اندام حرکتی

به برآمدگی‌های به‌هم‌چسبیده یا اعضای بدن جانوران، که برای حرکت جانوران از جمله راه رفتن، دویدن، بالا رفتن و شنا کردن تخصص یافته‌اند، اندام حرکتی گفته می‌شود. در بدن انسان، معمولاً به اندام‌های بالایی و پایینی، به ترتیب دست و پا می‌گویند. دست انسان از طریق کمربند شانه‌ای به نیم‌تنه و پاها به لگن خاصره متصل هستند.[۱]

برخی جانوران می‌توانند از اندام حرکتی بالایی (در مورد انسان، دست) خود برای جابجا کردن و و ایجاد تغییر در اجسام استفاده کنند. همچنین برخی جانوران می‌توانند از اندام حرکتی پایینی خود برای تغییر و جابجایی اجسام استفاده کنند.

پا و پیش‌پای انسان و دوپایان برای تحرک روی دو پا سازگار شده‌اند. اما بیشتر گونه‌های پستانداران از چهار اندام حرکتی خود برای قدم برداشتن و دویدن استفاده می‌کنند. برخی جانوران نیز توانایی پرواز پیدا کرده‌اند. دست انسان، نسبت به پا اندام ضعیف‌تری است. اما توانایی چرخش زیادی دارد و به انسان اجازه می‌دهد به زاویه و فاصله‌های گوناگونی دست پیدا کند. دست‌های تخصص‌یافته انسان توانایی خوبی در چنگ زدن و دستکاری اجسام دارند.[۲]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. "Limb". medical-dictionary.thefreedictionary.com. Retrieved 16 June 2017.
  2. Sustaita, Diego; Pouydebat, Emmanuelle; Manzano, Adriana; Abdala, Virginia; Hertel, Fritz; Herrel, Anthony (2013). "Getting a grip on tetrapod grasping: form, function, and evolution". Biological Reviews. 88 (2): 380–405. doi:10.1111/brv.12010. ISSN 1469-185X.

منابع