرایش

گویش هرمزگانی فارسی معیار
پِشترون قدیمتر، پیشتر
دُخت دختر
شو شوهر
بپ پدر
مم مادر
کفت افتاد
بایی پدر بزرگ
بی بی مادر بزرگ
چوک بچه
خالو دایی
مال کم محله ای؟ اهل کدام محله ای؟
بِی‌چه ووستادی؟ برای چه ایستادی؟
خاش خوش
خاشی؟ خوبی؟
اتی پلو ما؟ پیش ما میای؟
اخاری می‌خوری

منابعویرایش

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "بندری". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  2. گویش بندری سایت فرمانداری بندر عباس