یافِث (عبری:יפת، به معنی وسعت) در عهد عتیق به عنوان یکی از پسران نوح نامیده شده‌است.[۱] در میان مردم او به عنوان جوان‌ترین پسر نوح معروف گشته‌است، ولی برخی متون او را پسر ارشد نوح می‌دانند.[۲] او و همسرش از جمله کسانی بودند که سوار کشتی نوح شدند و نجات یافتند.[۳] در متون قرون وسطی و ابتدای دوران مدرن اروپا یافث را جد مردمان اروپایی به حساب آورده‌اند.[۴][۵] همچنین مطابق گفته مورخان مسلمان یافث هفت پسر داشت اوّل تُرک، دوم خزر، سوم صقلاب، چهارم روس، پنجم میشک، ششم چین، هفتم کماری [۶] که در سرزمین‌های ساحلی دریای مدیترانه واقع در اروپا و آسیای صغیر پراکنده شدند.[۷]

موقعیت جغرافیایی فرزندان نوح که در آن نسل سام به رنگ آبی، نسل حام به رنگ زرد و نسل یافث به رنگ قرمز نشان داده شده‌است.

فرزندان یافثویرایش

مورخ ایرانی دورهٔ تیموریان شرف الدین علی یزدی در کتاب خود ظفرنامه تیموری اولاد یافث را به شرح زیر می‌آورد[۸]

بعضی گویند [یافث] پیغمبر مرسل است و او را هشت پسر بود، اوّل تُرک، دوم خزر، سیوم صقلاب، چهارم روس، پنجم میشک، ششم چین، هفتم کماری و او را کیمال نیز گویند، هشتم تارخ و «اسکندر ذوالقرنین» از چهارم فرزندان او بود و هر مملکتی از ممالک تُرکستان به نام یکی از فرزندان او بازخوانده‌اند؛ و بعد از نوح علیه السّلام این جماعت سال‌ها در شهر بابل بوده‌اند. شبی هر شعبه‌ای را زبان دیگر شد و فهم زبان یکدیگر نمی‌کردند؛ بنابراین به ناچار از یکدیگر جدا شدند و پراکنده گشتند و هریک به موضعی رفتند و در آن موضع نسل ایشان زیادت شد و آن ولایت به ایشان منسوب گشت و به روایت دیگر آن است که چون تمام روی زمین نوح را شد توران زمین را به یافت [یافث] داد که پسر بزرگ بود … لاجرم یافت [یافث] را ابو التُرک گویند

پانویسویرایش

  1. پیدایش ۵:۳۲؛۶:۱۰؛۷:۱۳
  2. پیدایش ۱۰:۲۱
  3. پیدایش ۷:۷؛ پطرس ۳:۲۰
  4. Reynolds, Susan (October 1983). "Medieval Origines Gentium and the Community of the Realm". History. Chichester, West Sussex: Wiley-Blackwell. 68 (224): 375–390. doi:10.1111/j.1468-229X.1983.tb02193.x. JSTOR 24417596.
  5. Javakhishvili, Ivane (1950), Historical-Ethnological problems of Georgia, the Caucasus and the Near East. Tbilisi, pp. 130–135 (in Georgian).
  6. پیدایش ۱۰:۵
  7. یوبیل ۱۰:۳۵
  8. ظفرنامه تیموری، شرف الدین علی یزدی صفحات ۴۱ و ۴۲

منابعویرایش

  • ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶.
  • عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، ISBN 9643071634
  • کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان گروسی (همدانی)، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، شابک ‎۹۶۴-۳۳۱-۰۶۸-X
  • یاردون سیز (۱۳۸۰دانشنامه کتاب مقدس، ترجمهٔ بهرام محمدیان، تهران: روز نو، ص. ۱۹۱۲
  • جیمز هاکس (۱۳۷۵قاموس کتاب مقدس، ترجمهٔ عبدالله شیبانی، تهران: اساطیر، ص. ۱۱۴